Το βιβλίο των 406 σελίδων αρχίζει με τις πρώτες μνήμες στον γενέθλιο τόπο, το Ηράκλειο, με τον πατέρα της να διακόπτει τις σπουδές Οικονομικών στην Αθήνα, λόγω οικονομικής στενότητας και να δουλεύει στην Ένωση Κιτροπαραγωγών Κρήτης.
Η μητέρα της, κόρη εύπορης οικογένειας, εργαζόταν ως γραμματέας σε Ινστιτούτο Αγγλικών. Επίσημη ημερομηνία γέννησής της είναι η Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου του 1955 και ώρα 23.55, γιατί ο πατέρας της δεν ήθελε να αναγραφεί γενέθλια ημέρα Τρίτη και 13. Η αδελφή της γεννήθηκε τρία χρόνια μετά και, όταν οι συνάδελφοί του στο γραφείο τον παρηγορούσαν που δεν είχε γιο, τους απαντούσε: «Δεν χρειάζομαι. Έχω τη Γιάννα!».
Ένα κορίτσι από την Κρήτη, µε όνειρα και προσδοκίες, ζει µια ζωή που στιγµές-στιγµές θυµίζει παραµύθι: σπουδάζει, γίνεται δικηγόρος, αναµειγνύεται µε τα κοινά, σε αδιάκοπη αντιπαράθεση µε κατεστηµένες στάσεις και αντιλήψεις. Bιώνει τον κεραυνοβόλο έρωτα και βρίσκεται στην Ζυρίχη και στο Λονδίνο στο πλευρό του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ανακαλύπτοντας τον κόσµο των επιχειρήσεων - αλλά και την οικογενειακή ζωή...ωσότου την καλεί η διεκδίκηση και µετά η διοργάνωση των Ολυµπιακών Αγώνων από την Ελλάδα.
Eπιχειρεί να βοηθήσει στην συστράτευση και στην κοινή προσπάθεια, ζει βήµα-βήµα τις εµπλοκές και τα αδιέξοδα της ελληνικής πραγµατικότητας. Παρ' όλα αυτά, η προσπάθεια για τους Ολυµπιακούς Αγώνες της Αθήνας του 2004 µπόρεσε και απέκτησε την δική της δυναµική.
Πώς, λοιπόν, η Ελλάδα βρέθηκε από αυτό το σηµείο στην βαθιά κρίση που ζει – ιδίως µετά το 2010; Από την εµπειρία της, η Γιάννα Αγγελοπούλου επισηµαίνει ένα σηµαντικό, σταθερό πρόβληµα: το πρόβληµα ηγετικότητας, την αποφυγή ανάληψης ευθυνών ή την τάση µετατόπισής τους, µαζί και την συνεχή εσωτερική αντιπαράθεση - είναι µόνιµη τροχοπέδη στις προσπάθειες των Ελλήνων.
Η ουσία της συνοψίζεται στη φράση του Νίκου Καζαντζάκη από την «Ασκητική», με την οποία κλείνει την αφήγησή της η Γιάννα Αγγελοπούλου:
Νʼ αγαπάς την ευθύνη.
Να λες εγώ́, εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο.
Αν χαθεί εγώ θα φταίω...