-Πώς αντιμετωπίζει η τοπική κοινωνία έναν ξένο καλλιτέχνη;

Η προσωπική μου εμπειρία αυτούς τους λίγους μήνες που ζω στον Άγιο, είναι πραγματικά υπέροχη.

Έχω αισθανθεί “σαν στο σπίτι μου”, οι άνθρωποι είναι ζεστοί, δεκτικοί, αντιμετωπίζουν με ενδιαφέρον και θαυμασμό έναν καλλιτέχνη και τη δουλειά του και γεμάτοι προθυμία να υποστηρίξουν έναν καλλιτέχνη. Βέβαια, ίσως να βοηθάει και το γεγονός ότι και εγώ συμπεριφέρομαι με απλότητα, οικειότητα και φιλικότητα και δεν ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που όντας καλλιτέχνες είναι και ψώνια. Έχω κάνει ήδη καλούς φίλους εδώ.

-Πιστεύετε ότι ο τόπος που ζει ένας καλλιτέχνης διαμορφώνει και τη δουλειά του;

Όχι απαραίτητα. Στο ατελιέ μου επί χρόνια, ζώντας στο κέντρο της Λάρισας, με μόνη θέα τις πολυκατοικίες, ζωγράφιζα συχνά θάλασσες, λιμάνια, ελαιόδεντρα κι ουρανό, ενώ οι εικόνες μου ήταν μόνο αστικές. Ζωγράφιζα αυτό που μου έλειπε ίσως, που με ταξίδευε μακρυά από την πόλη.

Επηρεάζει κάπως τη διάθεση, τα χρώματα, τον τρόπο που θα προσεγγίσω ένα θέμα. Και παρατήρησα ότι μου γεννήθηκε η ανάγκη να δημιουργηθεί στο μέλλον μια σειρά έργων που θα αφορούν γωνιές, τοπία του τόπου. Πάντως αν ο καλλιτέχνης δημιουργεί έργα που αφορούν τον ανθρώπινο ψυχισμό και αναζητήσεις, δεν καθορίζετα η ζωγραφική του από το περιβάλλον. Έτσι κι αλλιώς “παίζω” με τη ζωγραφική, πειραματίζομαι, κάνω διαφορετικά πράγματα γιατί θα μου ήταν αφόρητα βαρετό το ίδιο μοτίβο, η ίδια τεχνοτροπία. Αφήνομαι, δεν ακολουθώ κανόνες, οπότε μπορεί σήμερα να δουλεύω ένα έργο ανθρωποκεντρικό και την άλλη εβδομάδα να με αγγίξει ένα τοπίο και να αρχίσω να ζωγραφίζω ψαρόβαρκες.

-Ο Άγιος Νικόλαος είναι ένας τουριστικός προορισμός. Πιστεύετε ότι η σύγχρονη τέχνη μπορεί να γίνει πόλος έλξης για ξένους επισκέπτες;

Εάν υπήρχε υποδομή σε αυτό τον τομέα σαφώς θα μπορούσε. Δεν υπάρχει όμως. Για να λειτουργήσει και η τέχνη ως πόλος έλξης στη χώρα μας θα πρέπει να υπάρξει σοβαρή υποδομή και υποστήριξη τόσο από το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού, με εκθέσεις και festival και προβολή κάθε μορφής τέχνης.

Η Ελλάδα “πουλάει” τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και δεν υποστηρίζει τη σύγχρονη ελληνική τέχνη. Το υπουργείο πολιτισμού είναι ανύπαρκτο. Πέρα από το ότι σε κάθε πόλη υπάρχει στοιχειωδώς κάποιο δημοτικό πολιτιστικό κέντρο που διατίθεται στους καλλιτέχνες, δεν υφίσταται τίποτα άλλο για ευρύτερη αξιοποίηση των καλλιτεχνών στη χώρα. Επʼ ευκαιρίας θέλω να ευχαριστήσω τον πολιτιστικό αθλητικό οργανισμό του δήμου για την πραγματοπίηση της έκθεσης στην Δημοτική Πινακοθήκη. Σας πληροφορώ ότι στην χώρα μας έχουμε έναν τεράστιο αριθμό καλλιτεχνών οι οποίοι είναι εξαιρετικοί. Καλλιτέχνες που ζουν στην επαρχία και είναι άγνωστοι στο υπουργείο Πολιτισμού, αναξιοποίητοι. Παραμένει λοιπόν Ελλάδα να είναι μόνο η Αθήνα. Καμία διοργάνωση που να καλεί δημιουργούς σε κατά τόπους περιοχές, καμία καταγραφή των καλλιτεχνών σʼ όλη την Ελλάδα και καμία υποδομή και ευρεία υποστήριξη. Πάντα τα πάντα περιορίζονται σε δυο τρεις γνωστούς καλλιτέχνες και δυο τρείς χώρους της πρωτεύουσας, όπου διατίθενται υπέρογκα ποσά ενίοτε, αλλά κονδύλια για τους υπόλοιπους καλλιτέχνες ποτέ. Οι πολιτιστικοί οργανισμοί έχουν στη διάθεσή τους εξαιρετικά φτωχά κονδύλια που συνήθως παρέχουν ένα μικρό αριθμό προσκλήσεων και κάποιες αφίσες προβολής. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες κάνουν προσωπικά τα έξοδα και καθετί που αφορά μια έκθεση. Οι μεγάλες γκαλερί έχουν υψηλό κόστος και πολλοί καλοί δημιουργοί παραμένουν καθηλωμένοι από το οικονομικό κόστος. Και έτσι ήταν τα πράγματα και πριν την κρίση. Απαιτεί τεράστιο προσωπικό αγώνα και θυσίες για να δημιουργείς μια πορεία στην τέχνη στη χώρα μας. Είμαστε ένα μεγάλο αναξιοποίητο και χωρίς υποστήριξη κομμάτι στην Ελλάδα, δυστυχώς.