Θεωρείτε πως οι νέοι σήμερα έχουν χάσει το παιχνίδι όσο αφορά στον έρωτα ή ο ρομαντισμός δεν έχει τελικά πεθάνει;

Λεωνίδας Καλφαγιάννης: Ειδικά στις μέρες μας, ακόμα κι αν ο έρωτας ή ο ρομαντισμός έχει εκλείψει, μπορεί να ξαναγεννηθεί. Οι συνθήκες που βιώνουμε γύρω μας και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σαν χώρα είναι μια αφορμή για να ξαναβρεθούμε όχι μόνο πιο κοντά ο ένας στον άλλον αλλά και πιο κοντά στον εαυτό μας. Ο ρομαντισμός ή ο έρωτας ποτέ δεν πεθαίνουν γιατί είναι ιδέες. Το θέμα είναι εμείς πώς τις διαχειριζόμαστε. Εγώ πιστεύω πολύ στην νέα γενιά και νέα γενιά χωρίς καρδιά, χωρίς ρομαντισμό, πάθος και όραμα δεν υφίσταται.

Απλά χρειάζονται και οι συνθήκες έτσι ώστε να ανθίσει ο έρωτας και να παραμείνει. Είναι σαν τα λουλούδια. Ανάλογα με το περιβάλλον και τον καιρό ανάλογο και το αποτέλεσμα».

Τζωρτζίνα Λιώση: «Δεν νομίζω πως ο ρομαντισμός πεθαίνει ποτέ στους νέους. Δυστυχώς μεγαλώνοντας απομακρυνόμαστε εμείς από αυτόν».

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε ότι ο ελληνικός κινηματογράφος αναγεννάται από τις στάχτες του, ποια είναι η γνώμη σας;

Λεωνίδας Καλφαγιάννης: «Αυτό μόνο θετικό μπορεί να είναι. Γιατί ένας δυνατός κινηματογράφος θέτει τις βάσεις για νέα οράματα και δυνατά πρότυπα. Ο κινηματογράφος ως φορέας κοινωνικής συνείδησης, οφείλει να είναι ένα βήμα μπροστά από την κοινωνία, έτσι ώστε ο μέσος άνθρωπος να αντλεί από αυτόν και να εξελίσσεται. Να σας θυμίσω την θετική επιρροή που είχαν οι παλιές ελληνικές ταινίες στην εποχή τους. Υπήρχε και μια κοινωνική διάσταση σε αυτές τις ταινίες και δεν ήταν μόνο το ότι η Βουγιουκλάκη τραγουδούσε. Ταινίες που βλέπουμε ακόμα και σήμερα».

Τζωρτζίνα Λιώση: «Είναι αρκετά ελπιδοφόρο όλο αυτό. Γίνεται μεγάλη προσπάθεια γιατί ο κόσμος έχει όρεξη να εκφραστεί μεσω της τέχνης. Γίνονται ταινίες με θυσίες και προσπάθειες και με καλή διάθεση και όρεξη για τον κινηματογράφο, και όλη αυτή η αφοσίωση και η αγάπη που δίνεται σε αυτόν ανταμείβεται βλέποντάς τον να αναγεννάται».