Οι λόγοι για όλα αυτά, εκτιμά το ΚΕΠΕ, είναι βεβαίως πολλοί σε αριθμό, σύνθετοι στην ανάλυσή τους και πολύ διαφορετικοί στη φύση τους, ανάλογα με την περίπτωση. Σε γενικές γραμμές όμως, διαχωρίζονται αυτοί οι λόγοι σε δύο κύριες κατηγορίες:

Η πρώτη αφορά τους εγγενείς και συγκεκριμένους για κάθε περίπτωση λόγους οι οποίοι επηρεάζουν εξωγενώς τον πολιτιστικό τουρισμό και εξαιτίας των οποίων κάποιος ο οποίος θέλει να αυξήσει την επισκεψιμότητα των αρχαιολογικών χώρων και των μουσείων της χώρας του δεν έχει πολλούς βαθμούς ελευθερίας προκειμένου να δράσει κατά περίπτωση. Αυτοί είναι τα πληθυσμιακά κριτήρια, η τουριστική ιστορία, η τουριστική γεωγραφία, οι τουριστικές υποδομές, οι κάθε είδους χρηματοοικονομικοί παράγοντες και οι τυχαίοι παράγοντες.

Η δεύτερη κατηγορία παραγόντων που επηρεάζουν τον πολιτιστικό τουρισμό όμως καθορίζεται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από τους φορείς εκείνους οι οποίοι έχουν αναλάβει τη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς ενός τόπου. Αφορά τις μεθόδους και τις πρακτικές που ακολούθησαν και ακολουθούν οι πολιτιστικοί οργανισμοί ξένων κρατών, αλλά και αρκετοί στην Ελλάδα, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία τους, προκειμένου να προσελκύσουν ακόμα περισσότερους επισκέπτες, να δημιουργήσουν νέες γενιές ανθρώπων οι οποίοι θα ενδιαφερθούν για την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του τόπου τους ή των τόπων που επισκέπτονται και μάλιστα και αυτό είναι πολύ σημαντικό, να τους πείσουν να επισκεφτούν αυτούς τους χώρους πολύ περισσότερες από μια φορά.

Οι μέθοδοι και οι πρακτικές αυτές αξίζει να μελετηθούν και να αναλυθούν προκειμένου να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα για την πιθανή εφαρμογή τους στην ευρύτερη δυνατή κλίμακα και στη χώρα μας, καταλήγει η ανάλυση.