«Προτεραιότητά μας αποτελούν οι νέοι και το πώς μπορούμε να τους ενεργοποιήσουμε. Δε συμφωνώ ότι δεν ενδιαφέρονται για τον Καζαντζάκη, η πολιτεία είναι εκείνη που δεν ενδιαφέρεται», αναφέρει ο Δρ. Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας & Λογοτεχνικής Υφολογίας, πρόεδρος του νέου Διοικητικού Συμβουλίου του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη, κ. Νίκος Μαθιουδάκης.

Ιδιαίτερα για τις Εκδόσεις Καζαντζάκη, αναφέρει πως ακολουθούν μία νέα γραμμή για να βγουν όλα τα βιβλία σε μονοτονικό σύστημα, με σύγχρονη και μοντέρνα αισθητική κοντά στον νέο αναγνώστη και προωθούν τα ηλεκτρονικά βιβλία. «Η κ. Νίκη Σταύρου προσανατολίζει και το κομμάτι των μεταφράσεων του Καζαντζάκη, όπου υπήρχαν προβλήματα στο εξωτερικό και λόγω των ξένων εκδοτικών οίκων. Όμως, τώρα θα γίνονται μεταφράσεις», αναφέρει.

Στην αποψινή εκδήλωση, η Δρ. Αθηνά Βουγιούκα, φιλόλογος-συγγραφέας και μέλος της συντονιστικής επιτροπής της εταιρείας, θα παρουσιάσει το Αναμνηστικό Λεύκωμα της ΔΕΦΝΚ. Η σχέση της ίδιας με την εταιρεία ξεκινά το 1993 ενώ πρώτη φορά ενδιαφέρθηκε για τον Νίκο Καζαντζάκη σε ηλικία 14 ετών. Η κ. Βουγιούκα σχολιάζει θετικά το γεγονός ότι ο μεγάλος Κρητικός συγγραφέας θα μελετάται, πλέον, σε πανεπιστημιακό ίδρυμα και τονίζει πως παλαιότερα «οι Έλληνες καθηγητές απανταχού της γης είχαν την τάση να είναι εχθρικοί, όχι απλώς αρνητικοί προς τον Καζαντζάκη. Τώρα, όμως, έχω παρατηρήσει μία αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος στην Ελλάδα και το εξωτερικό».

Για την αλληλογραφία του Ν. Καζαντζάκη θα μιλήσει η Δρ. Κόνστανς Ταγκοπούλου, επ. Καθηγ. Συγκριτικής Λογοτεχνίας Παν. Ν.Υόρκης και μέλος της συντονιστικής επιτροπής. Η ίδια τονίζει πως «η επιστολογραφία είναι ένα είδος, το οποίο δε θεωρείται ισότιμο με τα άλλα είδη λογοτεχνίας ενώ στην ουσία από την αρχαιότητα ήταν αναγνωρισμένη λογοτεχνία. Αυτό δε βοήθησε να αναγνωριστούν τα γράμματα του Καζαντζάκη που περιλαμβάνουν ιστορία, πολιτική, κουλτούρα. Αξίζει να προωθηθεί, να αντιμετωπιστεί σα λογοτεχνία όπως της αξίζει, δεν έχει αναγνωριστεί ο Καζαντζάκης με το να δημοσιευτούν τα άπαντά του».

Όπως αναφέρει, μέσα από τις επιστολές του, βλέπουμε τις αντιφάσεις του, όπως όταν μιλάει για τη μοναξιά του λέει πως η επιστολογραφία ήταν το απάνεμο λιμάνι, στο οποίο κατέφευγε ο Καζαντζάκης. Από τη μία παραπονιέται για τη μοναξιά ενώ από την άλλη, επηρεάζεται και από τον Νίτσε που λέει πως χωρίς τη μοναξιά δεν υπάρχει ελευθερία γιατί μόνο στη μοναξιά υπάρχει δημιουργικότητα και ελευθερία.