Της Κατερίνας Μυλωνά

Εκπέμπει θετική ενέργεια, χαρά και αισιοδοξία μέσα από το έργο της αλλά και τον τρόπο που συμπεριφέρεται στους γύρω της.

Η υποψήφια για το Βραβείο Άντερσεν εικονογράφησης 2016, συγγραφέας - εικονογράφος, κ. Λήδα Βαρβαρούση, βρίσκεται αυτές τις ημέρες στο Ηράκλειο, προσκεκλημένη του συλλόγου εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης «Δ. Θεοτοκόπουλος».

Μιλάει σε σχολεία ενώ την ερχόμενη Παρασκευή 13 Μαρτίου στις 6 το απόγευμα στο βιβλιοπωλείο Αλφαβητάρι (Λασιθίου 17, Άγιος Νικόλαος) θα παρουσιάσει το νέο της βιβλίο «Ένα πουλί... στην πρίζα!», που αναφέρεται σε όσους είναι «κολλημένοι» στις οθόνες των υπολογιστών τους.

Η κ. Βαρβαρούση θα παρευρεθεί στα «Παραμύθια» του Σαββάτου το ερχόμενο Σάββατο 14 Μαρτίου στη 1.15 το μεσημέρι στο βιβλιοπωλείο Δοκιμάκης.

Η συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π» έχει ως εξής:

Στην επαφή σας με τα παιδιά, τι είναι αυτό που σας κάνει εντύπωση; Τι θέλουν να μάθουν;

«Τι ώρα θα βγουν διάλειμμα... (γέλια)! αστειεύομαι! Είναι πάρα πολλά τα στοιχεία, κάθε φορά που ανοίγεται μια κουβέντα εμφανίζονται καινούργιες ερωτήσεις, καινούργια θέματα, δεν είναι ένα. Τα παιδιά ενδιαφέρονται για τα πάντα, θεωρώ, όπως και οι μεγάλοι».

Θέλουν να μάθουν πώς είναι ζωή ενός συγγραφέα;

«Με ρωτάνε πάντα πώς μπορώ και ζωγραφίζω έτσι, τόσο καλά, τόσο γρήγορα. Αυτό είναι μια απορία που έχουν την ώρα που αφηγούμαι και ταυτόχρονα ζωγραφίζω πάνω σε μια μεγάλη επιφάνεια, τα εντυπωσιάζει αυτό το πράγμα και λένε πώς είναι δυνατόν αυτά που μου λένε αμέσως να τα κάνω στο χαρτί. Ό, τι και να μου πούνε, το φτιάχνω ταυτόχρονα. Τα βλέπεις ότι ανοίγουν τα μάτια και λένε πώς το κάνει αυτό; Όταν με ρωτάνε λέω ότι είναι και από την εξάσκηση, ναι μεν υπήρχε το ταλέντο, ναι μεν είχα την τύχη να έχω μαμά ζωγράφο και μεγάλωσα στο ατελιέ. Αλλά δεν έχω σταματήσει από μικρό παιδάκι μέχρι τώρα να ζωγραφίζω, κάθε μέρα ζωγραφίζω. Τους εξηγώ ότι δεν είναι μαγικό αυτό που συμβαίνει, έχει γίνει λόγω της συχνότητας, της επανάληψης. Ή όταν σκαρώνω γρήγορα ποιήματα ή όταν τους τραγουδάω, τους εξηγώ ότι αυτό γίνεται με δουλειά. Από τη μία πλευρά είναι το θέλω και μου αρέσει για να ασχοληθώ με κάτι και από την άλλη συμβαίνει έτσι γρήγορα και μοιάζει με εύκολο, ακριβώς επειδή υπάρχει η χρήση, η επανάληψή του».

Φαντάζομαι, όμως, υπάρχει το ταλέντο.

«Ναι, υπάρχει και ένα μεγάλο θέλω. Έχω συναντήσει στη ζωή μου ανθρώπους που είχαν μεγαλύτερο θέλω από ό, τι ταλέντο και άλλους που είχαν το ταλέντο και δεν είχαν το θέλω. Είναι σαν την ιστορία του Αισώπου με το λαγό και τη χελώνα. Κάποιος θέλει πιο πολύ κάτι και μπορεί να βγει μπροστά. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις υπάρχουν και παιδιά με ταλέντο μεγάλο, απλώς δεν τα ενδιαφέρει και το αφήνουν να ατροφήσει».