Αφορμή βρήκαν κάποιοι μετά την περιβόητη πια δήλωση του Αναστόπουλου περί Ντακότας να βγάλουν τα απωθημένα τους κατά του πρώην προπονητή του ΟΦΗ.
Ούτε υποστηρικτής του Αναστόπουλου είμαι, ούτε θέλω να κάνω τον «δικηγόρο του διαβόλου», αντίθετα ήμουν από εκείνους-τους λίγους-που όταν ήταν προπονητής στον ΟΦΗ του έκαναν σκληρή κριτική.
Αυτό μου δίνει το δικαίωμα να γράψω δυο πράγματα για τον πρώην τεχνικό της κρητικής ομάδας με στόχο να δούμε πού είναι η αλήθεια και πού το ψέμα σε ό,τι έχει να κάνει με την σχέση του «Αλενατόρε» με την κρητική ομάδα.
Όλοι οι προπονητές-και όλοι μας γενικά σε αυτή την ζωή-κρίνονται (καλώς ή κακώς) από τα αποτελέσματα. Η ιστορία, λοιπόν, έγραψε ότι ο Αναστόπουλος στα 2,5 χρόνια που είχε το τιμόνι της τεχνικής ηγεσίας του ΟΦΗ, τον πρώτο χρόνο τον οδήγησε στην επάνοδό του στην Σούπερ Λίγκα και τον δεύτερο στην άνετη παραμονή του στην μεγάλη κατηγορία. Άρα, από αυτή την άποψη ο Αναστόπουλος είναι απόλυτα επιτυχημένος.
Στα 2,5 χρόνια εξάλλου της παρουσίας του στην ομάδα η συμβολή του ήταν πολύ μεγάλη κυρίως στον ψυχολογικό τομέα. Ήταν περισσότερο πατέρας παρά προπονητής με τους παίκτες, και τους στήριξε σε όλα τους τα προβλήματα διατηρώντας σε υψηλό επίπεδο την ενότητα και το καλό κλίμα στα αποδυτήρια. Ίσως να ήταν ο μοναδικός προπονητής που θα μπορούσε να αντέξει σε αυτές τις συνθήκες καθώς το οικονομικό είναι το τελευταίο που παίζει ρόλο στις επιλογές του.
Στα συν του Αναστόπουλου ότι ανέδειξε παίκτες που πριν να έρθουν στο Ηράκλειο ήταν για διάφορους λόγους στα αζήτητα. Τους πίστεψε και πήρε από αυτούς το 120% των δυνατοτήτων τους κάτι που είχε αντίκτυπο τόσο στην ομάδα που πέτυχε τους στόχους της όσο και στους ίδιους που έκαναν μεταγραφή με καλούς οικονομικούς όρους (βλέπε Παπουλή, Μάντζιο, Ταυλαρίδη, Γεωργίου). Όλα αυτά είναι αλήθειες που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν από κανέναν, όποια άποψη κι αν έχει για τον προπονητή Αναστόπουλο.
Πάμε τώρα και στα αρνητικά του προπονητή Αναστόπουλου. Στα 2,5 χρόνια που έμεινε στο Ηράκλειο δεν έδωσε καμιά σημασία στα τμήματα υποδομής. Δεν μπήκε καν στον κόπο-ανεπίτρεπτο για ένα προπονητή-να παρακολουθήσει έστω για μια φορά ένα παιχνίδι των ομάδων Κ-20 και Κ-17. Αυτό ήταν που εννοούσε πρόσφατα στην τηλεοπτική του συνέντευξη ο πρόεδρος της ΠΑΕ Μάνθος Πουλινάκης όταν μίλησε για διαφορά νοοτροπίας. Από την άλλη το τελευταίο διάστημα έδειχνε σιγά-σιγά να χάνει την δύναμη που είχε στα αποδυτήρια και μαζί και τον έλεγχο τους και σʼ αυτό η ευθύνη ανήκε στον ίδιο που είχε κακομάθει κάποιους από τους παίκτες να παίζουν χωρίς να κάνουν προπόνηση.
Σε ό,τι αφορά την προπονητική του φιλοσοφία αυτή που είδαμε τα 2,5 χρόνια αυτή ήταν, είναι και δεν πρόκειται να αλλάξει. Από την πρώτη μέρα που ήρθε είπε ότι τον ενδιαφέρει η άμυνα και έπαιξε μόνο άμυνα. Λίγα ήταν τα καλά παιχνίδια του ΟΦΗ αλλά αυτό που μέτρησε ήταν το αποτέλεσμα. Δεν κορόιδεψε κανέναν υποσχόμενος καλό ποδόσφαιρο και από αυτή την άποψη δεν μπορεί κάποιος να του προσάψει κάτι αρνητικό.
Όσο για την απόφασή του να φύγει είπε την αλήθεια αλλά μόνο την μισή: Αντιλήφθηκε-έξυπνος καθώς είναι-ότι υπάρχει διαφορά νοοτροπίας με την διοίκηση Πουλινάκη και έφυγε έχοντας όμως το μαξιλάρι της πρότασης του Ατρόμητου. Διότι αν δεν υπήρχε αυτή η πρόταση το πιθανότερο είναι ότι θα έμενε μέχρι το καλοκαίρι και στην συνέχεια οι δρόμοι του με τον ΟΦΗ θα χώριζαν έτσι κι αλλιώς αφού στην ομάδα είχαν αποφασίσει να δουλέψουν πολύ στις Ακαδημίες, κάτι που ο Αναστόπουλος δεν μπορούσε να υποστηρίξει... Και τέλος δεν λέει την αλήθεια ο Αναστόπουλος όταν δηλώνει ότι δεν ένιωθε πίεση με τον ΟΦΗ. Ένιωθε και μάλιστα πολύ μεγάλη γιατί ήξερε ότι άρχισε να αμφισβητείται και από παράγοντες και από παίκτες…
Αυτά, γιατί δεν είναι ωραίο να μηδενίζουμε τα πάντα αλλά και γιατί η μισή αλήθεια είναι χειρότερη και από ένα ολόκληρο ψέμα…
Νίκος Μαρκάκης
