Έχετε στο παρελθόν ασχοληθεί με τη λογοτεχνία; Έχετε κάποια σχέδια για το μέλλον;
«Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω στίχους κι ένα βιβλίο με συντροφεύει πάντα. Απολαμβάνω και ζω την Ποίηση με κάθε τρόπο. Η ίδια η ζωή είναι Ποίηση και μόνο ζώντας την κάθε στιγμή ποιητικά θα νικήσουμε το θάνατο. Να κάνουμε πράξη τα λόγια του ηλιοπότη Ελύτη, ο οποίος με το στόμα της Μαρίας Νεφέλης μαρτυρά πως: «Μέρα τη μέρα ζω». Μʼ εμπνέει η αίσθηση της δημιουργίας, να έχω, δηλαδή, μπροστά μου ένα λευκό χαρτί και να παλεύω να του δώσω μορφή και υπόσταση. Να διαλύω με φως κάθε σκοτάδι και να γεννάω με πάθος κάτι νέο. Κατά τα εφηβικά μου χρόνια το περιοδικό «Μετρό» με είχε τιμήσει με το να επιλέξει σε διαγωνισμό ένα ποίημά μου και να το δημοσιεύσει μαζί μʼ εκείνα των άλλων συμμετεχόντων. Αυτόν τον καιρό βέβαια, το έργο που κλήθηκα να υπηρετήσω είναι άκρως επιστημονικό- αν και πάντα ανοιχτό σε διάλογο με τη λογοτεχνία- αλλά το αληθινό μου όνειρο είναι νʼ αφιερωθώ στον υπέροχο κόσμο της Ποίησης. Τα πιο κοντινά σχέδιά μου είναι νʼ αγγίξω το πρώτο μου βιβλίο, τη βραβευθείσα, πλέον, μεταπτυχιακή μου διατριβή για τον Καζαντζάκη, «Το πρόσωπο του Χριστού στον Νίκο Καζαντζάκη», η οποία θα ταξιδέψει σε λίγο καιρό από τις εκδόσεις «Αρμός» και να ολοκληρώσω τη διδακτορική μου διατριβή «Θεός, κόσμος, άνθρωπος. Σπουδή στα κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Νίκου Καζαντζάκη», την οποία και συγγράφω αυτόν τον καιρό».
Εσείς ποια έργα του Καζαντζάκη ξεχωρίζετε;
«Αν και κάθε έργο του μεγάλου συγγραφέα είναι ιδιαίτερο και ξεχωριστό, καθώς το καθένα έχει πάντα κάτι μεγάλο να μας πει και να μας διδάξει κιʼ έτσι δεν μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει κάποιο από αυτά, παρʼ όλα αυτά προσωπικά μέσα μου, έχω όντως αγαπήσει ακόμη πιο ιδιαίτερα κάποια συγκεκριμένα έργα του, καθώς μʼ εκφράζουν απόλυτα. Αγαπάω ιδιαίτερα το βιβλίο του «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», καθώς εκεί μέσα ζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας ο μέγας αλήτης Αλέξης Ζορμπάς, ο οποίος μας μαθαίνει με το αδάμαστο πάθος του, πως η μεγαλύτερη αμαρτία είναι να δραπετεύουμε από τη ζωή, όπως και το βιβλίο του «Ο Φτωχούλης του Θεού», στο οποίο με συγκινεί η θυσιαστική αγάπη του αγίου Φραγκίσκου για τον άνθρωπο και την κτίση. Επίσης, αγαπώ ιδιαίτερα την πνευματική του αυτοβιογραφία «Αναφορά στον Γκρέκο», στην οποία έχω την συγκίνηση να βιώνω σε κάθε σελίδα της, την ίδια τη ζωή του συγγραφέα και φυσικά την «Ασκητική», η οποία αποτελεί και την πεμπτουσία της ανυπότακτης σκέψης του».
Τι σημαίνει για σας η διάκρισή σας;
«Τιμή, συγκίνηση, χαρά, χρέος, δύναμη κι ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη για να συνεχίσω... Αφορμή και κίνητρο για να εργαστώ ακόμη σκληρότερα, δίχως καμία διάθεση επανάπαυσης, αλλά πάντα μʼ επα- γρύπνηση.
Σημαίνει πως υπάρχουν άνθρωποι που καρτερούν από εμένα κάτι σημαντικό και που αισθάνονται τον καημό μου και την αγωνία μου, αλλά κυρίως αγαπούν τον μεγάλο συγγραφέα, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα... Κι όχι μόνο μʼ αισθάνονται, αλλά και με στηρίζουν τόσο δυνατά με τη μεγάλη τους αγάπη. Με το Α΄ Διεθνές Βραβείο «Νίκος Καζαντζάκης» από τη «Διεθνή Εταιρεία Φίλων Νίκου Καζαντζάκη» - τʼ οποίο και μόνο που φέρει τʼ όνομα του μεγάλου Κρητικού μʼ ανατριχιάζει και με συγκλονίζει βαθύτατα- αισθάνθηκα τον ίδιο τον συγγραφέα να μου χτυπά φιλικά τον ώμο και να μου ψιθυρίζει: «Δεν τα πήγες κιʼ άσχημα μικρή...
Είσαι σε καλό δρόμο... Στο δρόμο του ανήφορου... Συνέχισε... Και “Φτάσε όπου δεν μπορείς!”».
