Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Τραγικές φιγούρες οι γονείς και τα αδέρφια του σπουδαστή. Πρωτοφανής η συμμετοχή και η θλίψη στην κορύφωση του δράματος

Στον τόπο που έζησε τα πιο ανέμελα χρόνια της σύντομης ζωής του, εκεί που ένιωθε περισσότερο ελεύθερος και χαρούμενος, στο χωριό του πατέρα του, στο ορεινό Σελλί Ρεθύμνου, κηδεύτηκε χθες ο 20χρονος σπουδαστής, Βαγγέλης Γιακουμάκης. Χιλιάδες κόσμου από κάθε γωνιά της Κρήτης ήταν εκεί για το τελευταίο αντίο στο αδικοχαμένο παλικάρι.

Νέοι και μεγαλύτεροι, συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί, παλιοί συμμαθητές και δάσκαλοι, χιλιάδες άγνωστοι, οι οποίοι ένιωσαν την ανάγκη να αποχαιρετήσουν τον Βαγγέλη. Τον αγάπησαν και τον πόνεσαν σαν δικό τους παιδί, σαν αδελφό και εγγονό και ας μην τον είχαν γνωρίσει ποτέ από κοντά. Ένας προς ένας περίμεναν καρτερικά μέσα στην παγωνιά να προσκυνήσουν τη σορό του, να σφίξουν το χέρι των γονιών του, να στείλουν μήνυμα κατά του εκφοβισμού. Δεκάδες ηλικιωμένοι περπάτησαν αγόγγυστα τρία και τέσσερα χιλιόμετρα μέχρι να φθάσουν στην εκκλησία του χωριού καθώς οι ουρές των αυτοκινήτων ήταν τεράστιες και δεν υπήρχε δυνατότητα άμεσης πρόσβασης με όχημα. Ήταν τόσος ο κόσμος που περιπολικά και μηχανές της Αστυνομίας ρύθμιζαν την κυκλοφορία σε όλη τη διαδρομή προς και από το χωριό.

“Ξεπροβόδισμα” με ριπές

Χρειάστηκαν σχεδόν 2,5 ώρες μετά την ολοκλήρωση της εξόδιου ακολουθίας για τη μεταφορά του λευκού φέρετρου στο κοιμητήριο του χωριού, ακριβώς απέναντι από την εκκλησία. Ο ήχος από τις ριπές των όπλων κατά το « ξεπροβόδισμα» του Βαγγέλη «έσπασε» με εκκωφαντικό τρόπο την νεκρική σιγή, αντηχώντας στις καταπράσινες πλαγιές που περιστοιχίζουν το μικρό χωριό.

Σαν αρχαία τραγωδία

Εκεί πια εκτυλίχθηκαν σκηνές αρχαίας τραγωδίας με τον κόσμο να ξεσπά σε λυγμούς. Ο τραγικός πατέρας, Ανδρέας Γιακουμάκης, βαδίζει υποβασταζόμενος. Πάνω του «γαντζωμένα» τα άλλα δύο μικρότερα παιδιά του. Με όση δύναμη του έχει απομείνει, φωνάζει σπαρακτικά μέσα από τα σωθικά του: «άντρα μου πώς σε πήγαμε και πώς σε φέραμε». Είναι καταρρακωμένος, εξαντλημένος. Λίγο πιο πίσω η χαροκαμένη μάνα. Τα δάκρυα της αστείρευτα. Μαυροντυμένες γυναίκες την κρατούν σφιχτά για να μην καταρρεύσει. Της χαϊδεύουν το κεφάλι, το μάγουλο. Δεν αντέχει η μάνα τον χαμό του παιδιού της. Φωνάζει ξανά και ξανά ένα πράγμα: «Βαγγέλη μου είμαι υπερήφανη για σένα. Μʼ ακούς; Μʼ ακούς από ʽκει πάνω. Υπερήφανη. Υπερήφανη!!!». Οι ριπές των όπλων καλύπτουν για μερικά δευτερόλεπτα τις σπαρακτικές κραυγές και το μοιρολόι. Είναι η στιγμή του ύστατου αποχαιρετισμού. Ένας ηλικιωμένος από το βάθος ακούγεται να φωνάζει με τρεμάμενη φωνή: «Πού είναι το αγγελούδι μου; Πού είναι το καμάρι μου; Πηγαίνετε με να τον δω». Είναι ο γέροντας παππούς του Βαγγέλη. Τα πόδια του δεν τον κρατούν, όμως η ψυχή του ζητά να βρεθεί κοντά στο εγγόνι του. Να αγγίξει για τελευταία φορά το φέρετρο και να του δώσει υπόσχεση πως θα τα πουν και πάλι σύντομα από κοντά.

«Ο Βαγγέλης είναι άγγελος. Μας βλέπει από ʽκει πάνω» φωνάζει συγγενής της οικογένειας που καλεί τον κόσμο να απομακρυνθεί για να μπορέσουν να ανασάνουν οι γονείς. Μόλις το κοιμητήριο αδειάζει μία παρέα τριών μαυροντυμένων κοριτσιών πηγαίνει στον τάφο του Βαγγέλη για να τον αποχαιρετήσει με τον δικό της τρόπο. Κλαίνε σιωπηλά και η μία κρατά το χέρι της άλλης.

Για τον Βαγγέλη, το Σελλί, αυτή η άγριας ομορφιάς γωνίτσα της Κρήτης, ήταν το ωραιότερο μέρος του κόσμου. Στα σοκάκια του έπαιξε ως μικρό παιδί, ανδρώθηκε στις βουνοπλαγιές του και τα καλοκαίρια ήταν πρώτος στο χορό, στα πανηγύρια που διοργάνωνε ο πολιτιστικός σύλλογος. Εκεί ο Βαγγέλης ένιωθε δυνατός και ασφαλής. Από αυτό το σημείο θα μπορεί πια ήρεμος να ατενίζει το τοπίο που πάντα τον γαλήνευε.

Σπαρακτικές σκηνές όμως εκτυλίχθηκαν και νωρίς το πρωί όταν κατέφθασε στο χωριό η αυτοκινητοπομπή που συνόδευε τη σορό του Βαγγέλη. Περισσότερα από 70 αυτοκίνητα ξεκίνησαν από το λιμάνι της Σούδας όπου μεταφέρθηκε ακτοπλοϊκώς από τον Πειραιά η σορός. Στις 8 το πρωί η πομπή σταμάτησε έξω από το πατρικό σπίτι της οικογένειας του Ανδρέα Γιακουμάκη στο Σελλί. Οι κραυγές των γονιών και των αδελφών του ράγισαν καρδιές. Βδομάδες τώρα αγωνιούσαν για την τύχη του, έκλαιγαν αλλά ήλπιζαν. Και τώρα τους τον έφεραν νεκρό. Μέσα σε ένα λευκό φέρετρο. Αυτές ήταν και οι πιο ιερές στιγμές της οικογένειας. Οι στιγμές κατά τις οποίες έμειναν μόνοι τους με τον Βαγγέλη, να τον θρηνήσουν και να τον αποχαιρετήσουν όπως εκείνοι ξέρουν. Να τον χαϊδέψουν τρυφερά, να απαλύνουν τον πόνο του, να του ψιθυρίσουν στο αυτί να μην φοβάται, πώς τον αγαπούν και τον λατρεύουν.

Έκανε σχέδια

Συγγενής του Βαγγέλη μιλώντας στην «Π» ανέφερε ότι τα Χριστούγεννα είχαν μία διεξοδική συζήτηση με τον 20χρονο. «Ήταν πολύ χαρούμενος. Μου έλεγε ότι ανυπομονούσε να τελειώσει φέτος τη Σχολή, να πάει φαντάρος και να ασχοληθεί με την κτηνοτροφική μονάδα της οικογένειας, ανοίγοντας παράλληλα τυροκομείο. Έκανε πολλά όνειρα και έδειχνε αισιόδοξος».

Ο ίδιος συγγενής δεν κρύβει την ανησυχία του για την πορεία της οικογένειας του μετά από αυτό το χτύπημα της μοίρας. Με τα καλύτερα λόγια μιλούν για τον Βαγγέλη και φίλοι του, τους οποίους συναντήσαμε αμέσως μετά την κηδεία. Είναι συγκλονισμένοι. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο Βαγγέλης χάθηκε. «Ήταν ένα καλό παιδί. Πραγματικά καλό. Δεν είχε ενοχλήσει κανένα. Δεν μας είχε αποκαλύψει ποτέ αν αντιμετώπιζε κάποιο πρόβλημα. Ξέρουμε ότι έκανε όνειρα για το μέλλον και περίμενε πώς και πώς να γυρίσει μόνιμα στο χωριό».