Η καταστροφή στην παράσταση της Αρπαγής της Περσεφόνης θυμίζει την περίπτωση του ψηφιδωτού δαπέδου που βρίσκεται έξω από τον ναό του Ασκληπιού, στον Λέντα (παραφθορά της λέξης «λέοντας», επειδή στον κόλπο του Λέντα το βουνό μοιάζει με λιοντάρι), στα νότια του νομού Ηρακλείου Κρήτης.

Το ψηφιδωτό δάπεδο στον Λέντα ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη. Το ένα είχε πλαίσιο με σπείρες και στη μέση έναν ιππόκαμπο και το άλλο δύο φοίνικες στη μέση. Οι τυμβωρύχοι παρακινημένοι από τη φημολογία περί ύπαρξης θησαυρού, έσπασαν το μωσαϊκό δάπεδο.

Οι τυμβωρύχοι της αρχαιότητας είχαν άμεση σχέση με τους ραβδοσκόπους. Σε κάποιες περιπτώσεις ήταν οι ίδιοι ραβδοσκόποι, σε κάποιες άλλες, ζητούσαν τη συνδρομή τους. Δεν επρόκειτο για κάτι «μαγικό» ή μεταφυσικό, άλλωστε, η ίδια εμπειρική πρακτική ακολουθείται χιλιάδες χρόνια (ακόμη και σήμερα) για την αναζήτηση υπόγειων πηγών νερού. Οι ραβδοσκόποι ήταν ευαίσθητοι στις διαταράξεις του μαγνητικού πεδίου.

Κρατούσαν με προτεταμένο τον δείκτη, ένα ξύλο σαν μαγκούρα –ενίοτε διχαλωτό- προχωρούσαν αργά και χτυπούσαν το έδαφος. Στα σημεία όπου ο ήχος ήταν λίγο διαφορετικός, υπόκωφος - επειδή στο υπόστρωμα είχε εγκλωβιστεί μία ποσότητα αέρα, για παράδειγμα - έσκαβαν για τον «θησαυρό».