Μία σπονδή για ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο αποκαλύπτουν οι παραστάσεις στα μαρμάρινα επιστύλια, που δόθηκαν χθες στη δημοσιότητα. Προφανώς και χωρίς να υπάρχει ακόμα πλήρης εικόνα η παράσταση στα μαρμάρινα επιστύλια επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά το πόσο σημαντικό είναι το μνημείο, καθώς ότι απεικονίζεται έχει έντονο συμβολισμό κατά την αρχαιότητα.

Ήταν για τους αρχαίους Έλληνες το καταλληλότερο ζώο για θυσία. Στην αρχαία Ελλάδα ο ταύρος ήταν η ενσάρκωση, το σύμβολο ή το έμβλημα των θεών της δημιουργίας, οι οποίοι κατοικούσαν στον ουρανό ή σε ψηλές βουνοκορφές.

Σε όλους τους πολιτισμούς οι θεοί, οι πατέρες των θεών, δημιουργοί του κόσμου και του ουρανού -τα μάτια των οποίων ήταν ο ήλιος και η σελήνη- εμφανίζονταν με μορφή ταύρου ή συνοδεύονταν από ταύρους.

Μάλιστα, κάποιοι θεοί εικονίζονταν με κέρατα ταύρου -εικονογραφική παράδοση που διατηρήθηκε έως τη χριστιανική περίοδο. Οι θεοί που προστάτευαν τα αγροτικά ζώα όπως ο Άρης ή ο αντίστοιχος Mars των Ρωμαίων, φορούσαν περικεφαλαία με κέρατα ταύρου.

Οι αρχαίοι μύθοι είναι πλούσιοι σε ταυρόμορφες αναφορές. Ο ελληνικός Δίας κλέβει την Ευρώπη (εκδοχή της Μεγάλης Θεάς) και ζευγαρώνει μαζί της. Ο ινδικός Ρούντρα παίρνει τη μορφή ταύρου και ενώνεται με την κοσμική αγελάδα Πρισνί, προκειμένου να γεννηθούν τα πάντα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον Ίντρα, αλλά και με τους μεσογειακούς θεούς Μιν, Βάαλ, Χαντάντ και Μπελ, που ζευγαρώνουν με ανάλογες θεότητες-αγελάδες.

Η ιερογαμία αυτή φέρνει σε επαφή το «σπέρμα», που είναι ο γεμάτος σύννεφα Ουρανός, με τη μήτρα, που είναι η Γη. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία και η συντήρηση όλων των μορφών ζωής.

Ο ιερός κόσμος του ταύρου είναι ένας κόσμος μυθολογικός, μυστηριακός, που οδηγεί στις αρχές της ζωής αυτού του κόσμου και επεξηγεί εμμέσως τον ρόλο της φύσης στη διαμόρφωση της ανθρώπινης ζωής.

Μέσα, λοιπόν, από το ορατό μέρος της ιστορίας αποκαλύπτεται η εικόνα του ταύρου και η ιδιαίτερη θέση που κατείχε στους μύθους, στις δοξασίες, στις λατρείες, αλλά και στον καθημερινό βίο των λαών αυτών, ιδίως του κρητικού.