Της Κατερίνας Μυλωνά

Δίνουν έναν καθημερινό αγώνα ανάμεσα στην οικογένειά τους, την εργασία τους και το σχολείο. Αποφάσισαν μετά από δεκαετίες να επιστρέψουν στα θρανία και να εκπληρώσουν το όνειρό τους, να πάρουν το πολυπόθητο Απολυτήριο και γιατί όχι να περάσουν σε κάποιο ΑΕΙ που θα τους επιτρέψει να ανοίξουν οι ορίζοντές τους, πνευματικά και επαγγελματικά.

Οι μαθητές του Εσπερινού Γενικού Λυκείου Ηρακλείου είναι μαχητές της ζωής και το αποδεικνύουν κάθε μέρα.

Μέσω της «Π» στέλνουν ένα μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας για όσους θέλουν να γυρίσουν στο σχολείο αλλά έχουν δεύτερες σκέψεις.

Περισσότερες πληροφορίες μπορεί να λάβει κανείς από το σχολείο, απογευματινές ώρες (2810 360 880, Γερουλάνου 32, Άγιος Ιωάννης, Κνωσού).

Μετά από 30 χρόνια επέστρεψε στα θρανία η κ. Νικολέτα Ρωμανάκη, η οποία παντρεύτηκε σε ηλικία μόλις 16 ετών και σήμερα έχει δύο παιδιά , 27 και 24 ετών. Είναι οδηγός ταξί, έχει ένα μαγαζί στα Μάλια, όπου μένει και «κάθε μέρα για πέντε χρόνια έρχομαι από τα Μάλια και γυρίζω με το λεωφορείο, κάθε μέρα περνώ την ίδια ταλαιπωρία. Όμως, θα έλεγα σε όποιον θέλει να γυρίσει στο σχολείο να μην το σκεφτεί καθόλου, η όποια ταλαιπωρία, αξίζει, είναι μία ευχάριστη εμπειρία», αναφέρει.

Την επόμενη χρονιά ετοιμάζεται να δώσει πανελλήνιες και όνειρό της είναι να περάσει στη σχολή Ψυχολογίας, μου αρέσει να γνωρίζω τους ανθρώπους καλύτερα», εξηγεί.

Στο σχολείο την έγραψαν η κόρη της και η καλύτερή της φίλη.

«Τα παιδιά μου βλέπουν τον αγώνα που κάνω και παίρνουν παράδειγμα», αναφέρει η κ. Ελένη Σαββίδη, μητέρα τριών παιδιών, 12, 10 και 7 ετών, η οποία εγκατέλειψε το σχολείο πριν από 15 περίπου χρόνια. «Είχα απωθημένο να τελειώσω το σχολείο , για αυτό και ήρθα», εξηγεί και δηλώνει πως στην προσπάθειά της έχει την απόλυτη στήριξη του συζύγου της. Θα της άρεσε να σπουδάσει Ψυχολογία.

Τα όνειρά της κ. Έφης Χαραλαμπάκη είχε στοιχειώσει η επιθυμία της να τελειώσει το σχολείο, που το είχε εγκαταλείψει πριν από 30 χρόνια. Μόλις μεγάλωσαν τα τρία παιδιά της, το πήρε απόφαση, ενώ στο Εσπερινό Γενικό Λύκειο την έγραψε η κουμπάρα της, Ελένη.

«Για άλλη μια χρονιά, με έκαναν πλουσιότερη σε γνώση και όχι μόνο, μας μεταδώσανε το ήθος και το ευ αγωνίζεσθαι», αναφέρει και προσθέτει «Φεύγω με πληρότητα στην καρδιά μου, με αυτοπεποίθηση, δυνατότερη θέληση να αγωνίζομαι για αυτά που θέλω. Γνώρισα στον εαυτό μου την ομαδικότητα, τη χαρά να πετυχαίνω στόχους». Θα ήθελε να σπουδάσει στη Φιλοσοφική.

«Ήθελα να ξεφύγω από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Έχω μαγαζί και δουλεύω πολλές ώρες. Στο σχολείο έμαθα πολλά πράγματα, ασχολήθηκα με τη μουσική, το θέατρο, γεμίζει ο χρόνος σου με κάτι διαφορετικό», αναφέρει ο κ. Αλέξανδρος Κόκκινος, ο οποίος επί 18 χρόνια έμενε μακριά από τις σχολικές αίθουσες.

Για να τα καταφέρει, κοιμάται ελάχιστα, όμως απολαμβάνει την προσπάθειά του κι έτσι δεν κουράζεται.

Θέλει να σπουδάσει Ιστορία στο Ρέθυμνο.

Ο κ. Στέφανος Παπαμιχελάκης αναγκάστηκε από μικρή ηλικά να εργαστεί και εγκατέλειψε το σχολείο πριν από 14 χρόνια. Η κρίση, όμως, που «χτύπησε» τον κλάδο της οικοδομής τον έκανε να επιστρέψει στις σχολικές αίθουσες για να πάρει το πολυπόθητο Απολυτήριο Λυκείου, που θεωρεί ότι σήμερα είναι ένα απαραίτητο προσόν. Παροτρύνει όσους έχουν δεύτερες σκέψεις να επιστρέψουν στα θρανία, γιατί χωρίς Απολυτήριο δεν έχουν τίποτα στα χέρια τους.

Θέλει να σπουδάσει Ιστορία καθώς έχει ένα πάθος με τον αρχαίο πολιτισμό.

Μετά από ένα αστείο της ανιψιάς του, αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία, με καθυστέρηση 30 ετών. Ο κ. Μανώλης Αλεξανδράκης, από τα Χανιά, εργάζεται σε μια τεχνική εταιρεία και η μέρα του ξεκινά στις 5.30 το πρωί ως τις 11.30 τη νύχτα. Θα ήθελε να περάσει στη Νομική, του αρέσουν οι κλάδοι της εγκληματολογίας και της ψυχολογίας. Δεν επέστρεψε στο σχολείο για βιοποριστικούς λόγους αλλά «περισσότερο για να κλείσω κάποιες πληγές του παρελθόντος», λέει χαρακτηριστικά.

«Αν βάζεις στόχους στη ζωή σου που για να τους πραγματοποιήσεις χρειάζεται εκείνο το μαγικό κλειδάκι που λέγεται Λύκειο πρέπει να το βγάλεις», εξηγεί ο κ.

Γιάννης Χιώτης, που εγκατέλειψε το σχολείο πριν από 23 χρόνια. Σήμερα, πατέρας δύο παιδιών, 13 χρονών και 22 μηνών, αποφάσισε να διεκδικήσει τα επαγγελματικά του όνειρα. «Η κόρη μου ήδη το παίρνει παράδειγμα, σαν να έχει ένα συμμαθητή μέσα στο σπίτι, είναι παράξενο το συναίσθημα που της έχω μεταδώσει», αναφέρει. Την επόμενη χρονιά θα ήθελε να δώσει εξετάσεις και να περάσει ΤΕΦΑΑ.

«Το σχολείο είναι ένα χόμπι ανεπανάληπτο, μία εμπειρία, ένας χώρος, όπου μπορούν να συνυπάρξουν άνθρωποι διαφόρων ηλικιών με τα ίδια ενδιαφέροντα, έχει φοβερή γοητεία», περιγράφει ο κ. Αντώνης Ψυμουλάκης, διοικητικός υπάλληλος στο ΤΕΙ Κρήτης και επαγγελματίας φωτογράφος. Δεν επέστρεψε στα θρανία για βιοποριστικούς λόγους αλλά για να αποδείξει στον εαυτό του ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Μαθητής ετών 80!

Με τρία παιδιά και επτά εγγόνια, σε ηλικία 80 ετών, αποφάσισε πως ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να επιστρέψει στα θρανία και να εκπληρώσει ένα όνειρο ζωής. Ο κ. Δημήτρης Μουδατσάκης, συνταξιούχος τυπογράφος, τονίζει πως «τα μαθήματα είναι σα μυσταγωγία. Με συγκινούν οι καθηγητές μας, είναι επιστήμονες, έχουν ένα υψηλό επίπεδο μόρφωσης, ξέρουν πώς να φερθούν στους μαθητές».

Αρχικά, διατηρούσε ορισμένες επιφυλάξεις για την απόφασή του, όμως διαπίστωσε πως η κίνησή του αποτελεί ένα κίνητρο και για άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.