
Της Κατερίνας Μυλωνά
«Την περίοδο της κρίσης στα εργαστήρια των καλλιτεχνών γίνονται ανατροπές», τονίζει σε συνέντευξή του στην «Π» ο εικαστικός, Κωστής Μουδάτσος, ο οποίος παρουσιάζει τη δουλειά του στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου ως τις 30 Νοεμβρίου.
Στη συνέχεια, η ίδια έκθεση ζωγραφικής θα παρουσιαστεί στην Αθήνα ,από 15 Ιανουαρίου ως 15 Φεβρουαρίου 2015 στη γκαλερί «Αργώ», στο Κολωνάκι.
Η έκθεση θα λειτουργεί από τις 9 το πρωί ως τη 1.30 το μεσημέρι και από τις 6.30 το απόγευμα ως τις 9 το βράδυ. Θα παραμένει κλειστή Σάββατο απόγευμα και Κυριακή.
Τι είναι για σας η τέχνη;
«Η τέχνη δεν είναι παρά μια πιο άμεση όραση του πραγματικού. Ανάμεσα στον άνθρωπο και τη συνείδησή του είναι ριγμένο ένα πέπλο, πυκνό για τους περισσότερους ανθρώπους, σχεδόν διάφανο για τον καλλιτέχνη.
Ο άνθρωπος έπρεπε να ζήσει και η ζωή απαιτεί να συνειδητοποιήσει τα πράγματα, σύμφωνα με τις βιοτικές του ανάγκες. Αυτό σημαίνει ότι δε δέχεται από τα πράγματα παρά τις εντυπώσεις που του είναι χρήσιμες. Βλέπει και νομίζει ότι βλέπει, ακούει και νομίζει ότι ακούει.
Οι αισθήσεις μας , λοιπόν, και η συνείδησή μας δε μας δίνουν από την πραγματικότητα παρά μόνον ένα πρακτικό απλοποιημένο σχήμα. Αυτή την «αληθινή» πραγματικότητα προσπαθεί να μας αποκαλύψει η τέχνη.
Ο καθένας από μας δημιουργεί απλούστατα μια αυταπάτη του κόσμου. Ποιητική, συναισθηματική, χαρούμενη, μελαγχολική, βρομερή ή θλιβερή, σύμφωνα με τη φύση του.
Ο καλλιτέχνης δεν έχει άλλη αποστολή από το να αναπαράγει πιστά αυτή την αυταπάτη με όλα τα μέσα της τέχνης που διαθέτει.
Αυτό που δημιουργεί, αυτό που μας αποκαλύπτει και μας υποβάλλει η τέχνη, είναι κάτι που μου φαίνεται να αντλεί τα στοιχεία του τόσο από την αντικειμενική όσο και από την υποκειμενική πραγματικότητα, προχωρά πέρα από αυτή και μας ανοίγει τις πόρτες ενός άλλου κόσμου που μπορούμε να ονομάσουμε υπερβατικό, εννοώντας το ποσοστό της μαγείας που μας δίνει η επαφή μας με τα έργα τέχνης, ότι μας επιτρέπουν να περιπλανηθούμε, να ονειρευτούμε στους δικούς τους κόσμους, που μας ανοίγουν τη δική τους πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα αυτή δεν υπάρχει αντικειμενικά όπως συμβαίνει με αυτή που μελετά η επιστήμη, αλλά τη δημιουργεί ο κάθε καλλιτέχνης.»
Εσείς πώς δημιουργείτε;
«Προσωπικά, ξεκινώ από τη συγκίνηση του βλέμματος. Περιπλανώμενος καταγράφω «φωτογραφίζω», περιστατικά, συμβάντα, γεγονότα, ήχους... Αυτά μέσα από τη φθορά της μνήμης, του χρόνου μεταμορφώνουν το πρωταρχικό χαρακτηριστικό τους και σαν ανάμνηση πια , έρχονται να αποτυπωθούν στον καμβά και να αφηγηθούν την προσωπική μου μυθολογία.
Χρησιμοποιώ σα σύμβολα στοιχεία, όπως το δελφίνι , τους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Αυτά τα εμπεριέχουν όλα, την κίνηση, την ταχύτητα, το ταξίδι, την ελευθερία. Όλοι οι καλλιτέχνες κάπου κολλάμε, έχουμε κάποιες εμμονές, κάποια στοιχεία , τα οποία δουλεύουμε ξανά και έρχονται ξανά. Είναι σύμβολα, περάσματα που μας βοηθάνε να πάμε κάπου αλλού, να ερμηνεύσουμε πράγματα μέσω των συμβόλων αυτών».

