Της Λίλιαν Δαφερμάκη

Να εντοπισθούν οι ευθύνες όσων είναι υπεύθυνοι λέει στην “Π” ο Κ. Παραγκαμιάν

Μηνυτήρια αναφορά κατά παντός υπευθύνου κατέθεσε ο επιστημονικά υπεύθυνος του προγράμματος του WWF Ελλάς «προστασία των νησιωτικών υγρότοπων της Ελλάδας» Καλούστ Παραγκαμιάν για το απίστευτο κατάντημα του υγρότοπου του Καρτερού, που ασφυκτιά από τη ρύπανση, τη μόλυνση τις παράνομες εκχερσώσεις τις αυθαίρετες κατασκευές και την απόλυτη εγκατάλειψη στην οποία έχει καταδικαστεί με ευθύνη του δήμου Ηρακλείου, που δεν έχει κάνει το παραμικρό για τη προστασία του.

Η εικόνα που εμφανίζει ο υγρότοπος είναι μέρος της συνολικής εγκατάλειψης της περιοχής του Καρτερού, η οποία διατέθηκε προ 20ετίας από τον ΕΟΤ στο δήμο Ηρακλείου και τον πρώην δήμο Ν.Αλικαρνασσού με σκοπό να αξιοποιηθεί. Η αδιαφορία της αυτοδιοίκησης όχι απλώς να ανταποκριθεί υποτυποδώς στη δέσμευση της να αξιοποιήσει την εξαιρετική αυτή παραθαλάσσια έκταση, αλλά και να την προστατεύσει στοιχειωδώς από την αυθαιρεσία, είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθεί στο χώρο αυτό μια τεράστια παραγκούπολη γεμάτη βρωμιά σκουπίδια, όπου ο καθένας ανενόχλητος μπορεί να κάνει ότι θέλει...

Θύμα της εγκατάλειψης αυτής και ο υγρότοπος του Καρτερού που όπως εξηγεί στην "Π” ο κ.Παραγκαμιάν είναι μέρος ενός δικτύου υγρότοπων με τεράστια σημασία καθώς συνιστούν κάτι μοναδικό. Είναι πολύ σημαντική τόσο η βιολογική του αξία, όσο και η προοπτική αξιοποίησης του, ως χώρου αναψυχής περιπάτου που τόσο πολύ έχουμε ανάγκη. Παράλληλα όμως ο υγρότοπος έχει τεράστια αντιπλημμυρική σημασία καθώς εκφορτίζει νερά. Ωστόσο λόγω των σκουπιδιών και των αυθαίρετων κατασκευών και δρόμων που εμποδίζουν την ροή των νερών συχνά πλημμυρίζει.

Όπως αναφέρει στην προσφυγή του, παρά το γεγονός ότι το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο προβλέπει την οριοθέτηση της παραλίας- αιγιαλού της ζώνης Προστασίας της φυσικής όχθης μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει το παραμικρό. Όπως χαρακτηριστικά τονίζεται "για την περιοχή υπάρχει οριοθέτηση της παραλίας-αιγιαλού (ΦΕΚ 143_Δ_ 19.6.1972). Ο ρύακας Καρτερού δεν έχει οριοθετηθεί αλλά το ΓΠΣ προβλέπει ότι μέχρι την οριοθέτηση του, υπάρχει ζώνη προστασίας 75 μ. και 50 μ. αντίστοιχα από τη φυσική όχθη τους. Το ΓΠΣ εγκρίθηκε το 2009 (ΦΕΚ 122/ΑΑΠ/23-03-2009) και σύμφωνα με αυτό όλη η παράκτια ζώνη είναι Περιοχή Ειδικής Προστασίας, η δε εφαρμογή του είναι ευθύνη της πολεοδομίας Δήμου Ηρακλείου. Τέλος, η εκβολή Καρτερού προστατεύεται από τις 19.06.2012 με το ΠΔ για την προστασία των μικρών νησιωτικών υγρότοπων (Κωδικός υγρότοπου: Υ431ΚΚΙ107, ΦΕΚ ΑΑΠ 229/19- 06-2012)". Παρά το γεγονός ότι πρόκειται για προστατευόμενη έκταση, έκθεση τουWWF Ελλάς σε έκθεση που συνέταξε μετά από ελέγχους που πραγματοποίησε διαπίστωσε στον υγρότοπο του ρύακα και εκβολής Καρτερού: ρύπανση, εκχερσώσεις και καταστροφή αλμυρόβαλτων, κίνηση τροχοφόρων και στάθμευση στην αμμώδη παραλία και τους αλμυρόβαλτους, δόμηση, τσιμεντόστρωση του παραλιακού δρόμου κ.α”. Όλα αυτά τα έθεσε υπόψην του δήμου Ηρακλείου, ο οποίος δεν έχει κάνει το παραμικρό για να αντιμετωπίσει την κατάσταση αυτή.

Ο ίδιος στην προσφυγή του αναφέρει επίσης ότι "πέραν του ότι είναι υποχρέωση της Πολεοδομίας Ηρακλείου να εφαρμόζει το ΓΠΣ της περιοχής και της Κτηματικής Υπηρεσίας να προστατεύει τη Ζώνη Αιγιαλού και Παραλίας, είναι υποχρέωση της Πολιτείας να προστατεύει, να ελέγχει και να διαχειρίζεται ορθολογικά τη δημόσια περιουσία και όχι -όπως στην περίπτωση του Καρτερού- να επιδεικνύει τέτοιου μεγέθους αδιαφορία ώστε να υποβαθμίζονται και να απαξιώνονται περιοχές των οποίων η περιβαλλοντική σημασία και η αξία για τους πολίτες είναι επαρκώς μεγάλες και τεκμηριωμένες ώστε να προστατεύονται με διατάξεις που η ίδια έχει θεσπίσει".

Και ενώ το οικολογικό έγκλημα στον υγρότοπο του Καρτερού συνεχίζεται, βρίσκεται σε εξέλιξη και η προσπάθεια ιδιωτών να πάρουν ξανά στα χέρια τους τα ακίνητα που κατείχαν παλαιότερα στην περιοχή, τα οποία απαλλοτριώθηκαν με σκοπό η παραθαλάσσια αυτή περιοχή να αξιοποιηθεί για κοινωφελείς χρήσεις . Ωστόσο το γεγονός ότι δεν υλοποιήθηκε ο λόγος της απαλλοτρίωσης με ευθύνη των δήμων που με προκλητικό τρόπο γύρισαν την πλάτη τους στην περιοχή, χρησιμοποιήθηκε σαν επιχείρημα στις δικαστικές προσφυγές των ιδιωτών που διεκδικούν να πάρουν πίσω στα χέρια τους τις εκτάσεις αυτές.