ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας.
Μια ιστορία των αρχών του 17ου αιώνα, τι σχέση μπορεί να έχει με το σήμερα;
Μια γυναίκα πενήντα ενός χρονών πέφτει από την ψηλή καμάρα του γιοφυριού της Άρτας και σκοτώνεται… Η κόρη της, μια επιτυχημένη συγγραφέας, έρχεται στην Άρτα από την Αθήνα, να ανακαλύψει αν η μητέρα της δολοφονήθηκε ή αυτοκτόνησε όπως λέει η τοπική αστυνομία. Δεν πιστεύει στην αυτοκτονία. Κάτι δεν της ταίριαζε. Είναι αποφασισμένη να το ανακαλύψει και να φθάσει με κάθε τρόπο στην αλήθεια.
Η ιστορία του γεφυριού της Αρτας, με τη θυσία της γυναίκας του αρχιμάστορα, ζωντανεύει και πάλι σχεδόν τρεις αιώνες αργότερα, με πρωταγωνιστές ανθρώπους της διπλανής πόρτας.
Το νέο βιβλίο της Μαρίας Κωνσταντούρου ʼʼΑγεφύρωτες σιωπέςʼʼ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Λιβάνηʼʼ μιλά για τα όρια του έρωτα, του μίσους, της αντιζηλίας, της εκδίκησης, του πάθους, της θέλησης, του ονείρου, της παιδικής βίας και της βουβής σιωπής. Με κρυμμένα μυστικά, με πάθη ανομολόγητα και με διάθεση των περισσότερων να κρύψουν κάτω από το χαλί του χρόνου ό,τι τους πλήγωσε στο παρελθόν. Δεν είναι ούτε ιστορικό μυθιστόρημα, ούτε ψυχογράφημα, ούτε και αστυνομικό θρίλερ. Εχει, όμως, στοιχεία και από τα τρία.
Ένα γοητευτικό βιβλίο που οι σελίδες του σε τυλίγουν σαν μαγνάδι, ιστορίες ζωής σαγηνευτικές και ταυτόχρονα βίαιες, όπου οι πληγές δεν γιατρεύονται ποτέ, μήτε μερεύουν οι καημοί, ούτε τα πάθη τιθασεύονται.
Το βιβλίο
Ένα μυστικό που το ξέρουν δύο παύει να είναι μυστικό… Πόσο βαρύ είναι για ένα πληγωμένο παιδί το δικό του μυστικό; Πόσο απάνθρωπο είναι το μυστικό ενός εγκληματία; Πόση αγάπη κρύβει το μυστικό ενός ερωτευμένου; Πόσο αιώνια είναι τα σκοτεινά μυστικά που κρύβονται στην καρδιά μιας γέφυρας;
Μια τραγική ιστορία του 17ου αιώνα ξετυλίγεται δίπλα στις όχθες του ποταμού Άραχθου και αφήνει μέσα από τους ήρωές της να ζωντανέψει ο θρύλος του γεφυριού της Άρτας.
Παράλληλα, μια ιστορία του σήμερα, με ήρωες που δεν φαίνεται να διαφέρουν, αντίθετα, μοιάζουν να κουβαλούν μαζί τους τον ίδιο πόνο, την ίδια αγάπη, τα ίδια λάθη, τα ίδια μυστικά…
Κι όλα αυτά αγκιστρωμένα πάνω σε παιδικές ψυχές που πληγώθηκαν και δεν μεγάλωσαν ποτέ. Κι αυτές που το κατάφεραν, ήταν μόνο για να πληγώσουν με τη σειρά τους, παίρνοντας έτσι τη δική τους εκδίκηση που, τι ειρωνεία, δεν κατόρθωσε ποτέ να τους χαρίσει ούτε την ευτυχία που στερήθηκαν, αλλά ούτε τη λύτρωση που αναζητούσαν…
