Της ʽΑννας Κωνσταντουλάκη

Στη δουλειά μας αμέτρητες είναι οι φορές που γράφουμε ιστορίες ανθρώπων οι οποίοι πέρασαν μια δύσκολη δοκιμασία στη ζωή τους που, αρρώστησαν, πάλεψαν, έζησαν ή έφυγαν...

Πώς είναι όμως να γίνεσαι εσύ ο ίδιος πρωταγωνιστής μιας τέτοιας ιστορίας, πώς νιώθεις όταν συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου “κρέμεται από μια κλωστή” πόσο σημαντικό είναι να δέχεσαι ένα κύμα αγάπης και συμπαράστασης από ανθρώπους που πριν ούτε καν γνώριζες και τελικά, πόσο αλλάζει τη ζωή σου μια τέτοια εμπειρία;

Η δημοσιογράφος Κατερίνα Μποτζάκη μοιράζεται με συγκίνηση μαζί μας τα όσα έζησε με το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε το οποίο παραλίγο να της στοιχίσει τη ζωή.

“Από εγκεφαλικό ανεύρυσμα “έφυγε” πριν 17 χρόνια η μητέρα μου, λέει, από το ανεύρυσμα πίστεψα ότι θα πεθάνω κι εγώ. Αυτή είναι η μοίρα μου σκέφθηκα. Αλλά έζησα και μπόρεσα από πρώτο χέρι να καταλάβω πόση αξία έχει, πόση δύναμη σου δίνει να ξέρεις πως ό,τι κι αν σου συμβεί, δεν έχεις μόνο τους δικούς σου αλλά και άλλους ανθρώπους που ούτε καν τους ήξερες, δίπλα σου, έτοιμους να σε στηρίξουν σε ό,τι κι αν χρειαστείς.

Μπορεί με την κρίση να χάσαμε πολλά, αλλά δεν χάσαμε την ανθρωπιά μας. Δεν μπορείς να φανταστείς, πόσο είναι σπουδαίο και πόση δύναμη σου δίνει αυτό. Να νιώθεις ότι στα δύσκολα δεν είσαι μόνος...”.

“Αισθάνθηκα ένα κάψιμο στο κεφάλι και κατέρρευσα”

Περιγράφοντας η Κατερίνα το πώς άρχισε αυτή η περιπέτεια της υγείας της μας λέει:

“Ηταν το απόγευμα της Τετάρτης 12 Νοεμβρίου και ήμουν μόνη στο σπίτι μου. Ετοιμαζόμουν να πάω στον οφθαλμίατρο γιατί είχα ένα πόνο στο μάτι και ξαφνικά νιώθω ένα κάψιμο στο κεφάλι. Κατάλαβα ότι είναι κάτι σοβαρό. Το μόνο που πρόλαβα να κάνω, ήταν να καθίσω σε μια πολυθρόνα. Στο μεσοδιάστημα περίπου μιας ώρας μέχρι να έλθει ο άνδρας μου ο Νίκος με τα παιδιά στο σπίτι για να με βρουν, όπως με βρήκαν, δεν θυμάμαι τίποτα.

Είχα χάσει τις αισθήσεις μου κι έκανα εμετό πάνω μου. Είχα στο στόμα αφρούς και όπως έμαθα μετά, δεν ξυπνούσα.

Ειδοποιήθηκε ο αδελφός μου και το ασθενοφόρο. Θυμάμαι ότι οι διασώστες μου έκαναν ερωτήσεις κι είχα λίγο αρχίσει να συνέρχομαι. Το περιστατικό έγινε γύρω στις 5.20, περίπου στις 6.30 ήμουν μέσα στο ασθενοφόρο. Με πήγαν στο ΠΑΓΝΗ που εφημέρευε, με παρέλαβε ο νευροχειρουργος κ. Καραμπέτσος και αποφασίστηκε ότι έπρεπε να μεταφερθώ στην Αθήνα”.

“Το κατάλαβα ότι περνάω εγκεφαλικό και σκέφθηκα αυτό είναι το τέλος, όπως ήταν της μητέρας μου”

Η Κ. Μποτζάκη μάς είπε ότι δευτερόλεπτα πριν χάσει τις αισθήσεις της, σκέφθηκε ότι αυτή είναι η μοίρα της, να πεθάνει με τον ίδιο τρόπο που χάθηκε και η μητέρα της.

“Το κατάλαβα ότι περνάω εγκεφαλικό, γιατί το είχα ξαναζήσει αυτό στη ζωή μου, με τη μητέρα μου η οποία πέθανε από αυτό, σε ηλικία 49 ετών πριν 17 χρόνια. Μόλις ένιωσα το κάψιμο σκέφθηκα σε δευτερόλεπτα: “Αυτό είναι το τέλος. Αυτή είναι η μοίρα της οικογένειας ότι ήταν γραφτό, ότι δεν γίνεται να σωθώ, ότι δεν υπάρχει επιστροφή”.

Μέσα σε δευτερόλεπτα ξαναγύρισε η ζωή μου πίσω, αλλά τον πρωταγωνιστικό ρόλο εκείνου που οδηγείται στο θάνατο δεν τον είχε πια η μητέρα μου, αλλά εγώ”.

Με C-130 στην Αθήνα

Η Κατερίνα μεταφέρθηκε με C-130 στην ΑΘήνα, στο νοσοκομείο “Υγεία” όπου οι γιατροί της έκαναν εμβολισμό, για να κλείσουν την αρτηρία που είχε σπάσει. “Αν έμενα στο ΠΑΓΝΗ, θα έπρεπε να μου ανοίξουν το κεφάλι για να γίνει αυτό, όμως οι γιατροί του Πανεπιστημιακού αποφάσισαν ότι η καλύτερη λύση και λόγω της ηλικίας μου, ήταν να γίνει η εμβολή, χωρίς να με ανοίξουν καθόλου.

Η επέμβαση διήρκησε 2 ώρες και όταν ξύπνησα, αισθανόμουν ήδη πολύ καλύτερα.

Μέχρι τότε είχαν “σπάσει” τα τηλέφωνα στα κινητά αλλά και στο νοσοκομείο από φίλους, γνωστούς και αγνώστους για να μάθουν τι έγινε. Τότε είπαμε με τον άνδρα μου το Νίκο να ανεβάσουμε μια φωτογραφία από το νοσοκομείο στη σελίδα μου στο Facebook και να γράψουμε ότι είμαι καλά, γιατί ήταν αδύνατον να απαντήσομε σε τόσα τηλέφωνα. “Είμαι καλά και αυτή την μάχη την κέρδισα!!! Σας αγαπάω πολύ όλους!!” έγραψε η Κατερίνα πάνω από τη φωτογραφία της και ακολούθησαν μηνύματα αγάπης, ευχών και συμπαράστασης από εκατοντάδες ανθρώπους, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους αλλά και άγνωστους που είχαν μάθει για το πρόβλημα υγείας της και οι οποίοι αγωνιούσαν για την τύχη της.

“Βλέπω ακόμη τα μηνύματα και τις ευχές που μου έστειλαν εκατοντάδες άνθρωποι και κλαίω. Δεν φαντάζονται τι δύναμη μου έδωσαν”

Η Κατερίνα δεν μπορεί να σταματήσει τα δάκρυά της, όταν περιγράφει το πως ένιωσε και τι δύναμη τής έδωσαν οι ευχές εκείνων ήταν παρα πολλοί που με κάθε τρόπο της έδειξαν τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους και την πρόθεσή τους να της προσφέρουν ό,τι χρειαστεί.

“Εβλεπα τα μηνύματα και τις ευχές όλων σας στο Facebook. Μου έδωσαν απίστευτη δύναμη. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ με βοήθησαν ψυχολογικά. Το ευχαριστώ είναι πολύ λίγο. Ακόμη και τώρα τα διαβάζω και κλαίω. Καμιά φορά λέμε “δεν είμαστε άνθρωποι...”. Είμαστε. Αρχίζω να πιστεύω ότι είμαστε άνθρωποι. Πριν από όλα αυτό που πέρασα, το πίστευα λιγότερο. Μου έδειξαν τόσοι πολλοί αγάπη, ενδιαφέρον, μου έδωσαν ευχές με την ψυχή τους. Το έβλεπες, το ένιωθες”.

“Ολοι ήθελαν να βοηθήσουν με κάθε τρόπο”

“Με έπαιρναν τηλέφωνο και κλαίγανε. Ανθρωποι που δεν έχω πιει καφέ μαζί τους. Δεν ξέρω γιατί μου δείξανε όλοι τόσο μεγάλη αγάπη. Τηλεφωνούσαν άγνωστοι σʼ εμάς, στο “Υγεία”, και έλεγαν, έχουμε λίγα ευρώ, πάρτε τα, τι άλλο χρειάζεστε; Είπαμε όχι σε όλους και τα μόνα χρήματα που δεχθήκαμε και τους ευχαριστούμε γιʼ αυτό ήταν από το Candia News, στο οποίο εργάζομαι και από την Ενωση Συντακτών, την ΕΣΗΕΠΗΝ και το ΤΕΑΣ. Χωρίς αυτά τα χρήματα δεν θα μπορούσαμε να αντεπεξέλθουμε στα έξοδα του νοσοκομείου. Ηταν πολύτιμα.

Πάνω από 50 άτομα ήθελαν, να μου δώσουν, αν χρειαζόμουν, αίμα. Πολύς κόσμος δεν ήξερε τι είχα. Ηθελαν όμως όλοι να βοηθήσουν με κάθε τρόπο.

Σκεφτόμουν και σκέφτομαι: “Είδες βρε παιδί μου, μπορεί να μας τα έχουν πάρει όλα, λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά την ανθρωπιά μας, δεν μας την έχει πάρει κανείς.

Είμαι σίγουρη ότι αν δεν είχα λεφτά για να πληρώσω την επέμβαση και το νοσοκομείο που στοίχισε πάνω από 30.000 ευρώ θα τα είχα βρει και με το παραπάνω από φίλους, γνωστούς και άγνωστους που μου συμπαράσταθηκαν με κάθε τρόπο.

Είμαι απίστευτα συγκινημένη, τους ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου και πραγματικά το πιστεύω ότι χωρίς αυτούς, μπορεί να μην είχα αντέξει.

Τώρα ξέρω πως ό,τι κι αν συμβεί θα έχω ανθρώπους δίπλα μου. Μέχρι σήμερα, δεν είχε χρειαστεί και κανένας από αυτούς δεν μου το είχε δείξει...

Δεν δείχνουμε αυτό που νιώθουμε για το συνάνθρωπό μας, πρέπει να συμβεί κάτι κακό για να το δείξουμε κι αυτό είναι λάθος”, αναφέρει.

Πόσο με άλλαξε αυτή η περιπέτεια

Από τις 24 Νοεμβρίου μετά την 10ημερη παραμονή στο νοσοκομείο, η Κατερίνα Μποτζάκη βρίσκεται στο σπίτι με την οικογένεια της, τον άνδρα της και τα δυό παιδιά τους, αναρρώνοντας και το μόνο πρόβλημα που πρέπει τώρα να αντιμετωπίσει είνα η διπλωπία και στα δύο μάτια, κάτι που θα βελτιωθεί τους επόμενους μήνες.

Πόσο την άλλαξε όμως αυτή η περιπέτεια, πως αξιολογεί πλέον τη ζωή της αφού κινδύνεψε να την χάσει; Η ίδια αναφέρει:

“Κάποιοι λένε πως ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Δεν ξέρω αν έχω γίνει δυνατή, τα ίδια ελαττώματα, τις ίδιες συνήθειες έχω, αυτό όμως που σίγουρα για μένα είναι μάθημα ζωής είναι ότι δεν θα ξαναασχοληθώ με τα ανούσια, τα μικρά καθημερινά άσχημα που μας χαλάνε τη ζωή, ούτε θα στεναχωριέμαι πια γι αυτά.

Το μόνο που θέλω είναι να είμαστε υγιείς και να έχουμε φαγητό στο τραπέζι. Να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή. Θέλω όταν φύγω από αυτή τη ζωή, να είμαι φορτωμένη από αναμνήσεις και αγάπη. Δεν ξαναασχολούμαι ούτε με τον ΕΝΦΙΑ, ούτε με τη ΔΕΗ, ούτε με τα τέλη κυκλοφορίας, ούτε τίποτα. Ο,τι μπορώ να πληρώσω θα πληρώνω. Πλέον εγώ το συνειδητοποίησα ότι ανά πάσα στιγμή, μπορεί να φύγουμε από αυτή τη ζωή.

Ας τη χαρούμε λοιπόν όσο μπορύμε και ας μην τη δηλητηριάζουμε με πράγματα που τελικά είναι πραγματικά ασήμαντα”.