Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν ελεύθεροι, ευτυχισμένοι άνθρωποι μέσα από την αγάπη. Αυτό είναι το σημαντικότερο
Υπάρχει ένα κενό και στην παιδεία, το σχολείο δεν παρέχει οράματα στους ανθρώπους, δεν μαθαίνουν τον τρόπο ζωής, πώς να ζουν, να τρέφονται, να συμπεριφέρονται, την ελληνοχριστιανική παιδεία
Πηγή δύναμης αποτελεί για την παθολόγο- διαβητολόγο, κ. Δέσποινα Πλευράκη Καναβάκη, η ενασχόλησή της με την ποίηση.
Στην τελευταία της ποιητική συλλογή με τίτλο «Τώρα που θα γίνει είκοσι χρονών» μιλάει στους νέους ανθρώπους για την αγάπη και την ομορφιά.
« Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν ελεύθεροι, ευτυχισμένοι άνθρωποι μέσα από την αγάπη», αναφέρει, σε συνέντευξή της στην «Π».
Έργα της ίδιας είναι τα εξής «Για μια καινούργια μέρα» (ποίηση) 1983, «Για τη χώρα του Ήλιου» (ποίηση) 1987, «Συνάντηση» (θεατρικό) 1987, «Συμφιλίωση» (ποίηση) 1995, «Στα βήματα του Ήλιου» (ποίηση) 1999, «Πλάι στη λίμνη» (θεατρικό) 2001 και «Στην άκρη του δρόμου» (ποίηση) 2005.
Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε μέσα από το βιβλίο σας;
«Το μήνυμα που θέλω να στείλω είναι ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν ελεύθεροι, ευτυχισμένοι άνθρωποι μέσα από την αγάπη. Αυτό είναι το σημαντικότερο.»
Σας ώθησε κάτι συγκεκριμένο που βλέπετε στην κοινωνία μας να γράψετε το βιβλίο;
«Το 1991 είχε γίνει ένα πανελλήνιο ιατρικό συνέδριο στο Ηράκλειο και τότε ήταν η αρχή του AIDS , συζητήθηκαν οι τρόποι μετάδοσης και θεραπείας. Στο συνέδριο ήταν ειδικοί σε αυτό το θέμα από όλη την Ελλάδα. Έλεγαν όλες τις προοπτικές, δυσκολίες, ότι η λύση είναι το προφυλακτικό στους νέους ανθρώπους. Τότε σηκώθηκα και είπα ότι νομίζω πως το πρόβλημα του AIDS θα λυθεί αν εμπνεύσουμε στα παιδιά μας και τους νέους ανθρώπους τον ιδανικό έρωτα γιατί ούτε οι πολλαπλές σχέσεις έχουν κανένα αποτέλεσμα και είναι επιβαρυντικές και αυτές ακριβώς φέρνουν το AIDS. Είπα ότι το πρότυπο του ιδανικού έρωτα στη ζωή τους οι νέοι και οι άνθρωποι, γενικώς, θα αλλάξουν τη συμπεριφορά και θα σωθούν. Αυτό πιστεύω πως είναι η πιο σωστή λύση, μα γελούσαν όλοι στο ακροατήριο».
Πιστεύετε πως σήμερα, 22 χρόνια μετά, είναι η ίδια κατάσταση;
«Ναι, η λύση που δίνουν οι επιστήμονες είναι το προφυλακτικό, δεν είναι η αγνότητα, η ομορφιά του έρωτα, της ζωής που πηγάζει από τον έρωτα και η ευτυχία των νέων και όλων των ανθρώπων. Τα ποσοστά αυξάνονται. Άρα, λοιπόν, η λύση δεν είναι να βάλουμε ένα προφυλακτικό στους ανθρώπους και να έχουν οποιαδήποτε σχέση θέλουν. Η λύση είναι το ιδανικό του έρωτα, όπως πηγάζει από το Ευαγγέλιο».
Πιστεύετε πως οι έφηβοι, στους οποίους αναφέρεστε, θα επηρεαστούν;
«Όπως βλέπω, υπάρχει ένα κενό και στην παιδεία, το σχολείο δεν παρέχει οράματα στους ανθρώπους, δε μαθαίνουν τον τρόπο ζωής, πώς να ζουν, να τρέφονται, να συμπεριφέρονται, την ελληνοχριστιανική παιδεία. Η οικογένεια αφήνει τα παιδιά της έρμαια της τηλεόρασης και των υπολογιστών για να μορφωθούν και να καλλιεργηθούν. Η Εκκλησία έχει το λόγο αλλά τα παιδιά δεν πάνε στην εκκλησία. Αν πάνε στη Θεία Λειτουργία την Κυριακή θα ακούσουν τους υπέροχους θεολόγους που έχουμε στο Ηράκλειο, υπάρχει ο ραδιοφωνικός σταθμός της Εκκλησίας, ο Αρχιεπίσκοπος που κάνει τόσο πνευματικό έργο, οι ιερείς είναι θεολόγοι, όλοι μορφωμένοι. Υπάρχει μια μερίδα των παιδιών που πλησιάζουν την Εκκλησία, όμως, τα περισσότερα δεν πηγαίνουν, δεν υπάρχει επικοινωνία με την Εκκλησία, το Χριστό και το Ευαγγέλιο.
Άρα, κάποιος πρέπει να πει αυτά τα πράγματα και δεν ακούω καμιά φωνή να μιλάει για μια όμορφη ζωή».
