-Εργαστήκατε σε τράπεζα για χρόνια. Αυτό αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα στο έργο σας;

Τη δουλειά μου την αγαπούσα πολύ. Στην Τράπεζα Ελλάδος όπου εργαζόμουν συμμετείχα σε όλους τους μεγάλους αγώνες του συνδικαλιστικού κινήματος των τραπεζοϋπαλλήλων. Εργαζόμουν στην βιβλιοθήκη Οικονομικών Μελετών ώσπου η Τράπεζα μου έδωσε υποτροφία και σπούδασα βιβλιοθηκονομία. Εκεί ένιωσα ότι θα γινόμουν ποιήτρια. Όμως το έκρυψα βαθιά μέσα μου και συνέχιζα να είμαι μια ευσυνείδητη υπάλληλος. Γνώρισα τον Γιάννη Ρίτσο, πέρασαν τα χρόνια, χάθηκε ο Ρίτσος και τότε άφησα την Τράπεζα για να εκδώσω το πρώτο μου βιβλίο.

-ʽʼΔεν ξεθυμώνω με την ποίηση. Αν ηρεμώ αυτό να φοβηθείςʼʼ. Έγραφε ο Μ.Κατσαρός. Σήμερα στην εποχή της κρίσης ποιος είναι ο ρόλος των ποιητών και εν γένει των ανθρώπων της διανόησης;

Την εποχή που κλείνει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, που κλείνουν ιστορικά βιβλιοπωλεία όπως η Εστία, αντιστεκόμαστε. Γιατί με την ποίηση ο αναγνώστης θα ξανακερδίσει τον χαμένο λόγο, θα διασώσει τη μνήμη, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα.

-Κάποιες δύσκολες εποχές για τη χώρα μας ο λόγος των ποιητών έγινε τραγούδι στο στόμα των απλών ανθρώπων. Σήμερα έχουμε ανάγκη την ποίηση;

Η ποίηση είναι η πιο ανιδιοτελής ενασχόληση

του ανθρώπου. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει

δίχως να ονειρεύεται. Και η ποίηση είναι το ταξίδι

για το όνειρο. Όσο η ανθρωπότητα απειλείται,

τόσο η αποστολή του ποιητή είναι πολύτιμη.