Της Πέλλας Λασηθιωτάκη

Δυναμικά στην αγορά του ελαιόλαδου, όχι ως αγοραστές, αλλά ως πωλητές μπαίνουν τώρα οι Κινέζοι! Εξαγόρασαν μία από τις πιο σημαντικές εταιρείες εμπορίας ελαιόλαδου της Ιταλίας, τη SALOV, κίνηση που αλλάζει το χάρτη στο διεθνές εμπόριο του προϊόντος. «Πολλοί φιλοδοξούσαν να κατακτήσουν την Κίνα με το ελαιόλαδό τους. Μάλλον οδηγούμαστε στο αντίστροφο και η Κίνα θα εξαγοράζει το ελαιόλαδο» σχολιάζει ο γεωργοοικονομολόγος Βασίλης Ζαμπούνης, γνωστός στο κλάδο, ως ειδικός στον τομέα του ελαιόλαδου.

Ο κ. Ζαμπούνης, που ήδη έχει αναρτήσει την είδηση του μεγάλου deal στον ιστότοπό του (olivenews.gr) επισημαίνει ότι «ένας κινέζικος κολοσσός που αποτελεί την δεύτερη σε μέγεθος μετά την UNILEVER πολυεθνική στον χώρο των τροφίμων, εξαγόρασε το 90% μιας από τις πιο ιστορικές και μεγαλύτερες ιταλικές εταιρείες, την SALOV. Υπολογίζεται ότι αυτό της κόστισε 110 εκατ. ευρώ, ίσως και περισσότερα, όταν πριν λίγα χρόνια η διαπραγμάτευση πώλησης γινόταν περίπου στα 300 εκατ., δηλαδή σχεδόν στο τριπλάσιο. Φυσικά μεσολάβησε η οικονομική κρίση που απαξίωσε όχι μόνο την συγκεκριμένη εταιρεία αλλά σχεδόν όλο τον Ευρωπαϊκό Νότο. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Κινέζοι θεωρούνται οι καλύτεροι έμποροι και οι πιο σκληροί διαπραγματευτές στον κόσμο. Αν υπάρχει στο συμβόλαιο όρος ότι μέσα σε δυο χρόνια ο τζίρος θα πρέπει να διπλασιαστεί (όχι και τόσο δύσκολο) διαφορετικά η πώληση θα αντιστραφεί, τότε οι εξελίξεις θα είναι γοργές».

Μιλώντας στην «Π» ο κ. Ζαμπούνης υπογραμμίζει ότι οι επιπτώσεις στον τομέα του διεθνούς εμπορίου ελαιόλαδου από την κίνηση αυτή της Κίνας θα είναι εξαιρετικά σημαντικές για τους εξής λόγους:

- Η Κίνα αποκτά μια δική της βάση στην ελαιοπαραγωγική Μεσόγειο, όχι μόνο εξαγοράζοντας μια μεγάλη ιταλική εταιρεία αλλά μπαίνοντας σφήνα μεταξύ Ισπανίας – Ελλάδας – Τυνησίας.

- Από αυτή τη δική της βάση μπορεί σταδιακά να αρχίσει να εφοδιάζει τη δική της αγορά στην Κίνα που σήμερα ανέρχεται σε 40-45.000 τόνους. Να σημειώσουμε, λέει ο κ. Ζαμπούνης, ότι πρόκειται για μια αγορά με εκρηκτική ανάπτυξη (πριν 10 χρόνια ήταν στους 800 περίπου τόνους) και τίποτα δεν εμποδίζει να συνεχίσει να αυξάνεται φθάνοντας και ξεπερνώντας τους 300 χιλ. τόνους των ΗΠΑ.

- Η Κίνα απέκτησε την Filippo Berio, μια από τις πιο δημοφιλείς εμπορικές επωνυμίες (brands) στις αγορές των ΗΠΑ και της Βρετανίας. Επίσης απέκτησε ένα καινούργιο και υπερσύγχρονο εργοστάσιο στο Viarregio, που αποτελεί και σημαντικό λιμάνι.

Επιπτώσεις

στην Ελλάδα

Αναφερόμενος στις επιπτώσεις που θα έχει η μεγάλη εξαγορά στην ελληνική οικονομία, ο κ. Ζαμπούνης επισημαίνει ότι για την Ελλάδα διαψεύδονται και οι τελευταίοι μύθοι που η ίδια καλλιεργούσε. Ότι αν ο κάθε Κινέζος φάει ένα κουταλάκι λάδι τότε δεν θα μας φτάνει όλη η παραγωγή μας. «Και γι αυτό, υπογραμμίζει ο κ. Ζαμπούνης, θύματα εμείς οι ίδιοι των δικών μας μύθων, υπουργοί, ακόμη και πρωθυπουργοί, περιφερειάρχες και κοινοτάρχες, στρώναμε το κόκκινο χαλί να υποδεχτούμε σαν σωτήρες και υποψήφιους αγοραστές τον κάθε Κινέζο αξιωματούχο, ο οποίος ερχόταν να κάνει και λίγο διακοπές συν γυναιξί και τέκνοις. Κοντά στον βασιλικό ποτιζόταν και η γλάστρα. Οι μεν επίσημοι καμάρωναν ότι κατόπιν ενεργειών τους (θα) άνοιγε η κινέζικη αγορά στο ελληνικό ελαιόλαδο, οι δε έκαναν μια ευχάριστη περιήγηση απολαμβάνοντας την ελληνική φιλοξενία. Οι μόνοι που έμεναν στεγνοί ήταν οι ελληνικοί ελαιώνες καθώς το μερίδιο στην κινέζικη αγορά συνεχώς μειωνόταν φθάνοντας περίπου το 6%, δηλαδή 2-2,5 χιλ. τόνοι μαζί με το πυρηνέλαιο. Τώρα, μετά την εξαγορά της SALOV κλείνουν ακόμη περισσότερο οι όποιες χαραμάδες για ελληνικές εξαγωγές. Προσωπικά, εδώ και χρόνια, ήμουν πολύ επιφυλακτικός και σκεπτικιστής με όσους Ελληνες εξαγωγείς επένδυαν στην κινεζική αγορά» σχολιάζει ο κ. Ζαμπούνης.

«Στα όριά του

το ιταλικό μοντέλο»

«Επανερχόμενοι στην Ιταλία μπορούμε να δούμε πώς ένα μοντέλο 50 χρόνων έφτασε στα όριά του. Με περιορισμένη εγχώρια παραγωγή που υποκαθιστούσαν οι εισαγωγές, βασιζόμενο στην υπερβολική στήριξη από επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και για αμφισβητούμενες ποσότητες, επίσης στην αίγλη του μάρκετινγκ και της ιταλικής κουζίνας, τελικά το κάστρο αλώθηκε εκ των έσω. Η μια μετά την άλλη, οι τέσσερεις μεγαλύτερες ιταλικές επιχειρήσεις εξαγοράστηκαν» λέει ο κ. Ζαμπούνης και προσθέτει:

«Αυτό μπορούμε να το δούμε και με πιο ανθρώπινες διαστάσεις. Η οικογένεια που είχε την SALOV ήταν τρία αδέλφια, τέταρτη γενιά «λαδάδων», ήδη όμως σε ηλικίες άνω των 60 ετών. Η διάδοχη νέα γενιά δεν είχε καμία διάθεση να συνεχίσει την επιχείρηση των γονιών, παππούδων και προπαππούδων. Για τα τρία αδέλφια η κούραση ήταν αναπόφευκτη και απʼ ό,τι λέγεται ο ένας ήδη είχε εγκαταλείψει για τα θέλγητρα της ειδυλλιακής ζωής στη Laco di Como (cherchez la femme). Οπότε, η κινέζικη προσφορά ήταν μια κάποια λύση».