Της Αντωνίας Κουτσάκη

Έναν ιδιαίτερο καλλιτέχνη τον οποίο έχουν χαρακτηρίσει ποιητή του καμβά,τον Αλέξη Ακριθάκη επέλεξε η εικαστικός –ζωγράφος Χρύσα Βαθιανάκη να γνωρίσει στα παιδιά που συμμετέχουν στο Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Αλικαρνασού του Δήμου Ηρακλείου, οδηγώντας τα σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και φως. ʽʼΤα παιδιά –λέει η ίδια μιλώντας στην “Π” οδηγήθηκαν μέσα από το πάθος του ιδιαίτερου αυτού καλλιτέχνη στα σωστά μονοπάτια της καλλιτεχνικής δημιουργίας παίρνοντας τα σύμβολα από το έργο του: ήλιος, καράβι, βαλίτσα, ποδήλατα, τόξα, πουλιά, καρδιές, ελληνικές σημαίες, τραινάκι, καρουζέλ, αποτέλεσαν το εικαστικό μας αλφαβητάριʽʼ. Οι μικροί ζωγράφοι γνώρισαν το σύμπαν του Αλέξη Ακριθάκη με χαρά και απέραντη χαρά και δημιουργικότητα.
ʽʼΔεν έφθασαν-συνεχίζει η κ.Βαθιανάκη- οι μέρες δημιουργίας. «Είδαν» όσα ήθελε να δει ο ζωγράφος. Ζωγράφισαν, κατασκεύασαν, ονειρεύτηκαν τις δικές τους ζωγραφιές και μαστοριέςʼʼ.
Όλο αυτό το μαγικό ταξίδι των παιδιών καθώς και όλες οι άλλες δραστηρότητες, μουσική, μοντέρνος χορός, κ.α. θα παρουσιαστεί την Τρίτη 13 Αυγούστου, στις 12 το μεσημέρι, λίγο πριν το ΚΔΑΠ Αλικαρνασσού, πριν κλείσει τις «βαλίτσες» του για διακοπές.
-Γιατί επιλέξατε να μάθουν τα παιδιά για το ζωγράφο Αλέξη Ακριθάκη;
«Στη ζωγραφική είναι περιττά τα λόγια, στην ποίηση είναι περιττά τα σχέδια. Κι όμως σχεδιάζεις ένα ποίημα η γράφεις μία ζωγραφική» μας λέει ο ζωγράφος. Έτσι δεν ήξερα αν ήθελα να γνωρίσω στα παιδιά την ποίηση ή την ζωγραφική… Όμως τα παιδιά οδηγήθηκαν μέσα από το πάθος του ιδιαίτερου αυτού καλλιτέχνη στα σωστά μονοπάτια της καλλιτεχνικής δημιουργίας παίρνοντας τα σύμβολα από το έργο του: ήλιος, καράβι, βαλίτσα, ποδήλατα, τόξα, πουλιά, καρδιές, ελληνικές σημαίες, τραινάκι, καρουζέλ, αποτέλεσαν το εικαστικό μας αλφαβητάρι.
-Το έργο του Ακριθάκη χαρακτηρίζεται από μια παιδικότητα αλλά όχι απλοϊκότητα, παιγνιώδη διάθεση, ένστικτο και αυθορμητισμό, σαν την αφήγηση ενός παραμυθιού. Τα περισσότερα απ αυτά χαρακτηρίζουν και τα παιδιά. Αυτό τα φέρνει κοντά στο έργο του μεγάλου ζωγράφου;
Στις σημειώσεις του την δεκαετία του 60 ο Αλέξης Ακριθάκης γράφει: «…Η σχέ- ση μου με τη ζωγραφική είναι εντελώς παρορμητική.
Βρίσκομαι μπροστά σ ένα χώρο άδειο. Μια μικρή κουκίδα, είναι ικανή να γίνει η αφετηρία. Υπακούω ….δεν ξέρω σε τι.Ίσως σ΄αυτή τη μικρή κουκίδα, ίσως σε αυτό τον τεράστιο ουρανό, σ΄ αυτή τη γη, σε σας, σε μένα. Η ζωγραφική μου είναι ένα παραμύθι η μία πραγματικότης...»
Ανάμεσα στο αληθινό και το παραμυθένιο, οι εικόνες του μοιάζουν αληθινές αλλά και τόσο εξωπραγματικές. Είχε τη δύναμη να ταξιδέψει τα παιδιά και να τα οδηγήσει στο δικό του κόσμο, στα δικά του παραδείσια πουλιά, στα ταξίδια των καραβιών του που ποτέ δεν ταξίδεψαν, να τα καθοδηγήσει με το συμβολισμό των τόξων του.
«…Είπα: Tόξα, μία βάρκα, μια καρδούλα και τόξα. Αυτό είναι. Καρδιές, τόξα, τετραγωνάκια σύννεφα. Σύννεφα τετραγωνάκια, ένα κομμάτι από ήλιο και θάλασσα.
Πω! Πω! Τόξα, καράβι με βαλίτσα μάτια! Είναι τρία τόξα κολλητά κι ένα μάτι μέσα σε τόξο. Άσπρο είναι τ΄ άλλα φύλα το ξέρεις. Είπες πως θα τα βλέπω. Θα σου λέω τι είναι κι εσύ θα ζωγραφίζεις».