“Τα υφαντά που συνέλεξα με ενθουσίασαν, με συγκίνησαν, με ταξίδεψαν.

Είναι υφαντά του 19ου και 20ού αιώνα με απίστευτη χειροτεχνική τελειότητα

Το υφάδι της παράδοσης που ξεκινά από τη Μινωική εποχή και φτάνει στις μέρες μας ξετυλίγεται μέσα από το βιβλίο - λεύκωμα της Μαρίας Χλειουνάκη - Μαστρογιωργάκη "Ξομπλιάζοντας τις Μνήμες".

Το βιβλίο παρουσιάζεται την Παρασκευή 22 Νοεμβρίου στις 7.30 το απόγευμα στην αίθουσα Ανδρόγεω του δήμου Ηρακλείου.

Την εκδήλωση οργανώνει το Λύκειο Ελληνίδων.

Συντονιστής θα είναι ο προϊστάμενος της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, κ. Δημήτρης Χ. Σάββας.

Ομιλητές θα είναι ο διδάκτωρ κλασικής φιλολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκων ΑΕΑΗΚ, κ. Μανώλης Γ. Ανδρουλιδάκης,με θέμα «Υφαίνοντας λόγο και τέχνη», και ο συγγραφέας- ιστορικός ερευνητής, κ. Γιώργος Παναγιωτάκης, με θέμα ʽΗ υφαντική τέχνη στην Κρήτη».

Στην εκδήλωση θα παρευρίσκεται η συγγραφέας.

Λεύκωμα για την υφαντική τέχνη στην Κρήτη

Με επιμονή και υπομονή η συγγραφέας αντέγραψε στον δικό της αργαλειό αυτό τον πολύτιμο θησαυρό, που κατάφεραν να μας κληροδοτήσουν οι γυναίκες του χθες.

"Με σεβασμό και δέος", σημειώνει η ίδια, "προσπάθησα ώστε να ανοίξουν οι κασέλες και οι ρούμπες του τόπου μου και να ανασύρω ό,τι είχε απομείνει από την καταστροφική μανία των ναζιστικών στρατευμάτων κατοχής, τη φθορά του χρόνου κι ακόμη από το θλιβερό ξεπούλημά τους στους λογής-λογής επιτήδειους αρχαιοκάπηλους. Τα υφαντά που συνέλεξα με ενθουσίασαν, με συγκίνησαν, με ταξίδεψαν. Είναι υφαντά του 19ου και 20ού αιώνα με απίστευτη χειροτεχνική τελειότητα. Ανάμεσα τους υπάρχουν και δύο είδη, όπως τα κιλίμια και οι χασιλαμάδες ("hachama" τούρκικα σημαίνει "εξαιρετική ποιότητα"), που δυστυχώς δεν κατάφερα να μάθω τον τρόπο ύφανσής τους και το χρόνο δημιουργίας τους.

Ούτε η προσέγγισή μου σε πολύ μεγαλύτερες γυναίκες έδωσε τις πληροφορίες που θα προσδιόριζαν τα δύο αυτά στοιχεία, δηλαδή τρόπο και χρόνο ύφανσης. Η αναπαραγωγή αυτών των έργων δεν μπορούσε παρά να δώσει απαντήσεις σε πολλά ερωτηματικά μου· έτσι ένιωσα την ανάγκη να καθήσω συνειδητά και με πείσμα στον δικό μου αργαλειό και να αναπαραγάγω όσα περισσότερα δείγματα αυτής της λαϊκής τέχνης μπορούσα.

Είχα την τύχη να ζήσω την ακμή αυτής της τέχνης λίγο πριν τον πόλεμο του 1940, αλλά και μεταπολεμικά. Μεγάλωσα με τους ήχους της καλαντάρας, του άδραχτου και του πετάλου και πόνεσα αργότερα όταν είδα αυτή την προαιώνια τέχνη να αφανίζεται στην λαίλαπα της σύγχρονης παραγωγικής τεχνολογίας. Πονούσα πολύ όταν έβλεπα τα σύγχρονα κακόγουστα προϊόντα να διεκδικούν και να πετυχαίνουν την μονοπώληση στη ζωή του ανθρώπου.

Μέσα σ' αυτήν την γενική ισοπέδωση της εποχής μου, στη μαζική παραγωγή με τα ξενόφερτα προϊόντα που μας απομακρύνουν όλο και πιο πολύ από τον λαϊκό μας πολιτισμό, προσπάθησα να αντισταθώ καί είχα μόνο αυτόν τον τρόπο.

Μια ζωή όμως δεν φτάνει για να αναβιώσω τόσο υλικό».