"Οι άνθρωποι της Κρήτης είναι εκπληκτικοί, οι γιατροί, οι νοσηλευτές.
Δεν θα ήμουν ζωντανή αν δεν με είχαν σώσει οι γιατροί που με χειρούργησαν"
Με δάκρυα στα μάτια για τους γιατρούς που της έσωσαν τη ζωή και βαθιά ευγνωμοσύνη για όλο τον κόσμο που της συμπαραστάθηκε η 51χρονη Αμερικανίδα Βίκυ Πρέσμικ μιλά για πρώτη φορά μετά το σοβαρό τραυματισμό της από βαρελότο τη βραδιά της Ανάστασης στη Σαντορίνη.
Σε αποκλειστική της συνέντευξη στην “Π” από τον θάλαμο της Χειρουργικής Κλινικής του Βενιζελείου όπου νοσηλεύεται, λίγο πριν αναχωρήσει για την πατρίδα της η κα Πρέσμικ μάς μίλησε ακόμη για τους δράστες που έριξαν τα βαρελότα ενώ σε ερώτηση για το αν έχει σκεφθεί να υποβάλει μήνυση κατά των συγκεκριμένων προσώπων είπε: “Δεν είμαι σίγουρη, δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα”.
Εμφανώς κουρασμένη και ταλαιπωρημένη από την περιπέτεια της υγείας της η κα Πρέσμικ μάς είπε: “Είμαι ενθουσιασμένη γιατί επιτέλους βλέπω το φως μέσα από ένα σκοτεινό τούνελ. Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί έγινε ό,τι έγινε. Είχαμε έρθει στη Σαντορίνη πριν 3 χρόνια για να γιορτάσουμε τα γενέθλια μιας φίλης μου και θέλαμε να επισκεφθούμε ξανά αυτό το πανέμορφο νησί για να δούμε πώς γιορτάζεται το Πάσχα. Πού να φανταζόμουν τι θα συνέβαινε και τι εφιάλτη θα ζούσαμε”.
“Πώς να μην νιώθω θυμό
με εκείνους που μου
προκάλεσαν τόσο κακό;”
Στο ερώτημα για το τι συναισθήματα έχει για τους ανθρώπους που με τα βαρελότα τους την οδήγησαν μέχρι το θάλαμο της Εντατικής μας είπε: “Είμαι αναστατωμένη και νιώθω θυμό για εκείνους που προκάλεσαν όλο αυτό και πώς να μην νιώθω; Εχω υποφέρει πάρα πολύ και με περιμένει άλλο ένα χειρουργείο στην Αμερική”.
“Προγραμματίζαμε ταξίδι
και στην Κρήτη”
Η ίδια ανέφερε ότι μετά τη Σαντορίνη προγραμμάτιζαν ταξίδι και στην Κρήτη ώστε να μπορέσουν να επισκεφθούν όλο το νησί αλλά τους πρόλαβαν τα γεγονότα.
“Η οικογένειά μου
στην αρχή δεν πίστευε
ότι θα τα κατάφερνα”
Η κυρία Πρέσμικ μίλησε στην “Π” με μεγάλη συγκίνηση για τη συμπεριφορά των γιατρών, των νοσηλευτών αλλά και τόσων αγνώστων ανθρώπων που συμπαραστάθηκαν σε εκείνη και την οικογένειά της.
“Οι άνθρωποι της Κρήτης είναι εκπληκτικοί, οι γιατροί, οι νοσηλευτές. Δεν θα ήμουν ζωντανή αν δεν με είχαν σώσει οι γιατροί που με χειρούργησαν. Η οικογένειά μου στην αρχή δεν πίστευε ότι θα τα κατάφερνα” και συμπλήρωσε: “Επιπλέον τόσος άγνωστος σε εμάς κόσμος φέρθηκε με μεγάλη ανθρωπιά στο σύζυγο, το γιο μου και την κόρη μου. Η γυναίκα που μας καθάριζε το δωμάτιο στο νοσοκομείο κα Εύα δεν σταμάτησε να μας φέρνει φαγητό και δώρα, άνθρωποι μας ζητούσαν συγνώμη για ό,τι έγινε, κάτι που δεν ήταν απαραίτητο.
Οχι μόνο δεν αισθάνομαι άσχημα για τη χώρα σας και τους Ελληνες, αλλά θέλω να επιστρέψω με την οικογένειά μου όταν αναρρώσω πλήρως, για να δω ξανά όλους αυτούς τους ανθρώπους που μου πρόσφεραν τόσα και μας συγκίνησαν τόσο πολύ με τη συμπαράσταση που μας έδειξαν”.
