Έχει πλάκα, αν και το θέμα είναι σοβαρό, να διαβάζεις και να ακούς να υμνούν τον Πέτρο Θεοδωρίδη αυτοί που μέχρι πρότινος τον έκραζαν για τις παραγοντικές του ιδέες και πράξεις.

Και εντάξει ο αποθανών δεδικαίωται αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλύτερα να μην μιλάει κανείς. Ο Πέτρος Θεοδωρίδης είναι ο δεύτερος παράγοντας που φεύγει το τελευταίο δάστημα από την ζωή μετά την απώλεια του Απόστολου Παπουτσάκη το περασμένο καλοκαίρι. Ένας παράγοντας που πρωταγωνίστησε τα τελευταία χρόνια είτε με τον Ηρακλή είτε με τον Πανσερραικό και που είχε πολλούς φίλους αλλά και ορκισμένους εχθρούς.

Ο Θεοδωρίδης ήταν ένας παράγοντας που θήτευσε για 30 και πλέον χρόνια υποστηρίζοντας με πάθος τα συμφέροντα των ομάδων τις οποίες υπηρέτησε. Είχε πάντα καλές σχέσεις με το παρασκήνιο και ήρθε πολλές φορές σε ρήξη με τους αντιπάλους του είτε από την θέση του προέδρου των ομάδων του είτε από την θητεία του στην Ένωση Βʼ και Γʼ Εθνικής. Σε όλα αυτά τα χρόνια από το 85 και μετά που δραστηριοποιήθηκε στον χώρο είχε και πολλές κόντρες με τον ΟΦΗ εντός και εκτός γηπέδου. Η πρώτη φορά που βρέθηκαν αντιμέτωποι ήταν στον τελικό του 87 με νικητή τον ΟΦΗ απέναντι στον Ηρακλή του Χατζηπαναγή και του Κωφίδη. Τα ξίφη τους διασταυρώθηκαν και άλλες φορές με έπαθλο μια θέση στην Ευρώπη. Ποιός θα ξεχάσει ένα παιχνίδι τελευταίας αγωνιστικής του Ηρακλή στον Πύργο με τον Πανηλειακό που του έδωσε το ευρωπαικό εισιτήριο σε βάρος του ΟΦΗ που την ίδια ώρα κέρδιζε τον Απόλλωνα στην Ριζούπολη. Στην ιστορία έμεινε και η φιλία του με τον Αρη Λουκόπουλο της Παναχαικής και τον Κώστα Αλαμάνο του Απόλλωνα. Ήταν δυνατός στο παρασκήνιο, βοήθησε τον Ηρακλή αλλά ακολούθησε και αυτός την μοίρα πολλών παραγόντων που έφυγαν νύχτα και κυνηγημένοι από τις ομάδες τους. Όταν έφυγε από τον Ηρακλή βρήκε για λίγο αποκούμπι στον Αγροτικό Αστέρα και λίγο αργότερα “έδεσε” στο δεύτερο λιμάνι του που ήταν οι Σέρρες. Με την εμπειρία και τις γνωριμίες του κατάφερε να βγάλει ξανά από την αφάνεια τα “λιοντάρια” και να επανακάμψει στο ποδόσφαιρο. Μπορεί ο Πανσερραικός να εξελίχθηκε σε… ασανσέρ ανεβοκατεβαίνοντας στην Σούπερ Λίγκα αλλά ήταν πάντα ένας υπολογίσιμος αντίπαλος που κανείς δεν ήθελε να τον έχει απέναντι του. Το ότι “περνούσε η μπογιά του” αποδείχθηκε περίτρανα και πριν τρία χρόνια όταν ο Πανσερραικός στην Βʼ Εθνική βρέθηκε από το πουθενά να διεκδικεί την άνοδο και τελικά να την κερδίζει στο ματς-παρωδία των πλέι οφ με τον ΟΦΗ στις Σέρρες. Είπαμε, μια περίεργη μοίρα τον ήθελε μια ζωή σχεδόν από διάφορες θέσεις και ομάδες να είναι απέναντι στον ΟΦΗ για τον οποίο είχε αναφερθεί πολλές φορές με όχι κολακευτικά σχόλια.

Υπήρξε αμφιλεγόμενος ακόμα και για τον καλλωπισμό του αλλά από την άλλη ήταν ένας παράγοντας που είχε δυνατή φωνή και δεν δίστασε να τα βάλει ακόμα και με τους οπαδούς των ομάδων του. Το αν ήταν καλός ή κακός παράγοντας δεν θα το πούμε εμείς αλλά θα το γράψει η ιστορία. Ούτε μπορούμε να πούμε αν θα λείψει από το χώρο του ποδοσφαίρου γιατί αυτή είναι βαριά κουβέντα. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι θα μείνει στην ιστορία ως ένας από τους παράγοντες που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα πράγματα τα τελευταία 30 χρόνια και τουλάχιστον εδώ στο Ηράκλειο θα τον θυμούνται πάντα ως ένα πολύ δυνατό και επικίνδυνο αντίπαλο. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε…

Νίκος Μαρκάκης