Ποιο είναι το «κλειδί» για να μπορέσει να κρατήσει το θεατή ένας μονάχα ηθοποιός πάνω στη σκηνή;
«Δεν υπάρχει κανένα μυστικό πέρα από το ότι ο ηθοποιός πρέπει να είναι "απολύτως παρών" στη σκηνή, που ούτως η άλλως είναι προϋπόθεση, όχι μόνο των μονολογων... Βέβαια στην περίπτωση του μονολόγου η συγκέντρωση πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη. Εδώ δεν έχεις κάποιον να ακουμπησεις το βλέμμα σου, δεν έχεις ένα άλλο σώμα να αγγίξεις, δεν ακούς καμιά άλλη φωνή εκτός από τη δική σου...
Είναι μια άσκηση στην μοναξιά η ιστορία ενός μονολόγου και την ίδια στιγμή ξέρεις πως τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα μόνο σε σένα. Πολλές φορές έχω αισθανθεί πως ένας ηθοποιός μόνος του στη σκηνή είναι σαν ένα αγρίμι μέσα σε κλουβί. Σα να θέλει να δραπετεύσει για να ενωθεί με το πλήθος...»
Ποια είναι σήμερα η σχέση του κόσμου με το θέατρο;
«Οι άνθρωποι καταφεύγουμε στο θεατρο για να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με τη ζωη.
Να γελάσουμε, να κλάψουμε, να φοβηθούμε να νιώσουμε αισθήματα που ενδεχομένως δεν έχουμε νιώσει στην καθημερινότητα μας. Αυτη η ταύτιση του θεατή με τον ηθοποιό ειναι λυτρωτική πολυ συχνά, και σε μεγάλο βαθμό απελευθερώνει μεγάλη ενέργεια και δυναμη.
Ειναι μια σχέση ζωντανή γι αυτο και συχνά μπορει να απογοητεύσει, να κουράσει αλλα και να σε στείλει στα ουράνια... Η συνάντηση αυτή έχει τη δύναμη και τη γοητεία της επικινδυνότητας».
Ποια είναι τα επόμενά σας σχέδια;
«Υπάρχουν κάποια έργα που εδω και χρονια θα ηήθελα να σκηνοθετήσω. Είναι κάποια θεατρικά έργα και άλλα κείμενα που αφορούν σε λογοτεχνικά έργα που έχω αγαπήσει. Ψάχνω βέβαια πάντα τον χρόνο για κάτι τέτοιο γιατι δεν είναι εύκολο οταν δουλεύεις παράλληλα... Ίσως πρέπει να αρχίσω να ασχολούμαι πιο στοχευμένα με αυτό σιγάσιγά...».
Η αναγνώριση
Μια παράσταση αφιερωμένη σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα.
Μια γυναίκα περιμένει κάθε Πέμπτη απόγευμα έναν άντρα.
Αγαπιέται λιγότερο από όσο αγαπάει.
Τα καλοκαίρια την καταθλίβουν.
Βλέπει όνειρα και περιμένει. Τι περιμένει;
Και ξαφνικά την καλούν να αναγνωρίσει έναν άντρα. Είναι αυτός;
Μια αφορμή για μια πραγματική εξομολόγηση.
Μια μοναχική κατάδυση στον βυθό ενός άδοξου έρωτα.
Το έργο του Άκη Δήμου "Η Αναγνώριση" ερμηνεύει και σκηνοθετεί η Γιώτα Φέστα.
Η Αναγνώριση: Μια παράσταση-ωδή στον έρωτα.
Η Γιώτα Φέστα, αυτοσκηνοθετούμενη και μόνη επί σκηνής διηγείται μια «μικρή», μεγάλη ερωτική ιστορία. Παρουσιάζει μια ιστορία σαν αυτές που έχουν λείψει πια από τη ζωή μας, μια ιστορία
σαν αυτές που «περνούν πάνω απ' τις ζωές και τις σαρώνουν, τις αφήνουν γυμνές και έρημες». Μια μοναχική κατάδυση στον βυθό ενός άδοξου έρωτα, μια σκηνική εξομολόγηση χωρίς παραλήπτη. Η παράσταση περιλαμβάνει και κείμενα από την "Αυτοβιογραφία" και "Τα πράσινα μάτια" της Μαργκερίτ Ντυράς. Τα σκηνικά και τα κοστούμια φέρουν την υπογραφή της Calliopi, η μουσική είναι του Δημήτρη Μαραμή και οι φωτισμοί του Φίλιππου Κουτσαφτή.
Η πρώτη εκδοχή του κειμένου της "Αναγνώρισης" δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εντευκτήριο» (τχ. 57, Απρίλιος-Ιούνιος 2002). Η παράσταση της Γιώτας Φέστα ανέβηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου στην Αθήνα για 20 παραστάσεις Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2012 και για 5 παραστάσεις στο Γαλλικό Ινστιτούτο στη Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2013.
Γενική είσοδος: 10 ευρώ και 5 ευρώ για ανέργους. Διάρκεια 60 λεπτά.
