Ξέρουμε όλοι πολύ καλά πώς φτάσαμε ως εδώ. Tο θέμα είναι γιατί πρέπει να πληρώσει αυτός ο κόσμος και οι άνθρωποι που δεν έχουν φταίξει αυτή την κακοήθεια. Το λέω γιατί είμαι ένας από εσάς, και τα ίδια συναισθήματα που έχετε, απορίες, θυμό, τρόμο, αγωνία για το αύριο, τα έχουμε όλοι

Ποια είναι η ευθύνη ενός καλλιτέχνη σε περιόδους κρίσης, όχι μόνο οικονομικής;

«Είμαι κι εγώ από τους ανθρώπους που δεν είδα το τραγούδι σαν επάγγελμα. Το τραγούδι είναι πολύ πυκνή εσωτερική διαδικασία. Έχει να κάνει με την τέχνη, τους ήχους, τη μνήμη, την αντίληψη των ανθρώπων για το τι είναι πολιτεία και τι δεν είναι, έχει να κάνει με τη δημοκρατία και τους λαϊκούς αγώνες, είναι ένα όπλο στα χέρια του κόσμου κι έτσι ήθελα να παραμείνει.

Από τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησα είχα, βέβαια, την τύχη να τραγουδήσω αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους και το λαϊκό τραγούδι, με τον Κουγιουμτζή, αργότερα το Θεοδωράκη, τραγουδούσα και Απόστολο Καλδάρα, Άκη Πάνου, Νικολόπουλο, δημοτικά, ρεμπέτικα τραγούδια. Όλα τα είδη έχουν ένα κομμάτι αυτού που λένε κοινωνικό τραγούδι, το οποίο είναι αίτημα του κόσμου. Δεν μπορούμε να βλέπουμε τη μουσική και το τραγούδι μόνο σαν εκτονωτική διαδικασία, όπως πάμε στα γήπεδα για να φωνάξουμε για την ομάδα μας, να φανατιστούμε, να βρίσουμε τον απέναντί μας και να τελειώνουμε. Το τραγούδι είναι μια πυκνή και ουσιαστική διαδικασία ψυχής. Περισσότερο από διασκέδαση, είναι ψυχαγωγία και αυτή τη λογική κι αυτή την πορεία θέλησα να τραβήξω και αυτό συνεχίζω να κάνω.