Σʼ αυτή την ξεχωριστή συλλογή με τίτλο “Ανασαμίες”, ο αναγνώστης θα βρει κείμενα ευκολοδιάβαστα, με λογοτεχνική δομή και σπιρτόζικο ύφος, που χαρίζουν ευχάριστες ώρες, προβληματισμό, νόστο και καυστικότητα, σερβιρισμένα με έναν δηκτικό αλλά χιουμοριστικό πολλές φορές τρόπο ώστε να μην μπορείς να τα σταματήσεις στη μέση. Εξ άλλου μια ανασαμιά είναι το καθένα!
Θέματα επίκαιρα και διαχρονικά, ψυχογραφικά, κοινωνικού ενδιαφέροντος που επαγωγικά σου εμφυτεύουν αβίαστα προτάσεις και κάλεσμα να συμμετάσχεις στον ανέλπιδο αγώνα του για τη σωτηρία της σημερινής ανα- βράζουσας κι υποβαθμισμένης κοινωνίας.
Είναι σα γλυκές μπουκιές, «σερβιρίσματα ψυχής» έλεγε ο Κονδυλάκης, που τα αρχίζεις, νιώθεις την ψυχή του δημιουργού παλλόμενη, και χωρίς να το καταλάβεις τελειώνουν με μια γεύση ανάμικτη στις αισθήσεις σου. Πόνο, ντροπή, πίκρα ή γέλιο, αγανάκτηση, προβληματισμό και πάντα μια ελπίδα και διδαχές για τον καθένα.
Δε γράφει. Σου κουβεντιάζει. Με αγάπη κι εμπιστοσύνη. "Μπιστικά", όπως ο ίδιος λέει στην κρητική ντοπιολαλιά. «... έλα να σου πω μπιστικά. Κάθε φορά που μου τελειώνει το οξυγόνο, δίνω μια, πετώ τα εφήμερα κι αφηρημένα, αρπώ το κοντύλι κι αρχινίζουν με πάθος τα ψυχοδάχτυλά μου να σου μιλούνε....»
«...κι υστερνά, αλαφρωμένος που έπραξα το χρέος μου, κοιτώ τον ουρανό και, λαίμαργα, παίρνω ανάσες».
“Τα ταξιδιάρικα ετούτα αφτέρουγα πουλιά” σημειώνει ο συγγραφέας ιστορίες, διηγήματα, άρθρα ή χρονογραφήματα, όπως θέλεις βάφτισέ τα, ψίθυροι καρδιάς στο αυτί σου είναι· από μέρους μου.
Άγνωρο πώς, μετά την οριακή νυχτιά που θεία δύναμη με έβγαλε ζωντανό απ' το φλεγόμενο σπίτι μου και ξέκρινα άλλους να πονούν και να νοιάζονται, άλλους να αδιαφορούν κι ελάχιστους, ίσως, να χαίρονται, έτσι, χωρίς σκέψη, ένα πείσμα, μια κρυφή ελπίδα και μια δυνατή πίστη οδήγησαν το χέρι μου να σάξει πρώτα τα χαλάσματα, να μπει σε μια τάξη η ζωή μας κι υστερνά να γράφει όχι για τη δίκιά μου αλλά για του σύνολου και της μάνας γης τη φθορά που διαπράττει ο άνθρωπος.
Και να, πέμπω σου απʼ τη μεριά μου μερικά από δαύτα να αφουγκραστείς, μπορεί και να νιώσεις, το βαρύ φορτίο στα πνεμόνια μου που με κάνει να πλαντώ, να πνίγομαι κι άξαφνα να πετιέμαι στην οροκορφή ή στο γιαλό, να παίρνω αγέρα και θάρρετα πως η ζωή, μπορεί να είναι αγώνας, μα είναι πιο όμορφη, πιο γλυκιά απ' ότι πασκίζουν να μας τη σερβίρουν μασκαρεμένη οι χρυσοθήρες κι οι μηδενιστές της τραγικής εποχής που βιώνουμε. Ξέπνοος σα γυρίζω, καταλαγιάζω, ρεμώ και συνεχίζω τη ζωή. Δηλαδή, τον αγώνα. Κι είναι σίγουρο πως ο τίμιος αγώνας, μας θρέφει. Μας γιγαντώνει. Γράφω, κι ο λάκκος απύθμενος μπροστά μου έτοιμος να με καταπιεί σαν χάσω την ισορροπία μου σε τούτη την ακροβασία. Δεν είναι, βλέπεις, διηγήματα μηδέ και μυθιστορήματα. Έχουν το δικό τους δυναμικό, έχουν αρχή και τέλος και βρίθουν μηνύματα απλά, καυστικά ή και δηκτικά.
Δεν με υποχρεώνει κανείς, δεν με πληρώνει κανείς, μηδέ και με σκιάζει. Οι χτύποι της καρδιάς μου προστάζουν. Και πάντα σέβομαι τον εαυτό μου, τον εκδότη και πάνω απ' όλα εσένα τον κυρίαρχο αναγνώστη.
Κι ως πάω να χαλαρώσω, καμώματα άπρεπα μικρώνε και μεγάλων παίρνουν μορφή πανάρχαιου ερπετού που με κοντεύει και μπήγει τα νύχια του, να ξεσκίζει τις σάρκες μου, ώσπου να το κάνω πράξη, αλαφιασμένος, ν' αρχινήσω πάλι καινούργιο γράψιμο. Να καλέσω κι εσένα για τη σωτηρία του σημερινού ανθρώπου. Κι ας φαντάζει αδύνατο. Ο αγώνας για το αδύνατο έχει άλλη χάρη. Και μπορούμε να πετύχουμε το αδύνατο με το πνεύμα και τη βαθιά πίστη.
Αναλογίζομαι αμέτρητες τις νύχτες με τη Δαμόκλειο σπάθη να κρέμεται από πάνω μου, ώσπου να 'ρθει η ώρα να τελειώσω το γράψιμο και να στείλω το κείμενο στην εφημερίδα. Ένα την βδομάδα. Κι η εφημερίδα ταξιδεύει γρήγορα κι αλάργα. Μπαίνει σε σπίτια, γραφεία, καφενεία, μαγαζιά, στο λεωφορείο, τραίνο, πλοίο, παντού. Χιλιάδες μάτια, πολλοί οι φίλοι.
Από τους φίλους αυτούς, λοιπόν, δέχτηκα ερεθίσματα να μαζώξω μερικά να σου τα δώσω συγκεντρωμένα.
-Είναι πολλοί που θέλουν να τα διαβάσουν, μου λένε, με πείσανε και να η πρώτη συλλογή έτοιμη, στα χέρια σου”.
