Από τα «βουνά και τα λαγκάδια» στα Έξω Λακώνια με δώρο το μαντολίνο του πατέρα σου, το πρώτο σου λαούτο και τα κρητικά πανηγύρια, σε μουσικές σκηνές της Αθήνας και σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. Όταν κοιτάς πίσω τι κρατάς και τι αφήνεις στης λήθης το πηγάδι;

Δεν υπάρχουν πράγματα που διάλεξα να κρατήσω ή να αφήσω πίσω. Τα « βουνά και τα λαγκάδια» των παιδικών μου χρόνων τα κουβαλώ. Έχουν αλλάξει πολλά από τότε, η παρέα έχει μεγαλώσει και ζω τον περισσότερο καιρό εκτός Κρήτης, όταν όμως επιστρέφω είναι πραγματικά σα να μην έχει περάσει μία μέρα.

Η Κρήτη τι ρόλο έπαιξε στην πορεία σου;

Η Κρήτη μου έμαθα να επικοινωνώ με τη γλώσσα των προγόνων μου: τη μουσική και την ντοπιολαλιά που βγαίνει απευθείας από την καρδιά μου.

Πώς αισθάνθηκες όταν βρέθηκες επί σκηνής με έναν θρύλο της ροκ , όπως ο Eric Budon;

Βρεθήκαμε για πρώτη φορά και πολύ απλά βγήκαν τα όργανα και αρχίσαμε να τραγουδάμε σαν να γνωριζόμασταν καιρό. Ήταν μοναδικό που βρέθηκα μαζί του πάνω στη σκηνή. Εκπροσωπούμε διαφορετικές γενιές και τελείως διαφορετικές κουλτούρες κι όμως με τη μουσική ανακαλύπτεις περισσότερο τι σε ενώνει παρά τι σε χωρίζει με αυτόν που είναι δίπλα σου. Αυτό το συναίσθημα είναι πάντα μαγικό.

Στην πορεία σου έχεις συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες. Υπάρχουν κάποιες σημαντικές στιγμές που ξεχωρίζεις;

Από τον πρώτο μουσικό που συνεργάστηκα, μέχρι τους ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν τα τραγούδια τους, όλοι τους μου χάρισαν ξεχωριστές και όμορφες στιγμές που θα με συντροφεύουν πάντοτε... Η πρώτη φορά που ανέβηκα στην Αθήνα, το 2002 όταν με κάλεσε ο “αδερφός” μου, Χρήστος Θηβαίος, για την συναυλία του Αρχάγγελου Νίκου Ξυλούρη. "Σημαντική" θεωρώ την γνωριμία μου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, όχι μόνο σαν δημιουργό, αλλά και σαν άνθρωπο. Μου έμαθε πως μπορείς να σκαρώνεις σπουδαία τραγούδια και να είσαι απλός άνθρωπος, να ζεις σε ένα χωριό και να επικοινωνείς με όλη την Ελλάδα. Επίσης, τη γνωριμία μου με τον Σταύρο Ξαρχάκο, ο οποίος μου έδωσε την ευκαιρία να συνδεθώ με μια άλλη εποχή. Με τον Μάνο Ξυδούς που όταν φτιάχναμε τον «Χειμωνανθό», μου έλεγε κάθε μέρα στο στούντιο: “Tο βλέμμα πάντα χαμηλά μικρέ“. Να είναι καλά εκεί που είναι. Τέλος, σημαντική στιγμή είναι η συνάντησή μου με τον μεγάλο της Κρήτης, Νίκο Μαμαγκάκη! Τι να πω για αυτό το “φαινόμενο”… Ήταν ο πιο δοσμένος άνθρωπος στη μουσική που έχω συναντήσει. Δούλευε κάθε μέρα από το πρωί ως το βράδυ. Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά ήταν ο δίσκος που ετοιμάζαμε εδώ και λίγα χρόνια και νιώθω ότι έχω χρέος να την παραδώσω. Ήταν ο μεγαλύτερος Δάσκαλός μου.

Σε έχουν χαρακτηρίσει “ο κύριος soldout”. Στη συναυλία που έδωσες πρόπερσι στο Θέατρο των Αγρών έγιναν ουρές χιλιομέτρων και πολύς κόσμος δεν κατάφερε να σε δει. Στο θέατρο Βράχων τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν τάχιστα, όπως και πέρυσι στο Λυκαβηττό. Πώς διαχειρίζεσαι όλο αυτό το κομμάτι της διασημότητας;

Τα τελευταία χρόνια όλη αυτή η εμπιστοσύνη που μου δείχνει ο κόσμος με γεμίζει με θάρρος, ελπίδα και όρεξη να φανώ αντάξιος και να κάνω ότι μπορώ. Την ίδια στιγμή νιώθω την ευθύνη να ανταποκριθώ σε όλη αυτή την αγάπη με αξιοπρέπεια και ήθος.

Θεωρείς τον εαυτό σου τυχερό ή με καλό ένστικτο και επιλογές;

Τυχερός νιώθω! Η τόση αγάπη σε κάνει να αισθάνεσαι τυχερός. Το μόνο που ξέρω για τις επιλογές που έχω κάνει μέχρι σήμερα είναι ότι όλες έγιναν με λίγες κουβέντες και πολλά όνειρα, με λίγα βάρη και πολλή μουσική.