Στις 10 Οκτωβρίου το Μαθητικό Τμήμα του Ομίλου θα επισκεφτεί το Ιδαίο Άντρο και θα έχει την εμπειρία της θέασης από το μπαλκόνι της Κρήτης, τη Νίδα.

«Πανθορώντες από τη θέση αυτή στο περίοπτο βουνό-συνεκδοχή της Κρήτης, θα μιλήσουμε για τον Δία τον Κρηταγενή, για Περιηγητές που είδαν τη Νήσο με τα μάτια της δικής τους ψυχής αλλά και για τον Γιάννη Σακελλαράκη που η ανασκαφή στο σπήλαιο άλλαξε την οπτική του, τον τρόπο θέασης από πλευράς του της πραγματικότητας: Η μεταφορά στο χρόνο, η επαλληλία των στρωμάτων μού δίδαξαν την καταστροφή και την αναγέννηση, ο άνθρωπος πάνω στα ερείπια δημιουργεί», περιγράφει.

Στο πλαίσιο αυτής της επίσκεψης, θέμα θα είναι ο χορός και η κίνηση, με αφορμή το τέχνασμα των Κουρήτων που ορχούνταν χτυπώντας τα τύμπανά τους για να μην ακούσει ο Κρόνος το κλάμα του θείου βρέφους. Θα είναι όμως και το γυμνό σημερινό τοπίο, ύστερα από τη συνεχή υπερβόσκηση και υλοτόμευση ενός όρους που στην αρχαιότητα λεγόταν Ίδη, δηλαδή δάσος. Μοχλός για το παραπάνω θα είναι η δραματική ανάγνωση του μύθου του Ερυσίχθονα που πλήρωσε με τη ζωή του την ακόρεστη πείνα του.

«Τέλος, στις 7 Νοεμβρίου, θα είμαστε όλοι μαζί στο σπήλαιο Μελιδονίου, για να επιχειρήσουμε μια ακόμα θέαση, της δικής μας ψυχής αυτή τη φορά, μέσα από την κατάβασή μας στο εσωτερικό του σπηλαίου», αναφέρει η κ. Γαβριλάκη.

Τα σπήλαια ανέκαθεν υπήρξαν προστατευμένοι τόποι κατοίκησης και εργασίας, καταφύγια, τόποι περισυλλογής και τόποι μύησης. Λόγω του ψυχαναγκαστικού περιβάλλοντός τους, χρησιμοποιήθηκαν από τον Πλάτωνα ως αλληγορία για τους ανθρώπους που έχουν εγκλωβιστεί στα στενά πλαίσια των περιορισμένων πληροφοριών και ιδεολογιών. Επελέγησαν ως κατεξοχήν μεταφορά του σκιερού Άδη και, ως εκ τούτου, ως θεατρικές σκηνές καταβάσεων που αποτελούν προϋποθέσεις για αναγέννηση. Πέτρινα, όμορφα και αχειροποίητα, ήταν κατάλληλα να φιλοξενήσουν τη θεότητα στο πέρασμα των αιώνων.

Το συγκεκριμένο σπήλαιο, ήταν τόπος λατρείας του Ερμή που συντρόφευε τις ψυχές μέχρι τα όρια του Κάτω Κόσμου. Η λατρεία του εξελίχθηκε από τη λατρεία της μινωικής Μητέρας Θεάς, η οποία αναπτύχθηκε σε έναν τόπο κατοίκησης ή συνάντησης ακόμα παλιότερο. Αποτελεί παράδειγμα ενός τοπίου που καθοσίωσαν οι άνθρωποι από την αρχαιότητα ως σήμερα: Ο τόπος συνάντησης και κατοίκησης των Νεολιθικών Χρόνων, έγινε ιερό στα μινωικά χρόνια. Το σεπτό ιερό αναπτύχθηκε σε κέντρο μυστηριακής λατρείας στα τέλη των Αρχαίων Χρόνων. Ο τόπος μαρτυρίου αμάχων το 1824 έγινε τόπος ιστορικής αναφοράς για τους σημερινούς Μελιδονιώτες που συγκεντρώνονται εδώ στις επετείους .

«Η κατάβαση στο σπήλαιο είναι εξολοκλήρου ενσυναισθηματική εμπειρία. Την έννοια των ορίων όμως, θα προσεγγίσουμε διαβάζοντας θεατρικά εδώ το επεισόδειο της κατάβασης του Οδυσσέα στον Άδη, ο οποίος, στο απόκοσμο αυτό ταξίδι, εθεάθη τα φαντάσματα που των στοίχειωναν και εμπόδιζαν την επιστροφή του στο σπίτι», περιγράφει.