Αναφερθήκατε στον πρώτο παραμυθά, τον Αίσωπο. Επηρεάζεται ο σημερινός παραμυθάς από τους προηγούμενους;
«Ναι. Όχι μόνο στα παραμύθια και στη ζωγραφική, παντού. Θεωρώ ότι ο καθένας μας κτίζει πάνω στον άλλο. Εξελισσόμαστε οι άνθρωποι. Αν δεν είχα δει στη ζωή μου, παραδείγματος χάριν, πολύ Πικάσο, Βαγκ Γκογκ, αναγεννησιακούς, δε θα μπορούσα να ζωγραφίσω έτσι όπως ζωγραφίζω τώρα, αν δεν είχα ακούσει στη ζωή μου μουσική, τους κλασικούς, δε θα μπορούσα να τραγουδήσω όπως τραγουδάω. Αν δεν είχα διαβάσει κλασική λογοτεχνία, των ξένων συγγραφέων, δε θα μπορούσα να γράψω. Δε λέω ότι είμαι η μεγάλη λογοτέχνις, λέω απλώς ότι αυτό το οποίο βγάζουμε οι δημιουργοί σίγουρα είναι κομμάτι της μεγάλης σκάλας που λέγεται δημιουργία και ο καθένας μας κτίζει πάνω στον άλλο. Οι καλλιτέχνες κτίζουμε πάνω στη φύση. Η φύση είναι ο μεγαλύτερος δημιουργός, όλοι όσοι κάναμε πράγματα, παρατηρήσαμε πάρα πολύ τη φύση για να τα κάνουμε».
Φαντάζομαι ότι παρατηρείτε και τους ανθρώπους γύρω σας. Στο «Ένα πουλί ...στην πρίζα» έχετε επηρεαστεί από όσους είναι «κολλημένοι» στην οθόνη του υπολογιστή.
«Ήταν και ένα βίωμα, έβλεπα το γιο μου, στα αγόρια συμβαίνει πιο πολύ από ό, τι στα κορίτσια, μπορώ να πω. Τουλάχιστον το δικό μου το αγόρι σε κάποια ηλικία είχε «κολλήσει» στα κομπιούτερ με τα παιχνίδια, είχε χάσει από τη χαρά της δημιουργίας, της εποχής του, της ηλικίας του πράγματα. Προτιμούσε να μένει «κολλημένος» έξι ώρες στον υπολογιστή παρά να είναι έξι ώρες έξω, το αναφέρει πλέον ο ίδιος. Τώρα που είναι 22 χρονών, καταλαβαίνει τώρα ότι στα 16 του ότι είχε «κολλήσει». Επειδή το έζησα αυτό, με απασχολούσε, το βλέπω συχνά στους γύρω μου και σε παιδιά γνωστών μου και είναι κάτι που πραγματικά με απασχολεί και για αυτό το κατέθεσα. Είναι αφιερωμένο στο γιο μου, Πάρι».
Υπάρχουν θέματα που σας απασχολούν και θα τα δούμε σε μορφή βιβλίου το επόμενο διάστημα;
«Ετοιμάζω μια καινούργια σειρά. Προς τα παιδιά μιλάω και αυτά που κάνω έχουν πάντα τη χαρά μέσα , το να διεγείρω τη σκέψη αλλά χωρίς να είναι βαρύ, να υπάρχει χιούμορ, χαρά, δίνω κάποια ερωτηματικά όσο αφορά το κείμενό μου. Στην εικόνα βάζω χιλιάδες λεπτομέρειες, υπάρχει το θέμα που είναι μπροστά και γύρω- γύρω και πίσω υπάρχουν χιλιάδες λεπτομέρειες που το παιδί μπορεί να δημιουργήσει μία ιστορία μέσα στην ιστορία. Έχει φάσματα, όποιος θέλει μπορεί να ασχοληθεί όχι με το πουλί αλλά με το μυρμηγκάκι που ανεβαίνει στο κλουβί. Τι μπορεί να συμβεί σε αυτό το μυρμηγκάκι; Αυτό είναι κάτι που μου αρέσει, προς τα παιδιά απευθύνομαι και επειδή τα παιδιά είναι πολυδιάστατα, έτσι δουλεύω και τα καινούργια πράγματα που θα βγούνε πάλι στο ίδιο μοτίβο θα είναι».

