Στην ομιλία του ο Νίκος Κούνδουρος ευχαρίστησε το Πανεπιστήμιο Κρήτης και δήλωσε ιδιαίτερα συγκινημένος για αυτή την τιμή που του προσφέρει το ίδρυμα.
«Φίλοι και αγαπητοί και όσοι βρίσκεστε σήμερα σε αυτήν την αίθουσα, η τιμή που μου αποδίδεται από το Πανεπιστήμιο Κρήτης έχει πολλαπλάσια σημασία για τον Κρητικό Κούνδουρο.
Ευχαριστώ τους κυρίους καθηγητές που με επέλεξαν. Ευχαριστώ τον Πρύτανη. Για τη σύντομη ομιλία μου διαλέγω τη λέξη πολιτισμός.
Ξέρω και ξέρετε πως η πολύτιμη αυτή λέξη περιέχει τα πάντα, τα εφόδια δηλαδή με τα οποία εμείς οι Έλληνες σήμερα μπορούμε να ανταποκριθούμε στις πιέσεις των οικονομολόγων της Ευρώπης και στους ισχυρούς που μαζεύτηκαν για να αποφασίσουν τη μοίρα της Ελλάδας μέσα από ατελείωτες λίστες και βάναυσες απαιτήσεις.
Πολλοί αυτοί και λίγοι εμείς. Όμως δεν μπορώ να ξεχάσω τη βαριά κληρονομία του 20ου αιώνα, που βαραίνει πάνω από τα κεφάλια σας Ευρωπαίοι. Για εμάς τους λίγους τους Έλληνες, μοναδική προστασία παραμένει η αρχαία κληρονομιά μας. Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Ελλάδα. Πάνω από τα κεφάλια μας πλανιέται ακόμα η σκιά του Σοφοκλή, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Ηράκλειτου, του Παρμενίδη. Αυτή η δύναμη, μας δίνει κουράγιο να αντιμετωπίσουμε την επιθετικότητα των τραπεζών και των Ευρωπαίων εταίρων.
Δεν μου είναι εύκολο να ξεχάσω πως η Μέρκελ, ο Σοϊμπλε, ο Μιχελμπάχ, ο Ζαϊμπερντ, ο Ζέντερ και άλλοι πολλοί που ελέγχουν σήμερα τη δύναμη των ισχυρών είναι απόγονοι και κληρονόμοι δεύτερη, τρίτης και τέταρτης γενιάς του ναζισμού του 20ου αιώνα. Η Ελλάδα άντεξε, ο ελληνικός πολιτισμός άντεξε της ανείπωτες περιπέτειες των χρόνων που πέρασαν.
Ο κόσμος όμως της οικονομικής πραγματικότητας σαρώνει, καταργώντας αξίες που τις νομίζαμε αιώνιες. Ο γνωστός πολιτισμός καταποντίζεται στον ωκεανό ενός τεχνητού σύμπαντος που καταστρέφει την αρμονία της φύσης όπως τη ξέραμε.
Ο δυτικός κόσμος, ο δικός σας και ο δικός μας ζούνε τις ίδιες ιστορικές στιγμές μιας γιγαντιαίας αναθεώρησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Για να μη σας κουράζω, δεν έχω επιστημονικό μυαλό. Είμαι σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου».
