Εγώ για ποδοσφαιρικά δεν έχω ποτέ γράψει. Τόσα χρόνια οπαδός και φίλαθλος το όφειλα στην ομάδα. Και βρήκα την ευκαιρία. Υστερόβγαλα που λένε...
Ε, λοιπόν, την περασμένη Κυριακή, στα ελληνικά γήπεδα ξετυλίχθηκε μια τουλάχιστον παράξενη ποδοσφαιρική ιστορία. Στους πλέον κρίσιμους φετινούς αγώνες και μέχρι τα τελευταία λεπτά, λες και εφαρμοζόταν ένα “σχέδιο” που ευνοούσε όλες τις ομάδες πλην του ΟΦΗ. Και αν όχι σχέδιο, τουλάχιστον μια παράδοξη και “ύποπτη” πραγματικότητα.
Ολα λοιπόν φαίνονταν να συνωμοτούν εις βάρος της ομάδας έως τα πολύ τελευταία λεπτά. Σημειώνονταν τεράστια σκορ, ασυνήθιστα για το ελληνικό πρωτάθλημα, τη δυναμικότητα και το παρελθόν των ομάδων. Κάπου αλλού οι εστίες έμεναν ανέπαφες. Τυχαίο; Τι να πω...
Και ξάφνου, σε κάποιο γήπεδο κάποιος (“θεός” ή “διάβολος” άραγε;) έβαλε το... πόδι του (σε λάθος θέση) ενώ στο τοπικό γήπεδο η μπάλα που άλλοτε αποκαλείται “θεά” και άλλοτε “πόρνη” (στην περίπτωση δεν είναι εξακριβωμένο πώς έδρασε) ερχόταν... λουκούμι στο κεφάλι ενός έγχρωμου φιλότιμου παίκτη που κυριολεκτικά αγωνιζόταν με ένα χέρι (το άλλο “κρεμόταν” και πονούσε ήδη πολλή ώρα).
Και ω του θαύματος (δεν ήταν;) Οι ισορροπίες άλλαξαν εν ριπεί... κεφαλιού. η σούπα χάλασε. Στην παράγκα έπεφτε τώρα και η πόρτα. Ολα ανατράπηκαν και οι ποδοσφαιρικοί έσχατοι δεν έγιναν βέβαια πρώτοι, ωστόσο άρχισαν να βλέπουν σωτηρία. Και ήρθαν και οι κεραυνοί (η Αγία Βαρβάρα δίπλα είναι και να πω την αμαρτία μου, έτσι όπως έβλεπα “καπάκι” τον σταυρό της εκκλησίας της πάνω από τα ανατολικά γκολπόστ της ευχήθηκα και γω, όπως και άλλοι φαντάζομαι: “μόνο ο Αναστασιάδης θα είναι”;). Και ήρθε και η ισοφάριση. Και άρχισαν να γυνρούν πίσω οι αιώνια βιαστικοί Ελληνες που δεν πίστευαν στʼ αυτιά τους. Τα ʽχασαν όμως τα μάτια τους και τα επιτόπου συναισθήματά τους. Αλήθεια, παλικάρια, ως πότε θα έρχεστε στο γήπεδο μια ώρα πριν και θα εξαφανίζεστε στα δύκολα; Και αν το πράτταμε έτσι οι περισσότεροι; Μιας και λες οι εναπομείναντες “πιστοί” δώσαμε καλή αύρα και ενέργεια στην ομάδα την ύστατη στιγμή.
Οφείλω και δύο λόγια για τον διαιτητή που διέκοψε το παιχνίδι. Για μένα, πέρα από ωφελιμότητα για την ομάδα μας, φέρθηκε παλικαρίσια και επιτέλους, αντίθετα στην ολοκληρωτική και συνήθη ελληνική πρακτική σε ανάλογες περιπτώσεις. Πώς το λέμε συνήθως: Ενας ρε παιδιά, ένας! Ε, αυτός ο ένας επιτέλους βρέθηκε! Ο άνθρωπος δεν συνέχισε προφανώς επειδή έλαβε υπόψη του πέρα των άλλων, ότι δεν θα παιζόταν μόνο λίγα λεπτά αλλά μισό αν όχι... ολόκληρο ημίχρονο. Κι αν τελείωνε ποτέ.
Και κάτι άλλο: Επειδή πολλά ακούγονται: Λέτε να ήταν όλα ένα πακέτο συνωμοσίας; Και ο διαιτητής και ο “αυτογκολτζής” και η... συμπόνοια των αντιπάλων προς τον δικό μας σακατεμένο παίκτη που τον... άφησαν να πετύχει τέρμα; Πολύ χοντρό για πιστευτό. Μάλλον κάτι μου πάει περισσότερο για το περίφημο εκείνο ισοζύγιο ισορροπίας και δικαίου που μοιάζει να υπάρχει στο σύμπαν και να αποτρέπει κάποιες φορές αδικίες, όταν όλα φαίνονται χαμένα και όταν εσύ προσπαθείς τίμια και επιμένεις.
Ως υστερόγραφα.
1) Σύσταση προς την 4: Ρε παιδιά, όλα καλά, δε λέω, αλλά φωνάζατε τα συνθήματα ετεροχρονισμένα. π.χ. εκείνο το: “Αθήνα.... ο ΟΦΗ δεν πεθαίνει” αν θυμάμαι καλά δεν το φωνάζατε στο σωστό χρόνο. Μπορούσατε π.χ. να το λέτε όταν ο... τρομαγμένος Ατρόμητος αποχωρούσε. Γιʼ αυτό λοιπόν κάθε... σύνθημα στον καιρό του.
2) Προς τις ποδοσφαιρικές Αρχές: Κύριοι, τώρα που τόσο κλάμα έπεσε για την ΑΕΚ (δεν λέω, συμπαθής ο σύλλογος), αλλά αφού είναι έτσι, βγάλτε ένα ρημάδι νόμο που να απαγορεύει ρητά την κάθοδο στην πάλαι ποτέ Βʼ Εθνική (των) μεγάλων συλλόγων. Οχι τίποτε δηλαδή, να “γίνω” και γω μεγάλη ομάδα και να κοιμάμαι τουλάχιστον ήσυχα τα Σαββατοκύριακα.
3) Προς την ομάδα: Καλή δύναμη παιδιά, τα καλύτερα στην Τρίπολη. Λάβετε δε σοβαρά υπόψη σας ότι θα ʽχετε να κάνετε με ψυχικά συντετριμμένους συναδέλφους σας από τη βαριά ήττα. Και να έχετε πάντα μέσα στο μυαλό σας το μάθημα που την Κυριακή δώσατε εσείς οι ίδιοι στους εαυτούς σας. Οτι ο επιμένων τίμια μπορεί μεν να μην νικά πάντα, ωστόσο τις πιο πολλές φορές - έστω την ύστατη στιγμή - δικαιώνεται. Και αυτή νίκη είναι. Ισως και πιο σπουδαία...
4) Προς τον εαυτό μου: Να πάρει η ευχή ακόμα βραχνιασμένος είμαι από τις φωνές της Κυριακής, αλλά χαλάλι. Τουλάχιστον μπορώ και γράφω.
