Μιλήσατε για ευκολία. Είναι δύσκολο να αντισταθεί κανείς στις σειρήνες που θέλουν πρόχειρες δουλειές οι οποίες κερδίζουν και τον κόσμο; Πόσο δύσκολο είναι να μείνει πιστός σε ένα μονοπάτι, ποιοτικό, που έχει πει ότι θα ακολουθήσει;

«Έχω τη βεβαιότητα έπειτα από όλα αυτά τα χρόνια ότι και στον κινηματογράφο και το θέατρο, όπου έχω κάνει γύρω στις 17 παραστάσεις, χάρη και σε αυτή τη μέθοδο, είναι παραστάσεις ρεπερτορίου. Είναι άχρονες παραστάσεις, μπορούν να παίζονται συνέχεια και κάποιος να τις βλέπει και να τις ξαναβλέπει και να μη βαριέται. Αυτό γίνεται γιατί επιμένω σε πράγματα, τα οποία έχουν σχέση κατʼ αρχάς με τη λογική.

Αν ξεφύγει κανείς από τη λογική σημαίνει ότι προσανατολίζεται σε άλλου είδους πράγματα και επιδιώξεις, φεύγει από το κοινό σημείο που συνεννοούμαστε, το οποίο είναι πάλι ο λόγος.

Σίγουρα γίνονται πράγματα τα οποία είναι πρόχειρα ή μάλλον απλώς προσπαθούν να κάνουν πράγματα εύκολα και «πιασάρικα»- είναι χυδαία αυτή η λέξη. Έτσι γίνεται, δυστυχώς».

Γιατί θεωρείτε ότι γίνεται αυτό;

«Από τους καλλιτέχνες που γίνεται είναι, πιστεύω, από ανασφάλεια, γιατί δεν έχουν έναν τρόπο να εκτιμήσουν και να αυτοεκτιμήσουν τον ίδιο τους τον εαυτό ως καλλιτέχνες, κατʼ αρχάς, να έχουν κάποιες βεβαιότητες. Αν κανείς ξεκινήσει από αυτό, ποτέ δε βγαίνει χαμένος. Όταν, όμως, έχεις ανασφάλειες, μετέρχεσαι διάφορα μέσα, αυτή την ευκολία την τηλεοπτική, που όλοι το λένε άλλωστε. Στο τέλος όμως δε βλέπουμε κάτι σοβαρό. Δεν είναι καν θέατρο αυτό.

Η μεγάλη πλειονότητα θεωρώ ότι μιμείται άλλου είδους θεάματα για να προκαλέσει το ενδιαφέρον, γιατί στην πραγματικότητα δεν κάνει κανείς τον κόπο να υπηρετεί ένα κείμενο, ένα συγγραφέα. Οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες και οι καλλιτεχνικοί συντελεστές μπορούν να προσφέρουν αυτή την αγαλλίαση ή το περιεχόμενο το λαμπρό που πολλές φορές εμπεριέχει ένα κείμενο, το οποίο τροφοδοτεί τη δική δύναμή τους. Όταν το κείμενο μας προκαλέσει συγκίνηση, άρα θεραπεία, στην πραγματικότητα δημιουργεί αισιοδοξία και δημιουργικότητα στους αποδέκτες».

Θεωρείτε ότι πετυχαίνουν το στόχο τους;

«Όταν κανείς έχει προσανατολιστεί από την αβεβαιότητα, προσπαθεί να δείξει πόσες δεξιότητες έχει σαν ηθοποιός ή σκηνοθέτης, μουσικός ή χορογράφος, και παρασύρεται σε ένα θέαμα που προκαλεί μανιέρες για να μπορέσει να είναι αρεστό. Αυτό, όμως, είναι προδιαγεγραμμένο ότι είναι αποτυχημένο, γιατί δε βάζει ως στόχο τη βαθιά επικοινωνία ενός κειμένου- διαμεσολαβητές είναι οι καλλιτέχνες στην πραγματικότητα με το κοινό- αλλά βάζει σα στόχο , κατ΄αρχάς να περάσει αυτή τη δοκιμασία δείχνοντας πόσο έξυπνος είναι, πόσο ικανός, πόσο ευφυής. Τότε έχει πάει περίπατο το θέατρο, σα μυσταγωγία και σαν πράξη ιερή, που τη θεωρώ εγώ.

Γιατί όταν ένας σκηνοθέτης κι ένας ηθοποιός προσφέρουν το μυαλό τους, όλη τους τη σκέψη και τη δύναμη για να υπηρετήσουν ουσιαστικά ένα κείμενο που ανήκει σε ένα συγγραφέα είτε ζωντανό είτε νεκρό, σημαίνει ότι κάνουν κάτι υπερβατικό, πέρα, δηλαδή, από τις προσωπικές ιδιοτέλειες. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα κλειδί για να μπορέσει να κάνει κανείς κάτι που να μένει απόλυτα ευχαριστημένος. Ταυτόχρονα πιστεύω ότι αυτή είναι η φύση και το είδος του λαϊκού θεάτρου, είναι η φυσική συνέχεια του αρχαίου ελληνικού θεάτρου, του αρχαίου δράματος που ήταν τραγωδία, το σατιρικό δράμα και η κωμωδία. Μετέδιδαν τις ιδέες για την πορεία της Δημοκρατίας, για θέματα υπαρξιακά, θέματα της εξουσίας με τον κόσμο, μια πολυπλοκότητα και ποικιλία τεράστια. Αν παρακολουθήσει κανείς το λαϊκό θέατρο, γιατί απευθυνόταν σε όλους και όχι μόνο σε κάποιους μύστες, θα διαπιστώσει ότι δημιουργούσε αυτό που λέμε κάθαρση. Δεν ήταν τυχαίο ότι τα Ασκληπιεία ήταν δίπλα στα θέατρα στην αρχαία Ελλάδα. Στα Ασκληπιεία γιατρεύαν το σώμα και στη συνέχεια την ψυχή. Έτσι, το λαϊκό θέατρο είναι κάτι χρήσιμο, δεν είναι κάτι απλώς για να περάσει η ώρα. Επουλώνει τις πληγές που δημιουργεί η σύγχυση και η άγνοια των λογικών προτεραιοτήτων. Αυτό είναι στην πραγματικότητα το υψηλό θέατρο, δείχνει, δηλαδή, πώς οι λογικές προτεραιότητες οδηγούν σε ένα άλφα αποτέλεσμα ενώ οι άλλου είδους επιλογές οδηγούν σε μία καταστροφή. Αυτό ξεκαθαρίζει και το μυαλό των θεατών κι έτσι δημιουργείται η κάθαρση. Δεν πρέπει να τη συγχέουμε πάντα με το δάκρυ, είναι κυρίως η ψυχική θεραπεία που γίνεται. Όταν δεν έχεις σαφή ιδέα για ένα θέμα και μέσα από τη θεματική που δημιουργεί το θέατρο ξεκαθαρίζουν τα πράγματα κι έτσι από την αταξία το χάος περνάει στην τάξη, αμέσως θεραπεύεται και ένα κομμάτι του εγκεφάλου μας που παρακολουθεί με πολύ μεγάλη σημασία αυτό το πράγμα, γιατί αφορά την καθημερινότητά μας, την ίδια τη ζωή μας, κι έτσι υπηρετεί αυτό τον υψηλό σκοπό.

Έχω τη συναίσθηση ότι εγώ και όσοι υπηρετούν αυτού του είδους το θέατρο κάνουμε κάτι το οποίο δίνει μεγάλη χαρά σε εμάς τους ίδιους, πολύ μεγαλύτερη από ένα χειροκρότημα ή ένα εξώφυλλο. Πρωτίστως είναι μια ψυχική θεραπεία για μας και ταυτόχρονα βλέπουμε τη χαρά, τη σοβαρότητα, το τελετουργικό, ατμοσφαιρικό στοιχείο που έχει η σχέση μας με τους άλλους».