Μια ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη δεν φαίνεται να σκοτίζει ιδιαίτερα τη Γερμανία, τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Το κλίμα αυτό είναι διάχυτο στα πολιτικά και διπλωματικά γραφεία της Γερμανίας και ιδιαίτερα σε συζητήσεις που γίνονται μακριά από κάμερες και μικρόφωνα. Προφανώς οι Γερμανοί έχουν αντιληφθεί ότι δεν βγαίνει ο λογαριασμός και πλέον θεωρούν ότι το πρόβλημα της Ελλάδας είναι εσωτερικό και όχι της Ευρώπης. Οι Γερμανοί βάζουν πολύ μακριά το φως στο τούνελ και δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν εκφράσεις όπως «θα χρειαστεί να περάσει πάρα πολύς καιρός ή θα χρειαστούν γενεές και γενεές!!!»
Μάλιστα με την ευκαιρία της ανάληψης της ελληνικής προεδρίας, η διαδικτυακή έκδοση του «Der Spiegel” αναρωτιέται αν είναι αξιόπιστος Eυρωπαίος παίκτης η Ελλάδα.
Η νέα κυβέρνηση που προέκυψε από το μεγάλο συνασπισμό, δεν πρόκειται να αλλάξει στο ελάχιστο την πολιτική της Γερμανίας έναντι στης Ελλάδας, καθώς άπαντες συμφωνούν ότι η ρότα και η τακτική που θʼ ακολουθηθούν, δεν θα έχουν διαφορές με όσα είχαμε δει μέχρι σήμερα. Το πολύ πολύ να ενισχυθούν οι φωνές που λένε «εσείς έχετε το πρόβλημα, εσείς θα βρείτε και τη λύση», βγάζοντας κατά κάποιο τρόπο την ουρά τους απέξω.
Μάλιστα στο ερώτημα αν φοβούνται την εκλογή Τσίπρα, που πιθανώς θα δυσχεράνει τις διαπραγματεύσεις, Γερμανοί πολιτικοί απαντούν αφοπλιστικά: «μήπως οι Έλληνες φοβούνται περισσότερο αυτό το ενδεχόμενο;» Το θετικό είναι- αν υπάρχει θετικό σε αυτές τις περιπτώσεις- ότι ο γερμανικός λαός αντιλαμβάνεται πλέον το πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο άρχισε να γίνεται κατανοητό από τη θεαματική αύξηση των αυτοκτονιών στην χώρα μας.
Πάντως η Αθήνα δεν φαίνεται νʼ αφομοιώνει τα καλά του γερμανικού συστήματος, τα οποία κάποια στιγμή θεωρητικά κλήθηκε νʼ αντιγράψει. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ιδιωτικοποιήσεις. Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση θέλει να ξεπουλήσει τα νερά (το νούμερο ένα δημόσιο αγαθό) το κρατίδιο του Βερολίνου παίρνει πίσω και το 50% της διαχείρισης των υδάτων που μέσα στη δεκαετία του ʼ90 είχε εκχωρήσει στους ιδιώτες. Την ίδια ώρα που στη χώρα μας οι ιδιώτες έχουν μπει στους δήμους για τη διαχείριση των απορριμμάτων, στο Βερολίνο ο Δήμος ελέγχει απόλυτα το σύστημα της καθαριότητας. Στη Γερμανία είκοσι χρόνια μετά κατάλαβαν ότι το μοντέλο των μαζικών ιδιωτικοποιήσεων, δεν κρίνεται πετυχημένο. Στην Ελλάδα πάλι δεν παραδειγματίζονται.
Το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων και της επιστροφής του κατοχικού δανείου, παραμένει ταμπού για μια μεγάλη μερίδα των Γερμανών, οι οποίοι ωστόσο παραδέχονται ότι αγνοούσαν τις θηριωδίες της Βιάννου, του Διστόμου και άλλων μαρτυρικών περιοχών της Ελλάδας. Το θέμα της συνολικής αποζημίωσης είναι καλά «παγωμένο», ενώ την ίδια στιγμή αφήνουν ένα ορθάνοιχτο παράθυρο για τη διεκδίκηση ατομικών αποζημιώσεων.