
Της Άννας Κωνσταντουλάκη
Με τον φόβο της ανεργίας, της φτώχειας, της εγκληματικότητας, της αρρώστιας ζουν οι Έλληνες, ενώ 9 στους 10 δεν εμπιστεύονται την ελληνική Δικαιοσύνη.
Αποκαλυπτικά καθώς δείχνουν τον φόβο και την ανασφάλεια κάτω από τα οποία ζουν οι Έλληνες, είναι τα στοιχεία δειγματοληπτικής έρευνας που πραγματοποίησε ο Τομέας Επιδημιολογίας και Βιοστατιστικής της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας και παρουσίασε η iatropedia.
Καμία εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη
Η έρευνα έδειξε ότι το 91,7% του πληθυσμού δήλωσε ότι φοβάται την έλλειψη δικαιοσύνης.
Το 84,4% είπε ότι φοβάται την ανεργία, το 83,6% την φτώχεια, το 82,6% την εγκληματικότητα και το 81,4% την αρρώστια.
Η έρευνα έδειξε ακόμη ότι η κρίση έχει επηρεάσει την ψυχική υγεία του 56,9% του πληθυσμού και τις σχέσεις του 52,6%.
Τι μας φοβίζει, σε τι ελπίζουμε
Για τους φόβους αλλά και τις ελπίδες μας στους δύσκολους καιρούς που ζούμε μιλούν στην “Π” οι Αχιλλέας Γραβάνης, Χάρης Βαβουρανάκης, Ιωάννα Αμερίδου, Γιώργος Βιδάκης.
Ο καθηγητής φαρμακολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Αχιλλέας Γραβάνης επισημαίνει:
“Με ανησυχεί το ότι η ελληνική κοινωνία συνήθισε τις τελευταίες τρεις δεκαετίες στην ελάσσονα προσπάθεια και στην αντίληψη της σιγουριάς, της ευκολίας σε όλα. Τα χαρακτηριστικά αυτά την έκαναν εξαιρετικά δεκτική στον λαϊκισμό και στην εσωστρέφεια, ιδιαίτερα τώρα που βιώνει την πολύπλευρη κοινωνική και οικονομική κρίση. Ελπίζω τα επόμενα χρόνια, συνεπικουρούσας και της κρίσης, να αναδείξει και πάλι τα διαχρονικά θετικά της χαρακτηριστικά, όπως η αγάπη για δημιουργία, για μόρφωση, να γίνει και πάλι μία κοινωνία λιγότερο φοβική στις αλλαγές, των ανοικτών οριζόντων, κοσμοπολίτικη σε όλα της. Αυτή η κοινωνία δεν μπορεί παρά να στηρίζεται στην ισονομία, στην αξιοκρατία, στην κοινωνική αλληλεγγύη. Είμαι αισιόδοξος ότι οι νέοι έχουν αντιληφθεί τις τεκτονικές αλλαγές που συνέβησαν τα τελευταία χρόνια και ήδη αντιδρούν με εξωστρέφεια, με περισσότερη δουλειά, με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης. Αυτή την αίσθηση μου δίνουν οι συζητήσεις με τους φοιτητές μου”.
“Ζούμε την εποχή των τεράτων”
Ο γιατρός ορθοπεδικός Χάρης Βαβουρανάκης λέει:
“Νομίζω ότι την σημερινή εποχή την περιγράφει απόλυτα η ρήση του Gramsi, ο παλιός κόσμος πεθαίνει ο νέος πασχίζει να γεννηθεί, ζουμε την εποχή των τεράτων. Είναι προφανές ότι σʼ αυτην την κρίση, που από κρίση ηθικής μετουσιώθηκε σε κρίση οικονομική, και σήμερα μετατράπηκε σε κρίση επιβίωσης, η λύση είναι αμειγώς πολτική.
Είναι ευκαιρία με αφορμή τα "τέρατα" της χρυσής αυγής (τα μικρά δεν είναι ορθογραφική αμέλεια), να υλοποιηθούν σοβαρές πολιτικές πράξεις.
Να αλλάξει ο νόμος περί της ευθύνης υπουργών. Είναι ο νόμος που στα λόγια όλοι θέλουν να αλλάξει αλλά κανείς δεν τολμά να ξεκινήσει την διαδικασία. Η κοινωνία το αναμένει, η πολιτική ηθική το απαιτεί, το πολιτικό μέλλον το προϋποθέτει”.
Ο ίδιος τονίζει ότι έχουμε ανάγκη από ένα σύστημα ανθρωποκεντρικό, αξιοκρατικό και δίκαιο και καταλήγει:
“Πιστεύω πως ήρθε ο καιρός να διαλέξουμε την ζωή που θέλουμε να ζήσουμε. Ήρθε ο καιρός να μπορούμε αξιοκρατικά να διαλέγουμε αυτούς που θα δίνουν χρώμα στη ζωή μας, τους εκφραστές του οράματος κι όχι τους διαχειριστές της πολιτικής”.
Χρειαζόμαστε έναν ηγέτη που θα πει “δεν θα αφήσουμε κανένα αβοήθητο”
Ως μηχανικός κινητήρων αεροπλάνων στην Πολεμική Αεροπορία εργάστηκε για 37 χρόνια ο Γιώργος Βιδάκης, συνταξιούχος σήμερα του Δημοσίου, ο οποίος τονίζει ότι η Ελλάδα χρειάζεται έναν ηγέτη που θα πει στον κόσμο και θα το εννοεί “δεν θα αφήσουμε κανένα αβοήθητο”.
Ο Γ. Βιδάκης λέει:
“Μόνο πολιτικό όπλο σωτηρίας της χώρας στις σημερινές συνθήκες είναι η Αλήθεια, το πιο αποτελεσματικό και επικίνδυνο γιʼ αυτόν που το χρησιμοποιεί από όλα τα πολιτικά όπλα. Για να ηγηθεί ένας ηγέτης ή μια πολιτική δύναμη μιας προσπάθειας σωτηρίας της χώρας με κάποιες αξιώσεις, πρέπει να πει στον ελληνικό λαό, και να το πιστεύει: «Θα ζήσουμε με ψωμί κι αλάτι, θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι, θα μοιράσουμε το φαΐ και τη δουλειά, δεν θα αφήσουμε κανέναν αβοήθητο, χωρίς ψωμί, στέγη και φάρμακα, αλλά θα σηκώσουμε πάλι τη χώρα μας όρθια και θα την κάνουμε καλύτερη». Οποιαδήποτε προσπάθεια εξωραϊσμού της κατάστασης και δημιουργίας αυταπατών είναι χειρότερη από λάθος, είναι έγκλημα στις σημερινές συνθήκες και μπορεί να οδηγήσει σε καταστάσεις χειρότερες από της Αιγύπτου. Για να μπορέσει, φυσικά, να πει τέτοια πράγματα οποιοσδήποτε ηγέτης ή πολιτική δύναμη οφείλει να δίνει ο ίδιος πρώτος το παράδειγμα αλληλεγγύης”.
Ο ίδιος υπογράμμισε:
“Δεν είναι δυνατό να πληρώνουν την κρίση μόνο μισθωτοί και συνταξιούχοι, ιδιοκτήτες ακινήτων και αδύναμα τμήματα του πληθυσμού που χρήζουν προστασίας. Δεν είναι δυνατόν να περιοριζόμαστε σε ρητορικές κατά της φοροδιαφυγής, αφήνοντάς τη στο απυρόβλητο και επιβαρύνοντας ταυτόχρονα με ληστρικούς, δημευτικούς φόρους μόνο όσους δεν μπορούν να κρύψουν τα εισοδήματά τους ή τα ακίνητά τους και οι άλλοι να μην πληρώνουν τίποτα. Με δυο λόγια, χρειάζεται επανίδρυση όχι μόνο του κράτους, αλλά της ίδιας της χώρας, που κατάντησε ένα απέραντο «λαμογιστάν, εργολαβιστάν, ρουσφετιστάν», οργανωμένο γύρω από τη διαπλοκή και την πελατεία, προτού πέσει και για να πέσει θύμα των αγορών”.
Φοβάμαι τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής
Η νευρολόγος Ιωάννα Αμερίδου σημειώνει ότι αυτό που την φοβίζει είναι η διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής. Και εξηγεί:
“Παλαιότερα ήταν πιο φανερή η ύπαρξη της κοινωνικής συνοχής, κατόπιν στα χρόνια της οικονομικής ευμάρειας ίσως δεν προβλημάτιζε τόσο, στους δύσκολους καιρούς που ζούμε δοκιμάζεται.
Αυτό που ελπίζω είναι ότι θα αναπτυχθεί περισσότερο το πνεύμα της συνεργασίας, η αλληλεγγύη και θα γίνουμε περισσότερο παραγωγικοί εντός αλλά και εκτός χώρας, η μεγαλύτερη εξωστρέφεια κρίνεται απαραίτητη”.

