Πιστεύετε πως ο κόσμος γνωρίζει την ιστορία του τόπου μας; Στις εκδηλώσεις που κάνετε, βλέπετε ότι είναι άγνωστα για τους περισσότερους πράγματα, που θεωρείτε ότι θα έπρεπε να γνωρίζουν όλοι οι Κρητικοί;

«Αν εξαιρέσουμε λίγα άτομα, δασκάλους, φιλολόγους, ιστοριοδίφες που είχαν την καλλιέργεια ή το μεράκι νʼ ασχοληθούν με την ιστορία του τόπου μας, θεωρώ ότι η μεγάλη πλειοψηφία των Κρητικών είμαστε ανιστόρητοι, απληροφόρητοι και ό, τι πιο επικίνδυνο, ημιμαθείς. Πόσοι νεόφυτοι Ηρακλειώτες γνωρίζουν την ιστορία της πόλης τους; Οι άνθρωποι της υπαίθρου, παρότι λιγότερο μορφωμένοι, γνωρίζουν την ιστορία του χωριού τους, γιατί εκεί παραμένει ακόμα ζωντανή η προφορική παράδοση, τα ήθη και τα έθιμα. Οι άνθρωποι στην πόλη του Ηρακλείου ζουν εν μέρει αποξενωμένοι, βομβαρδισμένοι κυριολεκτικά από πληθώρα πληροφοριών, ειδήσεων και διαφημίσεων, που δέχονται καθημερινά μέσα από οθόνες κινητών, υπολογιστών και τηλεοράσεων, έχουν γίνει «οι παραπληροφορημένοι του κουτιού», ζώντας αποκομμένοι από τη φύση, την παράδοση και την ιστορία τους. Αυτό που μας σώζει είναι το απαραίτητο λιόφυτο σε κάποιο προγονικό χωριό, που κάποιες φορές τον χρόνο θα επισκεφτούμε το πατρικό ή συγγενικό σπίτι για να φαγοπιούμε, να γιορτάσουμε, να μαζέψουμε το «μαξούλι», να «αναθυμηθούμε» ποιοι είμαστε. Προ 10ετίας σʼ ένα πολιτιστικό και θεραπευτικό κέντρο, που είχα ιδρύσει στο Ηράκλειο, την «Ευρυάλη», λειτούργησε με μεγάλη επιτυχία ένα Εργαστήριο Ιστορίας του Ηρακλείου με τον ιστορικό Νίκο Γιγουρτάκη. Την ίδια επιτυχία είχαν τα επτά ανοιχτά στο κοινό μαθήματα αρχαιολογίας, που έγιναν τις Κυριακές χειμώνα κι άνοιξη του 2014 στην αίθουσα της «Σχολής Σχέσεων». Εδώ, όπως και στις ξεναγήσεις στους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία, οι άνθρωποι όλων των ηλικιών που προσήλθαν, από παιδιά μέχρι συνταξιούχοι, έδειξαν να διψούν να μάθουν, να πληροφορηθούν από έγκυρες πηγές την μινωική ιστορία της Κρήτης. Ήδη δημιουργήθηκε μετά από εμάς ένας σύλλογος στην πόλη μας, που ασχολείται με τις μινωικές γραφές και θα ευχόμουν η πρωτοβουλία μας να γίνει μόδα, νʼ ανοίξει τον δρόμο σε νέους πολιτιστικούς και περιηγητικούς συλλόγους, λέσχες ιστορίας, μυθολογίας , αρχαιολογίας και λαογραφίας, καταγραφής μιας ακόμα ζωντανής παράδοσης, που τελεί υπό εξαφάνιση».