Παρόλο, λοιπόν, που ήταν δύσκολο για αυτούς πολλές φορές να ανοιχτούν και να είναι πραγματικά ειλικρινείς και εκ βαθέων στις εξομολογήσεις τους, τελικά ήταν λυτρωτικό και για αυτούς. Όπως πας για εξομολόγηση και τελικά ανακουφίζεσαι
Μέσα σε μια στιγμή έχασαν την παιδικότητά τους και βίωσαν την απώλεια. Πέντε μικρά Εβραιόπουλα στην Ελλάδα της Γερμανικής Κατοχής έζησαν κρυμμένα για να σωθούν.
Τα πέντε παιδιά που έζησαν στη σκιά του Ολοκαυτώματος, ενηλικιώθηκαν, τα χρόνια πέρασαν και μετά από δεκαετίες ανοίγουν για πρώτη φορά την καρδιά τους μπροστά στο φακό του σκηνοθέτη, Βασίλη Λουλέ, ο οποίος αποτύπωσε τις μαρτυρίες του στην ταινία ντοκιμαντέρ“Φιλιά εις τα παιδιά”.
Η ταινία θα προβληθεί την Τετάρτη
13 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα στην αίθουσα Ανδρόγεω του δήμου Ηρακλείου.
Την εκδήλωση διοργανώνουν η Ένωση Φιλολόγων Ν. Ηρακλείου, η Νέα Κινηματογραφική Λέσχη, η ΕΛΜΕ Ηρακλείου και οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων του 1ου Γυμνασίου και του 8ου Λυκείου Ηρακλείου.
Σημειώνεται πως αύριο, Κυριακή 27 Ιανουαρίου, είναι η Διεθνής Ημέρα μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Β. Λουλές μιλά στην «Π» για την ταινία του αλλά και την περίοδο της Κατοχής που το τελευταίο διάστημα τείνουμε να θυμόμαστε συχνά.
Τι σας έκανε περισσότερο εντύπωση κατά τη διάρκεια της έρευνάς σας;
«Αυτό που έκανε εντύπωση είναι ότι είχαν τη διάθεση να μιλήσουν γιατί επί χρόνια οι άνθρωποι αφού έζησαν κάποια χρόνια στη σκιά, έκοψαν δεσμούς με το παρελθόν, θέλησαν να ξεκινήσουν από την αρχή τη ζωή τους, σα να τα είχαν θάψει τα θέματα αυτά. Όταν τους κάλεσα να μιλήσουμε για την ταινία μετά τους πρώτους δισταγμούς που είχαν, τελικά, αποδείχτηκε ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή, η στιγμή που θέλανε να μιλήσουν και μου έκανε εντύπωση η ανάγκη που είχαν να τα πούνε μετά από τόσα χρόνια σιωπής ή ηθελημένης απώθησης».
Θεωρείτε πως ήταν μια λύτρωση για τους ίδιους;
«Ήταν μια λύτρωση, μέσα από τη διαδικασία των αφηγήσεων και συζητήσεων, ενώ πέρασαν άσχημα μαζί μου, οι κουβέντες που κάνανε ήταν οδυνηρές κάποιες φορές γιατί αναγκάστηκαν να θυμηθούν πράγματα που ήθελαν να ξεχάσουν και πράγματα που είχαν απωθήσει και οι ερωτήσεις και η κουβέντα που έγινε τους έξυναν πληγές. Παρόλο, λοιπόν, που ήταν δύσκολο για αυτούς πολλές φορές να ανοιχτούν και να είναι πραγματικά ειλικρινείς και εκ βαθέων στις εξομολογήσεις τους τελικά ήταν λυτρωτικό και για αυτούς. Όπως πας για εξομολόγηση και τελικά ανακουφίζεσαι».
Γιατί επιλέξατε να εστιάσετε σε μαρτυρίες ανθρώπων που τότε ήταν παιδιά;
«Αυτός ήταν ο λόγος που με ενδιέφερε να κάνω την ταινία αυτή, επειδή είχα να κάνω με παιδιά. Δεν ξέρω αν θα με ενδιέφερε καμιά ταινία με ανθρώπους μεγάλους που επέζησαν από το Άουσβιτς και τελικά επέστρεψαν. Προσωπικά, με ενδιέφερε το ότι ήταν παιδιά, έζησαν στη σκιά του Ολοκαυτώματος και γεύτηκαν τον απόηχό του, δεν είχαν την ατυχία, φυσικά, να βρεθούν στο Άουσβιτς και άλλα στρατόπεδα αλλά έζησαν όλη την ατμόσφαιρα, το περιβάλλον και τον απόηχο εκείνου του εγκλήματος. Ήταν παιδιά και θα μπορούσε μαζί τους να εστιάσει η ταινία στον τρόπο που τα παιδιά βλέπουν τον κόσμο, βιώνουν τον αποκλεισμό, τον εγκλεισμό, το ότι αναγκάζονται να κρύβονται τόσο καιρό με ψεύτικα ονόματα, να παίζουν σιωπηλά, χωρίς να φωνάζουν, να ξεχάσουν αυτά που ξέρουμε ότι κάνει ένα παιδί, να ξεχάσουν, ουσιαστικά, την παιδικότητά τους».
