Παρόλες τις αντιξοότητες, ο κ. Δαμαρλάκης έχει να επιδείξει ένα πλούσιο και πολυποίκιλο έργο, με ηχογράφηση δίσκων, συγγραφή βιβλίων και σειρά συναυλιών.
Ξεχωρίζει και ο ίδιος το δίσκο της βυζαντινής χορωδίας Αγίου Μηνά με τίτλο «Ύμνοι Ορθοδοξίας» που ηχογραφήθηκε μέσα στο ναό από ηχολήπτες του Μεγάρου Μουσικής και τη χορωδία να διευθύνει ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης, Γιάννης Μαρκόπουλος.
«Υπήρξε σημαντική βοήθεια από όσους ήταν στη χορωδία», σημειώνει και τονίζει πως όλα όσα έχουν επιτευχθεί αυτά τα 23 χρόνια ξεκίνησαν από το μηδέν.
Στην ερώτηση της «Π» αν για να αγαπήσει κανείς τη βυζαντινή μουσική και να γίνει ψάλτης, χρειάζεται να έχει πίστη, απαντά πως «δεν μπορείς να παίζεις θέατρο. Σπούδασα φωνητική σε μία σπουδαία δασκάλα, την Καίτη Παπαλεξοπούλου, υπήρξε μέντορας και σημαντικός παράγοντας για όσους τραγουδούν κλασικό ρεπερτόριο. Εκείνη είχε πει ότι για να πετύχεις σε ένα ρόλο, πρέπει να μπεις στο πετσί του, για να μπεις στο πετσί του ρόλου πρέπει αυτό που κάνεις να το νιώσεις πρώτα. Το ίδιο κάνεις και στη βυζαντινή μουσική. Εμείς , βεβαίως, στην εκκλησία δεν παίζουμε θέατρο. Όμως, θα έλεγα σε έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει να μην τολμήσει να ψάλει. Όσο ωραία φωνή και να έχει θα φανεί κάποια στιγμή ότι είναι ψεύτικο. Όταν αποφασίσεις να μάθεις βυζαντινή μουσική, πρέπει να αποφασίσεις να της αφοσιωθείς, όταν μπεις και της αφοσιωθείς, αυτό φαίνεται».
Θεωρεί πως και η χορωδία ενός ναού παίζει το δικό του ρόλο στην προσέλκυση των πιστών. «Όταν κόσμος πάει στην Εκκλησία, ευχαριστιέται το αυτί του, το μάτι του. Οι Ρώσοι έγιναν Ορθόδοξοι από το μεγαλείο που βρήκαν όταν πήγαν στην πρώτη λειτουργία στην Κωνσταντινούπολη, είπαν ότι «εδώ δε βρισκόμαστε στη γη, βρισκόμαστε στον ουρανό». Ευχαριστιέται, λοιπόν, η μύτη με τα αρώματα, το λιβάνι, το στόμα, με τον άρτο, τον αγιασμό, τη θεία κοινωνία,
όλο το είναι συμμετέχει σε μία ακολουθία», περιγράφει. Συνεπώς, και μία καλή χορωδία διαδραματίζει ένα θετικό ρόλο.
Ο κ. Δαμαρλάκης θεωρεί πως μία χορωδία είναι πετυχημένη όταν ο πιστός την ακούσει να έρχεται σε μία τέτοια κατάσταση, μία κατάνυξη, όπου θα νιώσει την ανάγκη να προσευχηθεί για τους δικούς του ανθρώπους.
«Πρέπει η μελωδία να σου δημιουργεί μια τέτοια κατάσταση που θα κάτσεις να σκεφτείς τα προβλήματά σου και να πεις -αν πιστεύεις στο Θεό- Θεέ μου βοήθησέ με», αναφέρει.
Όσον αφορά στην προσέλευση των πιστών στην Εκκλησία, αναφέρει πως φέτος τη Μεγάλη Βδομάδα υπήρχε πάρα πολύς κόσμος στον Άγιο Μηνά. «Μπορώ να καυχηθώ για ένα πράγμα, ψάλλω όπως στο Οικουμενικό Πα
τριαρχείο, υπάρχει μία παράδοση, όπου ο ένας δίνει τη σκυτάλη στον άλλο», τονίζει.
Σημειώνεται πως τον Ιούλιο του 2010, ο Οικουμενικός Πατριάρχης, κ.κ. Βαρθολομαίος, απένειμε στον κ. Δαμαρλάκη το οφφίκιο του «Άρχοντος Διδασκάλου του Ψαλτήρος της καθʼ ημάς Αγίας του Χριστού Εκκλησίας».
Ο ίδιος θεωρεί σημαντικό να γίνει ένας διάλογος της Εκκλησίας με τους νέους, να ερωτηθούν τι θα ήθελαν από την Εκκλησία και να εξεταστεί αν ένας παράγοντας που τους ενδιαφέρει και τους επηρεάζει είναι και η εκκλησιαστική μουσική.
