Όσοι Εβραίοι σώθηκαν, σώθηκαν επειδή υπήρξαν πραγματικοί Χριστιανοί που με κίνδυνο της δικής τους ζωής πήραν παιδιά και μεγάλους στις οικογένειές τους, τους έκρυψαν, τους τάισαν, έντυσαν, φυγάδευσαν, αν χρειαζόταν. Το έκαναν με πλήρη ανιδιοτέλεια, έτσι όφειλαν να κάνουν βάσει της συνείδησής τους

Διαπιστώσατε μέσα από την επαφή σας μαζί τους ότι άλλαξε όλη η ψυχοσύνθεσή τους από αυτό που βίωσαν;

«Βέβαια, εκείνος ο ένας – ενάμιση χρόνος που τα παιδιά έζησαν αυτή την περιπέτεια ως κρυμμένα παιδιά τους στιγμάτισε όλη τους τη ζωή. Πέρα από το ότι κάποιοι από αυτούς χάσανε γονείς, που αυτό στιγματίζει έτσι κι αλλιώς, αλλά και ο τρόπος που βίωσαν τον τρόμο, την αγωνία, την καθημερινή απειλή, την ανάγκη να κρύβονται, όλα αυτά τους έκαναν να αλλάξουν, να γίνουν άλλοι έφηβοι, άλλα παιδιά πια».

Το τελευταίο διάστημα γίνονται πολλές αναφορές και συγκρίσεις του σήμερα με την περίοδο της Κατοχής. Πιστεύετε ότι την έχουμε θυμηθεί για τους σωστούς λόγους;

«Είναι σίγουρα υπερβολικό δεν έχει καμία σχέση η τόσο άσχημη και δύσκολη κατάσταση στην οποία ζούμε με τις συνθήκες της Κατοχής, να είμαστε σοβαροί. Η Κατοχή ήταν κάτι εφιαλτικό για πάρα πολύ κόσμο, μια καθημερινότητα πάρα πολύ ζοφερή. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι δύο πράγματα, νομίζω, από τη μια μεριά το τι ακριβώς περάσαμε ως υπόδουλα έθνη, όχι μόνο οι Έλληνες αλλά όλοι οι λαοί που κατακτήθηκαν, να μην ξεχάσουμε τα εγκλήματα που γίνανε, γιατί υπάρχουν και διάφοροι σήμερα που βγαίνουν, ακροδεξιά στοιχεία που μιλάνε θέλοντας να δώσουν μία άφεση αμαρτιών στο παρελθόν και να γίνουν πράγματα που μοιάζουν πολύ με εκείνα, εγκλήματα του τότε. Ο ρατσισμός σήμερα δεν έχει το πρόσωπα του Γερμανός- Έλληνας αλλά Έλληνας- Πακιστανός, Αλβανός... Αυτά πρέπει να τα θυμόμαστε, ότι η κοινωνία εκείνη πορεύτηκε μέσα από αντιθέσεις και συγκρούσεις αλλά πάντα στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους που καταδιώκονταν.

Όσοι Εβραίοι σώθηκαν, σώθηκαν επειδή υπήρξαν πραγματικοί Χριστιανοί που με κίνδυνο της δικής τους ζωής πήραν παιδιά και μεγάλους στις οικογένειές τους, τους έκρυψαν, τους τάισαν, έντυσαν, φυγάδευσαν αν χρειαζόταν. Το έκαναν με πλήρη ανιδιοτέλεια, έτσι όφειλαν να κάνουν βάσei της συνείδησής τους. Αυτό το μάθηση της αυταπάρνησης και της γενναιότητας πρέπει να το θυμόμαστε, να μας διακρίνει ως λαό. Πρέπει να θυμόμαστε αυτά και τα εγκλήματα για να μην ξαναγίνουν».