“Για να κερδίσεις τους αναγνώστες, πρέπει να “μιλάς” στις καρδιές”
Η καθιερωμένη συγγραφέας, Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη, μιλά στην “Π” με αφορμή το νέο της βιβλίο “Δίδυμα Φεγγάρια”
Ο σεβασμός προς τους αναγνώστες αποτελεί το «κλειδί» για έναν πετυχημένο συγγραφέα, όπως λέει η κ. Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη σε συνέντευξη που παραχώρησε στην «Π».
Η κ. Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη βρέθηκε στην Κρήτη την περασμένη βδομάδα και παρουσίασε το νέο της βιβλίο «Δίδυμα Φεγγάρια».
Θεωρείτε πως ο κόσμος έχει ανάγκη να πιστεύει στον έρωτα;
«Μήπως μπορεί κάποιος να μας απαντήσει με σαφήνεια, τι ακριβώς είναι ο έρωτας; Αιώνες ολόκληρους οι άνθρωποι δεν μπορούν να δώσουν μια απάντηση. Είναι κάτι ανώτερό μας; Έκσταση και βασανιστήριο μαζί;
Ο Φρόιντ υποστήριζε πως είναι απλά ικανοποίηση της ερωτικής μας ανάγκης. Ο Πλάτωνας ονομάζει τον έρωτα θεία τρέλα, κατάκτηση της ίδιας της αιωνιότητας.
Πιστεύω πως ο έρωτας είναι κάτι το μοναδικό για τον καθένα μας. Τον έχουμε ανάγκη, τον λαχταρούμε. Αποζητάμε να γίνουμε ένα με το άλλο μας μισό, να χαθούμε μέσα στην αγάπη. Και πώς είναι δυνατόν να μην τον έχει ανάγκη ο κόσμος, αφού μας μεταμορφώνει, μας επαναπροσδιορίζει, μας καθηλώνει…
Το καινούργιο μυθιστόρημά μου, αυτό που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός, τα «Δίδυμα Φεγγάρια», αποδεικνύει πως ο έρωτας έχει τον δικό του προσωπικό λόγο. Ορμάει πάνω στους ανθρώπους όπως του αρέσει. Σαν χορός, σαν πείνα, σαν θρησκεία, σαν σφαγή. Γιατί είναι η αναπνοή του Θεού πάνω στη γη, όπως ακριβώς λέει και ο αγαπημένος μου συγγραφέας, ο Νίκος Καζαντζάκης».
Μιλήστε μας για την πραγματική ιστορία, στην οποία βασίστηκε η ιδέα του βιβλίου σας
«Κάθε φορά που γράφω ένα μυθιστόρημα καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Γράφοντας τα δύο τελευταία μου μυθιστορήματα, ταξίδεψα σε μνήμες αγαπημένων μου προσώπων και ιδιαίτερα της γιαγιάς μου, της Άρτεμης, της μητέρα της μητέρας μου. Ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος της πατρίδας μας. Είχε ζήσει την προσφυγιά, είχε βιώσει χαρές και λύπες ανείπωτες. Μερικές από τις αναμνήσεις της, τις έχω αποτυπώσει στο μυθιστόρημά μου, «Μικροί Άγγελοι», αλλά και στο «Άρωμα Βανίλιας», εκδόσεις Ψυχογιός. Η γιαγιά Αγγελική των βιβλίων, είναι η δική μου η γιαγιά.
Μια μέρα άρχισε να μου διηγείται μια αληθινή ιστορία που με συγκλόνισε. Μου μίλησε για μια γυναίκα, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μακεδονία. Η γιαγιά την είχε γνωρίσει στη Θεσσαλονίκη εκείνη τη γυναίκα, όταν η προσφυγιά ακούμπησε εκεί τα βήματά της. Έγιναν καρδιακές φίλες, άρχισαν να κεντάνε παρέα τα όνειρά τους.
Άρχισε να μου μιλάει τρυφερά για τη ζωή της φίλης της η γιαγιά μου, ακόμα και για το μοιραίο τραγικό της λάθος. Μου είπε πως αγάπησε πολύ ένα παλικάρι, πως έμεινε έγκυος, πως απέκτησε δίδυμα. Δίδυμα κοριτσάκια. Αμέσως μετά τη γέννα όμως, αναγκάστηκε να πουλήσει το ένα της παιδί.
«Δεν είναι δυνατόν! Δε γίνονται αυτά τα πράγματα!» της φώναξα.
«Τη ζωή και τα τερτίπια της, καρδούλα μου, δεν μπορεί να τα συναγωνιστεί κανένας. Ούτε ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας», μου απάντησε.
Κι εγώ δε βρήκα τίποτα άλλο να της πω. Μόνο ξεροκατάπια σαστισμένη, μόνο κρεμάστηκα για άλλη μια φορά από το στόμα της. Μέχρι που ένα χρόνο πριν κάθισα να γράψω στο κομπιούτερ μου και τότε η ιστορία της ζωής εκείνης της γυναίκας, η ιστορία της φιλενάδας της γιαγιάς μου, ξετρύπωσε αναπάντεχα από τα συρτάρια του μυαλού μου.
Έτσι ακριβώς γεννήθηκαν τα «Δίδυμα Φεγγάρια» και είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με αληθινή ιστορία.
Η Αγάπη και η Ελισάβετ, οι δύο κόρες της Αλίκης, μοιάζουν σαν δυο σταγόνες νερό. Μεγαλώνουν χωρίς να ξέρουν την ύπαρξη η μια της άλλης. Μέχρι που οι ζωές τους μπλέκονται αδυσώπητα…».
