Η έννοια της μεταμόρφωσης ήταν το σημείο εκκίνησης για μια διαδικασία δημιουργίας που εμπλουτίστηκε περαιτέρω από τις έννοιες της μεταμφίεσης και της απουσίας-παρουσίας του ερμηνευτή στη σκηνή (ιδιαίτερα σε συνδυασμό με τη χρήση της μάσκας), καθώς και από το παιχνίδι με το δίπολο αρσενικό-θηλυκό. Υπάρχουν κάποια σημεία της παράστασης που θα νόμιζε κανείς ότι είναι αυτοσχεδιαστικά, «αλλά έχει χορογραφήσει ακόμα και την κίνηση των μαλλιών των χορευτών», όπως είπε ο ίδιος.

«Ο θεατής έχει την αίσθηση ότι το έργο φτιάχνεται μπροστά στα μάτια του» συνέχισε ο Αντ. Φωνιαδάκης, «ότι οι ερμηνευτές δεν είναι μόνο εκεί για να χορέψουν αλλά για να τον πλησιάσουν μέσα από μια επίπονη διαδικασία μέτρου, τάξης και αρχής, σχεδόν όπως συμβαίνει στο ιαπωνικό θέατρο, στο οποίο είναι όλα υπολογισμένα. Στην παράστασή μας υπάρχει τεχνική για να επιτευχθεί ακόμα και το χαοτικό επί σκηνής».

Στο «Wisteria Maiden», ο καταξιωμένος χορογράφος χρησιμοποιεί τις μάσκες αναζητώντας το παιχνίδι και το παράδοξο της εκφραστικότητας ενός προσωπείου.

Για τον Αντώνη Φωνιαδάκη, ο χορός είναι μία ζωντανή τέχνη και αυτή είναι η ομορφιά της. «Σε μία παράσταση μου αρέσει το απρόσμενο. Με ενδιαφέρει πολύ το ονειρικό, ο νέος χώρος, η νέα γη, ο νέος κόσμος. Δεν με ενδιαφέρει να «πατάω» πάνω σε πράγματα μόνο για να τα μεταφέρω από μιαν άλλη οπτική. Την παράσταση που θα δείτε την έχω αλλάξει και στο μέλλον μπορεί να την αλλάξω ακόμα περισσότερο. Είναι ένα αφαιρετικό τοπίο που μου δίνει την άνεση και την ευκολία να μπορώ να ανασυνθέτω ανα πάσα στιγμή αυτό που έχω στα χέρια μου», κατέληξε.