Της Πέλλας Λασηθιωτάκη
Ο πολύτεκνος, γεωργοκτηνοτρόφος Γιάννης Ψαράκης από το χωριό Κυπαρίσσι Ηρακλείου, είναι ο άνθρωπος που κέρδισε τις εντυπώσεις στο συλλαλητήριο των αγροτών της Κρήτης στην Αθήνα. Ο πανύψηλος Κρητικός με την γκρίζα γενειάδα, το μαύρο πουκάμισο και τα σαλβάρια απέκτησε τη συμπάθεια των δημοσιογράφων και των φωτορεπόρτες όταν χάριζε τρία κόκκινα τριαντάφυλλα στους αστυνομικούς των ΜΑΤ και τις τελευταίες ημέρες παρουσιάζεται από ελληνικές και ξένες ιστοσελίδες, blogs και facebook.
Λίγο μετά την ευγενική κίνηση του ο Γιάννης Ψαράκης γεύθηκε, μια ακόμα φορά στη ζωή του, τα χημικά της ελληνικής αστυνομίας... Όμως αυτή η φορά ήταν διαφορετική από τις άλλες: Ο 55χρονος γεωργοκτηνοτρόφος δάκρυσε από τα χημικά της ελληνικής αστυνομίας, μόλις λίγα μέτρα μακριά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, όπου πριν από 35 χρόνια, 20χρονο παλικάρι τότε, βούρκωνε από συγκίνηση, υπηρετώντας τη στρατιωτική θητεία του ως εύζωνας στην προεδρική φρουρά… Έχει κάνει σκοπιά τουλάχιστον 1500 ώρες το διάστημα 1978 – 1979 μπροστά στο Μνημείο που είναι αφιερωμένο στον αγώνα για την πατρίδα και τη δημοκρατία.
Ο καλόκαρδος γίγαντας…
Ο Γιάννης Ψαράκης είναι γνωστός σε όλη την Κρήτη όχι μόνο από τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες του, αλλά κυρίως λόγω χαρακτήρα. Είναι ανοικτός στις παρέες, έχει ευθύτητα και χιούμορ. Έχει παντού φίλους! Κυρίως όμως είναι ένας ευαίσθητος και ρομαντικός άνθρωπος. Αυτό που συνηθίζουμε να λέμε «καλόκαρδος γίγαντας».
Στα 20 χρόνια του, ψηλό και γεροδεμένο παλικάρι, επιλέχθηκε να υπηρετήσει στην προεδρική φρουρά. Αρχικά ήταν εύζωνας και στη συνέχεια εκπαιδευτής ευζώνων. Μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, όπου στεκόταν ως ζωντανό άγαλμα, τμήμα κι ο ίδιος του Μνημείου, γαλουχήθηκε νεαρός τότε στα μηνύματα της δημοκρατίας και του αγώνα για μια καλύτερη Ελλάδα. «Ο τσολιάς, μας λέει ο Γιάννης Ψαράκης, γίνεται άγαλμα σεβασμού στη δημοκρατία και την πατρίδα. Είναι ένα σώμα με το Μνημείο! Και η αστυνομία θα έπρεπε αυτή την πατρίδα να τιμά. Την πατρίδα των ανθρώπων του μόχθου και της εργασίας, των απλών ανθρώπων της οικογένειας. Αυτή είναι η Ελλάδα! Όμως δυστυχώς η αστυνομία φυλάσσει εκείνους που πουλούν σήμερα την πατρίδα και δε σέβονται τη δημοκρατία. Και αντιμετωπίζει σαν να είναι υπόκοσμος τους ανθρώπους της δουλειάς».
«Τα τριαντάφυλλα ήταν μια κίνηση πολιτισμού»
Ο Γιάννης Ψαράκης ενοχλήθηκε έντονα το 2009 όταν οι δυνάμεις των ΜΑΤ «υποδέχθηκαν» με χημικά τους αγρότες της Κρήτης στο λιμάνι του Πειραιά. Και δεν ήθελε να επαναληφθούν ανάλογα επεισόδια και μάλιστα λίγα μέτρα μακριά από το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη.
Η κίνηση του να χαρίσει τρία κόκκινα τριαντάφυλλα στους αστυνομικούς είχε και αυτό το χαρακτήρα. Κυρίως όμως προσδοκούσε να δείξει ότι οι Κρητικοί γεωργοί και κτηνοτρόφοι είναι άνθρωποι με πολιτισμό και αγάπη. «Ήταν μία κίνηση πολιτισμού, λέει. Η Κρήτη, οι πρόγονοί μας, μας άφησαν στεφάνωμα που κι εμείς πρέπει να διδάξουμε. Είναι ο πολιτισμός μας! Εμείς δεν είμαστε πολεμοχαρής λαός. Είμαστε άνθρωποι που μας αρέσει η ζωή, η φύση και η ελευθερία. Την αγάπη και τη χαρά συμβολίζουν τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Και τους είπα ότι τους τα προσφέρω με την ευγένεια του απλού πολίτη» λέει ο Γιάννης Ψαράκης και συνεχίζει: «Είμαστε εργαζόμενοι άνθρωποι, οικογενειάρχες, πατεράδες εγώ είμαι και παππούς, μας αρέσει να τιμούμε τους προγόνους μας και να προσφέρουμε στην κοινωνία. Τους είπα ότι εμάς πρέπει να φυλάνε από τους ληστές του λαού που βρίσκονται εκεί μέσα στο οίκημα που έγινε Βουλή.
Σας πληρώνουμε για να φυλάτε το λαό της Ελλάδας, τους είπα».
Ο Γιάννης Ψαράκης λίγο αργότερα ψεκάστηκε στο πρόσωπο με χημικά, μαζί με πολλούς άλλους συναδέλφους του και το πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Ηρακλείου. «Δεν με ενδιαφέρει το δάκρυσμα των ματιών από τα χημικά. Με νοιάζει που δεν είναι αυτό η Δημοκρατία! Δεν είμαστε υπόκοσμος και σαλταδόροι για να μας αντιμετωπίζουν έτσι. Είμαστε αγρότες, που μοχθούν και αγωνιούν! Θα πρέπει να ντρέπονται που πείραξαν αγρότες Κρητικούς!» καταλήγει ο Γιάννης Ψαράκης.
