Ο κ. Στέλιος Βισκαδουράκης αναφέρει στην «Π» πως ό, τι έζησε με τα παιδιά είναι πολύ συγκινητικό και τιμητικό για τον ίδιο και ταυτόχρονα, πολύ σημαντικό».

Το συγκεκριμένο διήγημα στο βιβλίο του αποτελεί ένα δίδαγμα για τα παιδιά, «ένα δίδαγμα σκέψης, ισορροπίας. Το ότι με χτύπησε ο δάσκαλος και τον συγχώρεσα είναι το μεγάλο δίδαγμα στην ιστορία και δεν είχα στο νου μου να γίνει έτσι. Ήταν ένα άσχημο γεγονός από τη ζωή μου, το οποίο τελικά οδήγησε σε ένα γενικότερο δίδαγμα, σε μια ευρεία κατάσταση για τα παιδιά», αναφέρει. Το περιστατικό σημειώθηκε το 1973 όταν ο συγγραφέας ήταν μόλις 10 ετών και φοιτούσε στη Δʼ Δημοτικού. Τότε ο δάσκαλός του χτύπησε τον κ. Βισκαδουράκη και κάποιο άλλο μαθητή χωρίς κανέναν ουσιαστικό λόγο. Τριάντα χρόνια μετά, ο ίδιος δάσκαλος, σε ηλικία πια 85 ετών, σκεβρωμένος, μπήκε στο εργαστήριο φυσικο- θεραπείας του κ. Βισκαδουράκη και του ζήτησε βοήθεια. Ο συγγραφέας αμέσως τον αναγνώρισε, όμως, ο δάσκαλος δεν κατάλαβε ποιος ήταν ο φυσικοθεραπευτής που είχε απέναντί του. «Μου ζήτησε να τον βοηθήσω , εκείνη τη στιγμή ήμουν στο δίλημμα και το δικαίωμα να του πω «φύγε», όμως, δεν είχα καμία διάθεση εκδίκησης. Τον έκανα καλά κι έφυγε , δεν του είπα τίποτα ποτέ. Στο διήγημα δεν έγραψα ότι ζούσε, έγραψα ότι πέθανε για να μην το διαβάσει και στεναχωρηθεί», αναφέρει ο κ. Βισκαδουράκης.

Για το συγκεκριμένο θέμα έχει κληθεί να μιλήσει και σε σχολεία στην Αθήνα.

Για την κ. Ψαλτάκη λέει πως έχει πολύ μεγάλη αξία το γεγονός ότι κάλεσε τους μαθητές της να γράψουν τη δική τους εκδοχή στην ιστορία, οργάνωσε τη συνάντηση και έδωσε μία τόσο σημαντική ευκαιρία στα παιδιά να δουν κάτι διαφορετικό από το στενό πλαίσιο του σχολείου.