Νέα βόμβα κατά των μνημονιακών νόμων που έγιναν κατόπιν απαιτήσεων της τρόικας έριξαν οι δικαστές, ύστερα από την προχθεσινή απόφαση για τους δικαστικούς και τις περικοπές τους.

Το ΣτΕ ανατρέπει τώρα νόμο για τις εργασιακές σχέσεις που επέβαλε η τρόικα από το 2012 και με τον οποίο η κυβέρνηση είχε καταργήσει μονομερώς και αυθαίρετα τη συλλογική αυτονομία, παρεμβαίνοντας σε βάρος των εργαζομένων και ταυτόχρονα στο δικαίωμα της ασθενέστερης πλευράς, που είναι πάντοτε η πλευρά των εργαζομένων, να προσφεύγουν μονομερώς στη Διαιτησία, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των εργοδοτών.

Δηλαδή πλέον οι εργαζόμενοι θα μπορούν να προσφύγουν μονομερώς στη Διαιτησία για να διεκδικήσουν τους μισθούς τους που περικόπτονται

Πλέον οι συλλογικές διαπραγματεύσεις ξαναμπαίνουν στο τραπέζι, καθώς στην περίπτωση διαφωνίας με τους εργοδότες, τα συνδικάτα θα μπορούν να προσφεύγουν μονομερώς στη Διαιτησία, προσδοκώντας σε μια ευνοϊκότερη κατάληξη των διαπραγματεύσεων.

Εργατολόγοι εκτιμούν ότι η απόφαση αυτή μπορεί να λειτουργήσει, επίσης, ως ανάχωμα στο «κύμα» των ατομικών συμβάσεων εργασίας.

Η ανατροπή επίσης είναι «χαστούκι» κατά της τρόικας και της αυθεντίας των δανειστών που έρχονταν κάθε λίγο και λιγάκι και απαιτούσαν αντισυνταγματικές ρυθμίσεις με την απειλή της χρεοκοπίας.

Με τη χθεσινή υπʼ αριθμ. 2307/2014 απόφαση του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου έγινε δεκτή η αίτηση της ΓΣΕΕ και άλλων εργατικών συνδικαλιστικών ενώσεων για ακύρωση της Πράξης Υπουργικού Συμβουλίου με την οποία επιβλήθηκαν περιορισμοί -κυρίως μειώσεις αποδοχών και αποδυνάμωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας- στον ιδιωτικό τομέα σε εφαρμογή του δεύτερου μνημονίου.

Με την προϊσχύουσα νομοθεσία, αν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ οργανώσεων εργοδοτών και εργαζομένων δεν κατέληγαν σε κοινή συμφωνία, οποιοδήποτε από τα δύο μέρη είχε τη δυνατότητα να ενεργοποιήσει τη διαδικασία διαιτητικής επίλυσης της διαφοράς ώστε να ρυθμιστούν οι όροι αμοιβής και εργασίας των εργαζομένων, είτε του κλάδου, τον οποίο αφορούσε η διαφορά, είτε του συνόλου των εργαζομένων, αν αντικείμενο της διαφοράς ήταν η σύναψη εθνικής συλλογικής σύμβασης εργασίας. Με την ΠΥΣ καταργήθηκε η δυνατότητα αυτή και, επομένως, σε περίπτωση κατά την οποία η συλλογική διαφορά δεν κατέληγε σε συμφωνία, δεν υπήρχε δυνατότητα να επιβληθούν γενικοί όροι εργασίας, υποχρεωτικοί για τους εργοδότες. Η ακύρωση της σχετικής διάταξης της ΠΥΣ έχει ως συνέπεια να επανέρχεται σε ισχύ το παλαιότερο καθεστώς ως προς το θέμα αυτό.

Η ΠΥΣ περιείχε και άλλες ρυθμίσεις, οι οποίες κρίθηκαν από το ΣτΕ ότι δεν έρχονται σε αντίθεση προς το Σύνταγμα, αφού εκτιμήθηκαν οι ιδιαίτερα δυσμενείς δημοσιονομικές και οικονομικές συνθήκες και οι αντίστοιχες ανάγκες της χώρας. Αυτές οι ρυθμίσεις αφορούν τον περιορισμό της διάρκειας της ισχύος των συλλογικών συμβάσεων και της μετενέργειάς τους, μετά τη λήξη της ισχύος τους, τον περιορισμό των θεμάτων που μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο συλλογικών διαπραγματεύσεων και συλλογικών συμβάσεων εργασίας και την κατάργηση ρητρών που είχαν ως συνέπεια να δημιουργείται καθεστώς οιονεί μονιμότητας για το προσωπικό των δημόσιων επιχειρήσεων. Τέλος η Ολομέλεια του ΣτΕ δεν εξέφρασε κρίση για τη μείωση του ύψους του κατώτερου μισθού και ημερομισθίου για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα καθώς έχει εκδοθεί νεότερος νόμος και η σχετική διάταξη που είχαν στα χέρια τους δεν ισχύει πια.