Σε ηλικία 11 ετών δημιούργησε εκατό χειρόγραφα αντίτυπα του «Ερωτόκριτου» του Βιτσέντζου Κορνάρου και σήμερα, ενώ είναι διακεκριμένος συγγραφέας και καθηγητής, τα βιβλία του απευθύνονται μονάχα σε εκλεκτούς συλλέκτες.
Ο Ελληνο- Καναδός ποιητής, μεταφραστής και συγγραφέας, επίτιμος καθηγητής και συνεργάτης της International Arts Academy, Μανώλης Αλυγιζάκης, γεννημένος στο Κολυμπάρι Χανίων, παρουσιάζει ένα μοναδικό χειρόγραφο βιβλίο αυτού του είδους στον κόσμο που είναι διαθέσιμο μόνον από τον εκδότη Libros Libertad για τους λάτρεις των καλών τεχνών και τους εκλεκτικούς συλλέκτες σπανίων βιβλίων. Tο κάθε αντίτυπο έχει αξιολογηθεί στα 5,000 δολάρια Καναδά.
Κάτω από τις δυσχερείς συνθήκες της Αθήνας μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο πόλεμο, ένας μαθητές της πέμπτης τάξης, έντεκα χρονών, γιος φτωχού οικοδόμου, θυσιάζει το απογευματινό του παιχνίδι με φίλους της ηλικίας του κι αφιερώνει τους επόμενους οκτώ μήνες στην αντιγραφή του γνωστού από τον κόσμο Ερωτόκριτου, ερωτικού ποιηματος δέκα χιλιάδων δώδεκα δεκαπεντασύλλαβων στίχων, ένα κατόρθωμα μοναδικό με αποτέλεσμα την έκδοση του βιβλίου τούτου 60 σχεδόν μετά την πρώτη του εμφάνιση. Το σπάνιο αυτό βιβλίο είναι διαθέσιμο στην αρχική του χειρόγραφη γραφή για τους εκλεκτικούς συλλέκτες βιβλίων αυτού του είδους. Εκδοση που αποτελείται μόνο από εκατό αριθμημένα αντίτυπα με αφιέρωση στον εκάστοτε αγοραστή και υπογραφημένα από τον Μανώλη Αλυγιζάκη.
Ο κ. Μ. Αλυγιζάκης αναφέρει:
“Το καλοκαίρι του 1958 η οικογένειά μας μετακόμισε από το προάστιο της Αθήνας Περιστέρι στον Αγιο Φανούριο όπου και μείναμε για μερικά χρόνια ωστόσο κατάφερε ο πατέρας μου κι έχτισε το πρώτο μας πατρικό σπίτι στη βόρεια μεριά του προαστίου Ιλιον.
Το ίδιο καλοκαίρι του 1958 έφερε ο πατέρας μου στο σπίτι ένα αντίτυπο του φημισμένου ποιήματος Ερωτόκριτος. Δεν θυμάμαι πού το βρήκε αλλά θυμάμαι μου είπε πως μπορούσα να το διαβάσω πριν το επιστρέψει στον κάτοχό του. Εχοντας γνώση της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της εποχής εκείνης και γνωρίζοντας ότι ήταν αδύνατο να αποκτή-σουμε ένα τέτοιο βιβλίο όχι μόνο το διάβασα αλλά έκατσα και μέρα με τη μέρα, σελίδα με τη σελίδα το αντέγραψα. Ολους τους δέκα χιλιάδες δώδεκα δεκαπεντασύλλαβους στίχους του και μάλιστα χρησιμοποίησα δύο λογιών χρώμα στυλό μπικ, γιʼ αυτούς που θυμούνται τα χρόνια εκείνα. Πώς να φανταστώ τότε ότι μια μέρα σχεδόν εξήντα χρόνια αργότερα το γραφτό μου θα εμφανιζόταν στη μορφή που το βλέπετε σήμερα: ένα από τα σπανιότερα βιβλία στην ιστορία του κόσμου”.

