Την ώρα που το ταφικό μνημείο αντιστέκεται στο να δώσει απαντήσεις για την ταυτότητα του νεκρού και τις πολλές πρωτοτυπίες που διακρίνουν την κατασκευή του, τα σενάρια βρίσκουν έδαφος για να φουντώσουν και να διαδοθούν με ταχύτητα.

Το πρώτο που γεννάται είναι τι συμβαίνει στο βάθος του λόφου. Η διάμετρος του είναι 158,4μ. και η ανασκαφή καλύπτει μετά βίας τα 25μ. σε ευθεία γραμμή. Στα υπόλοιπα 133μ. τι κρύβεται;

Tο δεύτερο έχει να κάνει με την αλλαγή πλεύσης που παρατηρείται πρωτίστως από την ανασκαφική ομάδα, η οποία αν και αρχικά είχε κάνει λόγο για σφράγιση του μνημείου την εποχή της κατασκευής του, βάσει των νέων δεδομένων οι τοίχοι σφράγισης και η κατάχωση έγιναν μεταγενέστερα της ανέγερσης του μνημείου.

Επιπλέον δε δημιουργεί εύφορο έδαφος για ακόμη ένα σενάριο που έχει βρει ήδη πολλούς οπαδούς: ότι το μνημείο χρησιμοποιήθηκε περισσότερες από μια φορές σε διαφορετικές φάσεις και ενδέχεται να ήταν επισκέψιμο, τουλάχιστον ως το σημείο όπου βρισκόταν η πόρτα.

Τέλος, η αναμοχλευμένη κατάσταση του τρίτου χώρου επιτρέπει να διατυπωθεί η άποψη ότι οι τυμβωρύχοι στην αναζήτηση κάποιου θησαυρού  προκάλεσαν την καταστροφή του δαπέδου και δεν κρύβεται κάτι αξιοσημείωτο κάτω από τον πωρόλιθο.