Της Πέλλας Λασηθιωτάκη

Ελπίδες σε χιλιάδες ιδιοκτήτες μικρομεσαίων επιχειρήσεων της χώρας ότι είναι δυνατόν να εμφανιστούν ότι εξόφλησαν παλιά δάνεια τους χωρίς να καταβάλουν κι άλλα χρήματα, δίνει η απόφαση τμήματος του Αρείου Πάγου να θέσει το θέμα ως εξαιρετικά σημαντικό στην πλήρη ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστικού Οργάνου.

Την αφορμή δίνει ένας αγρότης από το Τυμπάκι ο οποίος προσπαθεί από τη δεκαετία του ΄90 να εξοφλήσει ένα δάνειο. Ο συγκεκριμένος αγρότης το 1992 είχε πάρει δάνειο ύψους 19.510,72 ευρώ, μέχρι τον Αύγουστο του 2004 είχε καταβάλει 42.207,45 ευρώ και εμφανιζόταν να οφείλει ακόμα ποσό ύψους 14.091,31 ευρώ. Ο αγρότης απευθύνθηκε στο Πρωτοδικείο Ηρακλείου που τον δικαίωσε. Όμως η τράπεζα κατέθεσε έφεση, το θέμα συζητήθηκε στο Εφετείο, που δικαίωσε την τράπεζα. Ο αγρότης απευθύνθηκε στη συνέχεια στον Άρειο Πάγο, που παρέπεμψε το θέμα στην Πλήρη Ολομέλεια «λόγω μείζονος νομικής και κοινωνικής σημασίας». Και αν ο Τυμπακιανός αγρότης δικαιωθεί, τότε θα ανοίξει νομικά ο δρόμος ώστε χιλιάδες δανειολήπτες να εμφανιστούν ότι έχουν εξοφλήσει πλήρως τα δάνεια τους! Όπως είναι επόμενο μια τέτοια απόφαση θα «σημάνει» την «Ανάσταση» για χιλιάδες επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα που ασφυκτιούν στη προσπάθεια του να εξοφλήσουν παλιά δάνεια και θα μεταφέρει χρήματα σε παραγωγικές δραστηριότητες.

Το ιστορικό

Όπως εξηγεί απαντώντας σε ερωτήσεις της «Π» ο νομικός που χειρίζεται την υπόθεση Δημήτρης Φιλιππάκης όλα σχετίζονται με τον περίφημο νόμο για τα πανωτόκια. «Στις 24 Ιουλίου του 2004, λέει ο κ. Φιλιππάκης, κατατέθηκε στη Βουλή τροπολογία που αφορούσε στην τροποποίηση του νόμου για τα πανωτόκια. Το σχέδιο τροπολογίας που κατατέθηκε όριζε ακριβώς αυτά που ο Κώστας Καραμανλής, ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά και ως πρωθυπουργός υποσχέθηκε, ότι δηλαδή η συνολική οφειλή από κάθε είδους συμβάσεων δανείων ή πιστώσεων, δεν μπορούσε να υπερβεί το διπλάσιο του ληφθέντος κεφαλαίου , αν πρόκειται για αγρότες, και το τριπλάσιο αν πρόκειται για άλλη κατηγορία δανειοληπτών όπως επιχειρηματίες, ξενοδόχους, κ.λ.π. Κατά την ψήφιση όμως του σχεδίου τροπολογίας, προφανώς μετά από πίεση των τραπεζών άλλαξε το σχέδιο τροπολογίας και ψηφίστηκε με την προσθήκη της λέξεως ληξιπρόθεσμη».

Σύμφωνα με τον κ. Φιλιππάκη η προσθήκη έγινε στο άρθρο 39 του Ν. 3259/2004.

Μεγάλη αδικία με θύματα συνεπείς!

Ο περιορισμός της εφαρμογής του νόμου μόνο στα ληξιπρόθεσμα δάνεια πρακτικά σημαίνει ότι δανειολήπτες που είχαν πληρώσει πάνω από δύο ή τρεις φορές το κεφάλαιο και δεν είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές, να μην υπαχθούν στην ευνοϊκή ρύθμιση! Έτσι, συνεπείς δανειολήπτες που πασχίζουν επί χρόνια να εξοφλήσουν τα δάνεια τους, εμφανίστηκαν να μην έχουν εξοφλήσει αλλά να εξακολουθούν να οφείλουν στις τράπεζες, σε ορισμένες περιπτώσεις υπέρογκα ποσά!

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση, σύμφωνα με τον κ. Φιλιππάκη δανειολήπτη αγρότη από την περιοχή Τυμπακίου, ο οποίος είχε λάβει το 1992 δάνειο ποσού 19.510,72 ευρώ και ενώ μέχρι τις 4-8-2004 (ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου) είχε πληρώσει στην τράπεζα το ποσό των 42.207,45 ευρώ, δηλαδή πάνω από δύο φορές το κεφάλαιο, εμφανιζόταν να οφείλει ακόμη το ποσό των 14.091,31 ευρώ μετά την αλλαγή και την προσθήκη του όρου «ληξιπρόθεσμα».

Ο αγρότης προσέφυγε στα Δικαστήρια, προκειμένου να δικαιωθεί.

Το Πρωτοδικείο Ηρακλείου έκανε δεκτή την αγωγή του, δικαιώνοντας τον και αναγνωρίζοντας ότι έχει εξοφλήσει τις οφειλές του και δεν όφειλε πλέον στην τράπεζα.

Το Εφετείο Κρήτης όμως έκανε δεκτή την έφεση που άσκησε η τράπεζα και απέρριψε την αγωγή του.

Στη συνέχεια ο αγρότης προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, προσβάλλοντας την απόφαση του Εφετείου. Το Α2 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου με την υπ αριθμό 1701 / 2014 απόφαση του, παρέπεμψε, λόγω μείζονος νομικής και κοινωνικής σημασίας, τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης του στην Πλήρη Ολομέλεια προκειμένου να αποφανθεί.

«Με την απόφαση του ο Άρειος Πάγος δημιουργεί ελπίδες σε δανειολήπτες, οι περισσότεροι επιχειρηματίες, που μπορούσαν και πλήρωναν τις δόσεις τους στις τράπεζες και δεν είχαν ληξιπρόθεσμες οφειλές, αδικήθηκαν όμως από τον νόμο, να ελπίζουν τώρα στη δικαίωση τους, δηλαδή στην εξόφληση των οφειλών τους, αφού είχαν πληρώσει πάνω από δύο ή τρεις φορές το κεφάλαιο που έλαβαν, και να μην αισθάνονται αδικημένοι» σχολιάζει ο κ. Φιλιππάκης.