Από τον πρώην δήμαρχο Ηρακλείου κ. Μ. Καρέλλη πήραμε επιστολή στην οποία παραθέτει το ιστορικό της παραχώρησης των 76 ακινήτων στο Δήμο Ηρακλείου. Ο πρώην δήμαρχος θεωρεί μʼ ένα σοφιστικό τρόπο, είναι αλήθεια, ότι τα κληροδοτήματα που άφησαν τόσοι διαθέτες για το Πανάνειο έστω (αν και είναι αρκετά και του Βενιζελείου), ήθελαν να τα... δουν ως “μαγαζάκια” του Δήμου Ηρακλείου! Ο άνθρωπος δηλαδή που κληροδότησε στο “Δημοτικό Πανάνειο Νοσοκομείο” ένα λιόφυτο στο... Ζουρίδι Ρεθύμνου τα άφησε στο Νοσοκομείο, άρα στο δήμο! Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει κατά τη συνήθη λογική των παραγόντων μας...

Η “Π” αντιπαρέρχεται την γενικότερη επιχειρηματολογία του κ. Καρέλλη - αυτά θα τα βρει με τον κ. Κοκκίνη και την διοίκηση του ΠΑΓΝΗ- ωστόσο δεν μπορεί παρά να επισημάνει ότι η επιθυμία δεκάδων διαθετών δεν έγινε σεβαστή και πως 76 ακίνητα, πολλά από τα οποία “φιλέτα” στο κέντρο της πόλης, έμειναν αναξιοποίητα. Κι ένας Θεός ξέρει πού βρίσκονται τώρα...

Τα περί ανακριβειών που υπαινίσσεται ο κ. Καρέλλης μένουν ασχολίαστα. Εκτός κι αν αμφισβητεί το επίσημο ΦΕΚ και τα ίδια του τα σχόλια.

Η απάντηση

Γράφει ο κ. Καρέλλης για το θέμα:

“Η περιουσία είναι, πράγματι, όπως περιγράφεται από τον κ. Νίκο Κοκκίνη, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Βενιζελείου ΠΑΓΝ Ηρακλείου και τους νομικούς συμβούλους του ιδρύματος αλλά και από τον συντάκτη του σχετικού δημοσιεύματος της 23.2.2013.

Η αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική.

Η περιουσία ανήκε στο Πανάνειο Νοσοκομείο που δημιουργήθηκε από τη δωρεά του Πανανού και της Αθηνάς Θεοδουλάκη, ήταν στην δικαιοδοσία του Δήμου Ηρακλείου και εξυπηρετούσε την κοινωνία της πόλης του Ηρακλείου και της ευρύτερης περιοχής για πάρα πολλά χρόνια.

Προέρχετο δε η περιουσία αυτή είτε από την αρχική δωρεά του ζεύγους Θεοδουλάκη είτε από μεταγενέστερες δωρεές πολιτών του Ηρακλείου που είχαν με τον ένα ή τον άλλον τρόπο ευεργετηθεί από το ίδρυμα, βρίσκοντας την υγεία των.

Όταν, κατά την περίοδο της δικτατορίας των Απριλιανών, ο τότε ισχυρός (και γραφικός) άνδρας, ο Στυλιανός Παττακός, αποφάσισε την κατάργηση του Πανανείου, σκέφτηκε να μεταβιβάσει και το σύνολο της περιουσίας του στο Βενιζέλειο- κάτι που έγινε με τη σχετική παττακική ρύθμιση.

Όταν το 1975 ανέλαβε η νέα δημοτική Αρχή στην οποία βρέθηκα ως ο επικεφαλής της, είχαμε θέσει ορισμένους στρατηγικούς στόχους, όπως η επίλυση του (μονίμου) προβλήματος της ύδρευσης, η κατασκευή αποχετευτικού δικτύου και σταθμού βιολογικού καθαρισμού των αποβλήτων, η δημιουργία πρασίνου, η επέκταση του σχεδίου της πόλης, η δημιουργία πολιτιστικών υποδομών κ.λπ.

Ένας από τους στρατηγικούς στόχους ήταν και η επαναφορά της περιουσίας του Πανανείου στο Δήμο Ηρακλείου στον οποίο και δικαιωματικά ανήκε μετά τη θέση του ιδρύματος εκτός λειρουργίας, καθώς αυτό ήταν εξ ορισμού δημοτικό.

Για την επίτευξη και του στόχου αυτού εργάσθηκε για πολλά χρόνια και τελικά κατάφερε, συνεργαζόμενος με τον αείμνηστο Γιώργο Γεννηματά, επικεφαλής τότε του υπουργείου Εσωτερικών, να ψηφισθεί στη Βουλή ο νόμος που καταργούσε τη ρύθμιση του Παττακού και επανέφερε την περιουσία του Πανανείου στον Δήμο Ηρακλείου.

Πρόκειται για το νόμο του 1985 στον οποίο αναφέρεται το δημοσίευμα.

Θυμάμαι, μάλιστα, όταν ψηφιζόταν ο νόμος στη Βουλή. Βρέθηκα εκεί και προσπάθησα να επιτευχθεί ομοφωνία μιλώντας με τους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους των κομμάτων - κάτι που τελικά επιτεύχθηκε.

Έτσι η περιουσία του Πανανείου προστέθηκε στον Δήμο Ηρακλείου ενώ ο τότε αντιδήμαρχος για τα οικονομικά Ηρακλής Μιχελινάκης ανέλαβε να την καταγράψει λεπτομερώς.

Αυτή τη ρύθμιση του 1985 που έγινε με ομόφωνη απόφαση της Βουλής σκοπεύει, καθώς διαβάζω, να ανατρέψει ο κ. Νίκος Κοκκίνης και οι σύμβουλοι του ιδρύματος συνεπικουρούμενοι από τους νομικούς συμβουλάτορές των.

Είναι, πάντως, ενδιαφέρον να μάθουμε πώς θα τιτλοφορήσουν την επιχείρησή των. Μια ιδέα είναι αυτή: “Κατάργηση νόμου ψηφισθέντος δημοκρατικά και νεκρανάσταση ρυθμίσεων του Στυλιανού Παττακού”.

Όσον αφορά τώρα τις “δεκάδες των διαθετών που άφησαν την περιουσία τους στο Βενιζέλειο”, που αναφέρεται στο δημοσίευμα, θα πρέπει να ειπωθεί ότι ούτε ένας τέτοιος διαθέτης δεν υπάρχει.

Οι διαθέτες που πράγματι υπήρξαν άφηναν την περιουσία των στο Πανάνειο Νοσοκομείο - που ήταν ασφαλώς δημοτικό.

Θα ήθελα κλείνοντας να προσθέσω ότι ο κ. Νίκος Κοκκίνης, τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Βενιζελείου ΠΑΓΝ Ηρακλείου και οι νομικοί σύμβουλοι του Ιδρύματος αλλά και ο συντάκτης του δημοσιεύματος της εφημερίδας, μπορούσαν, προκειμένου να αποφευχθούν οι κραυγαλέες ανακρίβειες, να ρωτήσουν τους εμπλεκομένους στην υπόθεση τα επίδικα χρόνια (1985 και 1987)- και να μάθουν.

Θα ήθελα, ακόμα, να συμπληρώσω λέγοντας ότι η “αξιοποίηση” της περιουσίας του Πανανείου τις δεκαετίες 1990 και 2000 θα μπορούσε, σίγουρα, να είναι περισσότερο ικανοποιητική”.