Για μια ακόμη φορά ακούγεται η φράση “μεταρρύθμιση στην υγεία” επισημαίνει ο εντατικολόγος του Βενιζελείου Κώστας Χαχλιούτης τονίζοντας τα εξής:

“Δυστυχώς για τους Έλληνες ασθενείς στην πραγματικότητα θα έπρεπε να μιλάμε για την τελευταία προσπάθεια διάσωσης της δημόσιας υγείας που υφίσταται «σηπτικό σοκ».

Η οικονομική δυσχέρεια μαζί με τις τόσες μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών έχουν οδηγήσει σε κατακόρυφη αύξηση των αναγκών σε όλες τις βαθμίδες των φορέων υγείας (αύξηση αριθμού ασθενών, αύξηση νοσηρότητας, μείωση προσδόκιμου επιβίωσης) με ταυτόχρονη ελεύθερη πτώση των μέσων για την κάλυψη των αναγκών αυτών: (έλλειψη προσωπικού, ιατρικού, νοσηλευτικού παραϊατρικού αλλά και διοικητικού, μείωση κλινών, ελλείψεις υλικού, υλικό κατώτερης ποιότητας). Αυτή τη στιγμή η δημόσια υγεία φέρεται κουρασμένη, γερασμένη και χωρίς ελπίδα. Οι γιατροί που έχουν παραμείνει στο σύστημα πλησιάζουν επικίνδυνα τα όρια της υπερκόπωσης, οι νεότεροι με αντοχές φεύγουν για αλλού”.

“Οι ανασφάλιστοι οδηγούνται στον σύγχρονο Καιάδα”

Ο Κώστας Χαχλιούτης τονίζει:

“Οι εξαγγελίες για χρησιμοποίηση χρημάτων για τις επεμβάσεις απόρων είναι μάλλον πολιτικά παιχνίδια εντυπώσεων αφού με υποστελεχωμένα νοσοκομεία και κέντρα υγείας κανείς δεν θα μπορεί να αντιμετωπιστεί.Άλλωστε αυτή τη στιγμή οι ανασφάλιστοι πλησιάζουν τέτοιους αριθμούς που όσα χρήματα και να δοθούν θα είναι ασπιρίνη για τις αυξανόμενες ανάγκες.

Σε μία χώρα που η ανεργία πλησιάζει το 30%, που το υπόλοιπο 30% είναι άνω των 65 ετών, ένα σύστημα ιδιωτικοποιήσης της υγείας μερικής ή ολικής για τον απλό πολίτη σημαίνει ότι οι άρρωστοι θα στέλνονται στον σύγχρονο Καιάδα.

Η διασφάλιση του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της υγείας είναι απολύτως επιβεβλημένη για την προστασία του Έλληνα πολίτη, προστασία για την οποία έχουν υποχρέωση οι πολιτικοί μας. Η θέσπιση κάθετων μέτρων είναι πιο δίκαιη. Ναι, οι έχοντες μπορούν να βοηθήσουν τους μη έχοντες. Αλλά πόσοι είναι οι έχοντες πλέον; Θεωρείται ο χαμηλοσυνταξιούχος ως έχων και θα πληρώνει επιπλέον 1 ευρώ τη συνταγή;

Οι λύσεις είναι. όπως και ήταν, πάντα εκεί, δοκιμασμένες από άλλες χώρες, αποτυχημένες ή επιτυχημένες απλά δεν βλέπουμε, δεν μαθαίνουμε από τους άλλους και άλλωστε εδώ πρέπει να εξυπηρετήσουμε τα συμφέροντα των «φατριών».

Ο γιατρός καταλήγει:

”Η ανάπτυξη της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (δέσμευση της χώρας από την εποχή του Δοξιάδη! 1978) με βάση τις ανάγκες της περιφέρειας, η στελέχωση όλων των βαθμίδων παροχής υγείας με ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό είναι επίσης αναγκαία.

Ας θεσπίσουν κανόνες, κατευθυντήριες οδηγίες για τη συνταγογράφηση, για τις παρακλινικές εξετάσεις όχι με όρια μπακαλίστικα ποσοστά αλλά με επιστημονικά κριτήρια. Ας αξιολογήσουν το έργο μας με βάση το φόρτο εργασίας μας και την αποτελεσματικότητά μας με κριτήρια θεσπισμένα από διεθνείς οργανισμούς και επιστημονικές ομάδες , όχι με βάση το κόστος της συνταγογράφησής μας.

Να μπει επιτέλους τάξη στην υγεία”.