Σταθερή τιμή αγοράς, σταθερή ποιότητα, ενίσχυση της προβολής – προώθησης και χαμηλά επιτόκια δανεισμού είναι οι πέντε βασικές προϋποθέσεις για την άνοδο των εξαγωγών του τυποποιημένου ελαιόλαδου, σύμφωνα με τους ίδιους τους επιχειρηματίες. Κι όλα αυτά, να κινούνται στο περιβάλλον μίας εθνικής πολιτικής στον τομέα του ελαιόλαδου, που στόχο θα έχει την αναβάθμιση της ποιότητας και την άνοδο των πωλήσεων επώνυμου προϊόντος.
Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, με την έναρξη της ελαιοκομικής χρονιάς ξεκίνησαν και οι δηλώσεις «ιθυνόντων» περί της ανάγκης το ελληνικό ελαιόλαδο να μη «χαρίζεται» χύμα στους Ιταλούς και τους Ισπανούς, αλλά να τυποποιείται και να εξάγεται, ώστε οι ελληνικές επιχειρήσεις, οι Έλληνες παραγωγοί και γενικότερα η οικονομία της χώρας μας να ωφελείται. Ανάλογες δηλώσεις και αναλύσεις παρουσιάζονται κάθε χρόνο κατά την τελευταία εικοσαετία!
Στην πράξη όμως, όπως δείχνουν οι στατιστικές, το 75% του ελληνικού ελαιόλαδου εξάγεται σε χύμα μορφή για να γίνει πρώτη ύλη στις ισπανικές και τις ιταλικές βιομηχανίες εμφιάλωσης. Πιθανόν στο μέλλον η χώρα μας να πουλά χύμα και στην Κίνα, καθώς η μακρινή χώρα κατάφερε να αγοράσει ιταλικό κολοσσό στον τομέα του λαδιού.
Κατά καιρούς μάλιστα ενισχύονται μέσω κοινοτικών προγραμμάτων δράσεις προώθησης του ελαιόλαδου (έχουν κηρυχθεί και έτη ελαιόλαδου στη διάρκεια των οποίων σπαταλήθηκε πακτωλός χρημάτων της τάξεως των δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ) όμως μέχρι σήμερα, κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα δεν υπήρξε.
Ποιες είναι οι βασικές προϋποθέσεις που θέτουν οι τυποποιητές, όπως είπε στην «Π» ο πρόεδρος του συνδέσμου τους στην Κρήτη Γιώργος Ανδρεαδάκης, ώστε οι εξαγωγές του τυποποιημένου ελαιόλαδου να αυξηθούν;
Πρώτα και κύρια είναι η σταθερά υψηλή ποιότητα και σε αυτό σημαντικό ρόλο έχει το κράτος που αναλαμβάνει κάθε χρόνο τη δακοκτονία και βέβαια όλοι οι «κρίκοι» της παραγωγικής αλυσίδας: Παραγωγός, ελαιουργός, έμπορας, τυποποιητής. Όλοι έχουν το δικό τους βαθμό ευθύνης.
Οι τυποποιητές επιθυμούν να έχουν σταθερή τιμή κτήσης του προϊόντος. Τα απότομα σκαμπανεβάσματα τους αποθαρρύνουν να κλείσουν συμβόλαια. Ρωτήσαμε τον κ. Ανδρεαδάκη ποια τιμή θα ήταν ικανοποιητική για τους τυποποιητές. «Αν ο παραγωγός εισπράττει 3 ευρώ το κιλό για οξύτητες μέχρι 0,3 κάθε χρόνο, τότε εμείς μπορούμε με ασφάλεια να υπογράφουμε συμβόλαια» μας απάντησε. Αξίζει να σημειωθεί ότι και οι παραγωγοί είναι ικανοποιημένοι με αυτό το ποσό. «Θα μπορούσαμε να κάνουμε συμβολαιακή γεωργία. Δηλαδή να έχουμε για τρία χρόνια σταθερή τιμή παραγωγού στα 3 ευρώ, είτε πέσουν είτε αυξηθούν οι τιμές ευρύτερα στο εμπόριο του προϊόντος. Έτσι θα μπορούσαμε να απαντήσουμε θετικά στους πελάτες μας που ζητούν να έχουν συμβόλαια τουλάχιστον ενός χρόνου. Τώρα, με τα σκαμπανεβάσματα των τιμών δεν μπορούμε να κλείσουμε τέτοιου είδους συμβόλαια» σχολιάζει ο ίδιος και προσθέτει: «Έχουν ξεκινήσει να γίνονται βήματα στον τομέα της συμβολαιακής γεωργίας».
Νέες τακτικές
μάρκετινγκ
Ο κ. Ανδρεαδάκης τονίζει ότι απαραίτητη προϋπόθεση για την αύξηση των εξαγωγών τυποποιημένου λαδιού είναι η σύναψη διμερών συμφωνιών μεταξύ της Ελλάδας και χωρών που θεωρούνται ότι έχουν μέλλον στον τομέα αγοράς του ελαιόλαδου. Επίσης, η ενίσχυση των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων, ώστε να κάνουν προβολή, προώθηση του προϊόντος και να ακολουθήσουν νέες, σύγχρονες τακτικές μάρκετινγκ.
«Κάθε χώρα, κάθε αγορά έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και ανάγκες. Για παράδειγμα χρειάζεται διαφορετική ετικέτα. Οι μικρές και οι μεσαίες επιχειρήσεις δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε αυτή την ανάγκη, χρειάζονται ενίσχυση» επισημαίνει ο κ. Ανδρεαδάκης.
«Οι τράπεζες δανείζουν για πωλήσεις χύμα λαδιού»
Άκρως επιφυλακτικές να δανειοδοτήσουν την τυποποίηση ελαιόλαδου εμφανίζονται οι τράπεζες σύμφωνα με τον κ. Ανδρεαδάκη αλλά και με τον πρόεδρο της Ένωσης Ηρακλείου Ανδρέα Στρατάκη. Δανειοδοτούν ωστόσο τις εξαγωγές χύμα λαδιού, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις η εξόφληση των δανείων γίνεται πιο εύκολα. Στο τυποποιημένο, οι επιχειρήσεις χρειάζονται 2-3 μήνες μέχρι να το εμφιαλώσουν, να το εξάγουν και να εισπράξουν τα χρήματα. Όμως στο χύμα οι εμπορικές πράξεις γίνονται πιο γρήγορα όπως και η είσπραξη των χρημάτων, κατά συνέπεια οι τράπεζες νοιώθουν πιο σίγουρες και έτσι δίνουν πιο εύκολα τα δάνειά τους, σύμφωνα με τον κ. Στρατάκη και με τον κ. Ανδρεαδάκη.
Αλλά και τα επιτόκια δανεισμού που φθάνουν κατά τον κ. Ανδρεαδάκη τα 9-10% αποθαρρύνουν τις εξαγωγές του τυποποιημένου προϊόντος. Να σημειωθεί ότι επιχειρήσεις της Ιταλίας και της Ισπανίας δανειοδοτούνται με κατά πολύ χαμηλότερα επιτόκια και σίγουρα βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση έναντι των ελληνικών.
