“Ο Ηρακλής ήταν ο αγαπημένος ήρωας-θεός των λατόμων, και γενικά θεωρούνταν προστάτης των χειρωνακτών και των ανθρώπων που εκτελούσαν βαριές εργασίες. Ανάγλυφα του Ηρακλή έχουν βρεθεί στα λατομεία της Σαλιάρας, της Αλυκής στο Βαθύ Θάσου (1η λειτουργία από τον 7ο π.Χ. αιώνα από τους Παριανούς) και της Πλύτρας Λακωνίας. Ο οικισμός στη θέση που τοποθετείται το Ηράκλειο υπάρχει, σύμφωνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα, τουλάχιστον από το 900 -950 π.Χ. .

Μήπως το όνομα της πόλης μας έχει σχέση με τον μυθικό Ιδαίο Ηρακλή και τους μεγάλους γωνιόλιθους που βλέπουμε και σήμερα ως κρηπίδα του Κούλε αλλά και τους δύο βραχίονές του ή ακόμα με το λατομείο από το οποίο αυτοί εξορύχτηκαν; Έχουν σχέση μήπως τα λαξεύματα που άφησαν στην είσοδο του λατομείου οι μινωίτες);

Είναι πράγματι ενδιαφέρον και προκαλεί θαυμασμό πως πάνω από 6.000 κυβικά μέτρα ογκόλιθων μεγάλου μεγέθους (μεγάλιθοι) μεταφέρθηκαν (μέσω της θάλασσας) από το παραθαλάσσιο τότε λατομείο στον Ανισσαρά, σε μία απόσταση πάνω από 20 χιλιόμετρα, για να δημιουργήσουν το μινωικό λιμάνι (ή άλλο μεγάλο έργο).

Το Ηράκλειο βέβαια στο διάβα του χρόνου άλλαξε όνομα, έγινε Κάστρο, Χάνδακας, Κάντια, Καντιγιέ για να το ξαναβρεί ουσιαστικά στις 20 Μάη του 1822 (ως επαρχία) και τυπικά αργότερα”.

Από το βιβλίο του Στέλιου Μ. Μανωλιούδη “Από τα αρχαία λατομεία στα μνημεία του πολιτισμού: μυθικοί ήρωες και αινίγματα τεχνολογίας”.